خودشکن،آینه شکستن خطاست پارسانیک جو

-مارکسیسم یک کلیت است.بهروز

=چگونه بورژوازی ازمرتدان استفاده میکند.لنین 

-بازخوانی یک پاسخ(نقدی برپاسخ)رفیق بهروزشادی مقدم پارسانیک جو

-بدون نقداثباتی،هرتئوری وپراتیک مارکسیسم 
درخورحفظ وانتقال است.بهروز

-آیاطرح ایدۀ تیرباران واعدام متعلق به مارکسیسم است؟
نقدی بررفیق شادی مقدم پارسانیک جو 

 -نگرشی منزه طلبانه به مارکسیسم بهروز

-آیااعدام شکلی ازمبارزۀسوسیالیستی است؟نقدی برمقالۀ 
مارکسیسم واعدام پارسانیک جو

-مارکسیسم واعدام بهروز

پارسا نیک جو

پاسخی به نقد رفیق بهروز شادی مقدم

رفیق بهروز شادی مقدم که خود از خواننده گان مقاله اش خواسته بود تا به نقد و بررسی مقاله ی ایشان بپردازند، اکنون از نقد نوشته ی خود برافروخته شده و به جای تن سپردن به نتایج مکالمه و تصحیح گفته های خویش، می کوشد با تهمت و افترا، منتقد را از کرده ی خویش پشیمان کند. ایشان در مقاله ای با عنوان « مارکسیسم یک کلیت است» که در وبلاگ اکتبر منتشر کرده است، مدعی شده است که من به جای فاکت آوردن از نوشته ی ایشان، با تفسیر و تعبیر خود ساخته، به نقد عبارت ایشان پرداخته ام. به بیان دیگر ایشان مدعی شده اند، آن چه من گفته ام ربطی به گفته ی وی ندارد. رفیق بهروز در مقاله ی « مارکسیسم یک کلیت است» برای اثبات مدعای خود به سه نمونه از گفته ی خود و نقد من استناد کرده است. من در ادامه بی پایه بودن ادعای ایشان را اثبات خواهم کرد. اما شایسته تر آن بود که رفیق بهروز صادقانه و شجاعانه مسئولیت گفته های خود را می پذیرفت، و با رفع خطا های خود، بر ثمر بخش بودن گفت- و – گوی بین ما تاکید می کرد. اما متاسفانه ایشان ترجیح داده است پرونده ی جدلی را که می توانست نمونه ای از گفت- و گویی روشنگر باشد، با افترا و تهمت به پایان برساند. بگذریم.

رفیق بهروز در مقاله ی « مارکسیسم یک کلیت است» مدعی شده است که: « رفیق پارسا نوشته: “مهم تر آن که وی مدعی شده بود که اعدام شکلی از مبارزه ی سوسیالیستی است.” من نوشتم اعدام به مثابه ابزاری می تواند در شرایطی در مبارزه ی ما شاید به کار آَید. » ای کاش ایشان بار دیگر به مقاله ی « مارکسیسم و اعدام» که خود نوشته است رجوع می کرد و گفته ی خود را از همان مقاله نقل می کرد. وی در آن مقاله نوشته است: « برای برتری بر دشمن و به سرانجام رساندن مبارزه ی طبقاتی و پیروزی سوسیالیسم اشکالی از مبارزه لازم است. اعدام شاید یکی از این شکل ها باشد.» بنابر این وی ننوشته است اعدام شاید در مبارزه به کار آید، بل نوشته است، اعدام شاید یکی از اشکال به سرانجام رساندن مبارزه ی طبقاتی و پیروزی سوسیالیسم باشد. توجه کنید وی از نقش احتمالی اعدام در به سرانجام رساندن مبارزه ی طبقاتی و پیروزی سوسیالیسم سخن می گوید، و نه حتا از نقش احتمالی اعدام در آغاز و استقرار سوسیالیسم. در نتیجه وی اعدام را تا استقرار جامعه ی کمونیستی، یکی از اشکال سیاست کیفری جامعه ی سوسیالیستی می داند.

رفیق بهروز در ادامه نوشته است: « رفیق پارسا نوشته:” البته ایشان در این مقاله مدعی شده که طرح ایده ی اعدام و تیر باران  متعلق به مارکسیسم است. تصور من آن است که رفیق بهروز شادی مقدم، کم تر به معنای کلماتی که در نوشته ی خود بکار می گیرد، توجه می کند. و گر نه چگونه ممکن است ایشان، طرح ایده و اجرای حکمی شرم آور را که عمری بسی بیشتر از مارکسیسم دارد، منتسب به مارکسیسم کند.” من ننوشتم که ایده و مقوله ی اعدام (به طورکلی (مربوط به چه کسی هست یا نیست، بلکه نوشتم که اطلاعیه و طرح مربوط به تیر باران و موضع گیری بلشویک ها به عرصه ی مبارزه و پراتیک  مارکسیسم مربوط می شود.» رفیق بهروز مدعی است که نوشته است اطلاعیه و طرح مربوط به تیر باران … به عبارت دیگر ایشان مدعی است که من عبارت اطلاعیه و طرح مربوط به تیر باران وی را به عبارت ایده و طرح اعدام و تیر باران تبدیل کرده ام. بهتر است با رجوع به مقاله ی « نگرشی منزه طلبانه به مارکسیسم»، ببینیم عین عبارت ایشان چیست؟ وی در این مقاله که پاسخی است به نقد من، نوشته است: « باید به خاطر داشت که طرح ایده تیرباران واعدام متعلق به عرصه ی فعالیت ومبارزه ی مارکسیسم است، مگر این که موضع لنین وپراتیکش را در این مورد کمونیستی ندانند و جای نقد این پراتیک را خالی بگذارند.» جز اظهار تاسف، هر چه بگویم زائد است، زیرا متن ایشان بی نیاز از هر توضیحی است.

ایشان در فرازی دیگر مدعی شده است: « از رفیق پارسا که اهل بحث سیاسی است،توقع نداشتم به جای فاکت آَوردن از حرف های من، دوباره به روش غیر سیاسی طعنه زنی متوسل شود و از فرط بی استدلالی هر چند که من نوشته ام:”اعدام دستگیر شدگان و اسیران” موضع من نیست، بازهم با منطق خاص خودش نتیجه گرفته که:” به عبارت دیگر به زعم ایشان می توان به طور رسمی و علنی مخالف حکم اعدام بود،اما به طور غیررسمی و پنهانی به اعدام دستگیر شده گان و اسیران پرداخت.آیا این چیزی جز ماکیاولیسم سیاسی است”» من پیش از هر توضیحی،  نخست عین نوشته ی ایشان را بار دیگر نقل می کنم، سپس با واسازی نوشته ی وی نشان خواهم داد، آن چه من از متن ایشان استنباط کرده ام نه حاصل منطق خاص من، بل حاصل ناخودآگاه متن ایشان است. و اما متن نوشته ی ایشان: « من درمقابل مخالفین اعدام نگفته ام طرفدار اعدام کردنم و باید کمونیست ها در سیاست رسمی و علنی شان اعدام کردن را در دستور کارشان بگذارند. این نظر و موضع بیش ازحد ضد انسانی و با مارکسیسم هم خوانی ندارد. نوشته ام ما مخالفین جدی و واقعی اعدام کردن هستیم،همچنان که مخالف دیکتاتوری و جنگ می باشیم. امابرای پیشبرد سیاست و اهدافمان مجبوریم و به ما تحمیل شده است از ابزار جنگ و سرکوب استفاده کنیم، درشرایطی مشابه شرایط بلشویکها و شاید شرایط های حاد دیگری، نباید با دگم ها و روش و نگرش های دست و پا گیر از توسل به ابزاری همانند اعدام و تهدید به اَن خود را محروم کنیم. همچنان که لنین وبلشویکها این کار را نکردند.» همان گونه که می بینید رفیق بهروز به روشنی می گوید : « نگفته ام طرفدار اعدام کردنم و باید کمونیست ها در سیاست رسمی و علنی شان اعدام کردن را در دستور کارشان بگذارند. این نظر و موضع بیش از حد ضد انسانی و با مارکسیسم هم خوانی ندارد .» تا این جا رفیق به صراحت گفته هم طرف دار اعدام کردن نیست، هم مخالف در دستور کار گذاشتن اعدام در سیاست رسمی و علنی کمونیست هاست، اگر سخن ایشان با همین گفته ها به پایان رسیده بود، تناقضی در کار نبود. اما ایشان در ادامه، با به میان کشیدن پای اما و ولی که در ظاهر به امری استثنایی دلالت می کند، اما همواره در عمل به استثنایی قاعده ساز تبدیل می شود، گفته ی روشن خود را در پرده ی ابهام فرو می برد. بار دیگر به این بخش از نوشته ی وی دقت کنید« نوشته ام ما مخالفین جدی و واقعی اعدام کردن هستیم… امابرای پیشبرد سیاست و اهدافمان مجبوریم و به ما تحمیل شده است… درشرایطی مشابه شرایط بلشویکها و شاید شرایط های حاد دیگری، نباید با دگم ها و روش و نگرش های دست و پا گیر از توسل به ابزاری همانند اعدام و تهدید به اَن خود را محروم کنیم.» همان گونه که می بینید همین اما به روشنی و صراحت تناقض ایشان را آشکار می کند، مخالف جدی اعدام کردن هستیم، اما نباید در شرایطی از توسل به ابزاری همانند اعدام خود را محروم کنیم. ایشان توضیح نداده اند که ما به رغم مخالفت جدی با اعدام و در حالی که در سیاست رسمی و علنی نیز اعدام کردن را در دستور قرار نداده ایم، چگونه می توانیم خود را از اعدام کردن محروم نکنیم. آیا در چنین شرایطی جز به طور غیر رسمی و غیر علنی اعدام کردن، راهی پیش روی ما وجود دارد؟ بنابر این بر خلاف ادعای رفیق بهروز، من با منطق خاص خود تناقض نیافریده ام، بل تناقض نهفته در متن ایشان را قدری آشکارتر کرده ام. البته رفیق بهروز مدعی است که من نیز خود دچار تناقض هستم، زیرا از یک سو بر این باورم که می توان به سرکوب نیروهایی پرداخت که با توسل به شیوه های قهرآمیز در برابر دولت کارگری قرار گرفته اند، و از سوی دیگر مخالف اعدام اسیران و تسلیم شده گان همان شورش ها هستم. من هر چه در نوشته ی خود تأمل کردم متوجه تناقض خود نشدم، اما توانستم متوجه تناقض تراشی رفیق بهروز شوم. رفیق بهروز آگاهانه یا ناآگاهانه می خواهد القا کند که بین کشتن دشمن مسلح در میدان نبرد با اعدام دشمن تسلیم یا اسیر شده هیچ تفاوتی وجود ندارد. بر پایه همین برداشت، مدعی می شود که من چگونه می توانم هم موافق کشتن دشمن مسلح در میدان نبرد باشم، هم  با اعدام اسیران مخالفت کنم. اگر وی قدری صادقانه تأمل می کرد، متوجه می شد که بین کشتن در میدان نبرد با اعدام کردن تفاوت بسیار است. برای روشن تر شدن تفاوت کشتن و اعدام کردن به معنای متفاوت این دو خبر فرضی توجه کنید. کومه له طی حمله به یکی از پایگاه های سپاه پاسداران، بیست تن از نیروهای دشمن را اعدام کرد. کومه له طی حمله به یکی از پایگاه های سپاه پاسداران، بیست تن از نیروهای دشمن را کشت. آیا این دو خبر، شرح یک رویداد واحد هستند؟ اگر کومه له در واکنش به خبر نخست اعلام نماید که ما ضمن تکذیب خبر اعدام بیست تن از نیروهای دشمن، خبر کشته شدن بیست تن از نیروهای دشمن را تایید می کنیم، دچار تناقض شده است؟ در نتیجه تناقض ادعایی شما حاصل موضع من نیست، بل محصول و زاییده ی درهم آمیزی کشته شدن و اعدام کردن، در ذهن و زبان شماست.

من چون بسیاری از کمونیست ها بر این باورم که کمونیسم، نه کیش و آیین، بل جنبش ضد سرمایه داری طبقه ی کارگر است، بنابر این به زعم من نمی توان کسانی را که از آموزه های بنیادی و اساسی کمونیسم، به مثابه علم شرایط رهایی طبقه ی کارگر روی برمی گردانند، مرتد نامید. زیرا مرتد، واژه ای آیینی و دینی است. در نتیجه به باور من درست آن است که ما چنین کسانی را با توجه به سرشت و مضمون طبقاتی آموزه ها و موضع گیری هایشان معرفی و افشا کنیم. رفیق بهروز اما به رغم آن که کمونیسم را کیش و آیین نمی پندارد، بر این باور است که چنین کسانی را نمی توان با سرشت و مضمون طبقاتی آموزه هایشان معرفی و افشا کرد، زیرابه باور ایشان « باید در نظر گرفت که احزاب بورژوایی که داعیۀ سوسیالیستی دارند با جریان و شخصی  که از کمونیسم (یک راه)برگشت می زند و با اتخاذ راه دیگری(ضد کمونیستی) خود را هنوز کمونیست  جا می زند، یکی نیستند و مقوله ی این برگشت فقط سوسیالیسم بورژوایی نمی تواند باشد و بالاتر از اَن است. عنوان سوسیالیسم بورژوایی به جریان و تفکری تعلق دارد که با مواضع و برنامه و سیاست هایش شناخته شده است، مرتد اَن است که از امر سوسیالیسم برگشت زده و در مقابل اَن و به نفع دشمنان سوسیالیسم شیادانه عمل می کند. مرتد عامل و ابزار بورژوازی است بر علیه مارکسیسم. » رفیق بهروز مدعی است که جریان ها و افراد مرتد، چون از امر سوسیالیسم برگشت زده اند و شیادانه عمل می کنند و عامل و ابزار بورژوا هستند، بالاتر از سوسیالیسم بورژوایی اند و با آن یکی نیستند، زیرا سوسیالیسم بورژوایی با مواضع و برنامه و سیاست ها یشان شناخته شده هستند. به عبارت دیگر رفیق بهروز شاخص هایی چون برگشت زدن از امر سوسیالیسم، شیادانه عمل کردن و عامل و ابزار بورژوازی بودن را، شاخص های متمایز کننده ی صف مرتد ها از سوسیالیست های بورژوا معرفی می کند. من نمی دانم منظور رفیق بهروز از عبارت امر سوسیالیستی چیست، که به گمان وی مرتد ها از آن برگشت زده اند و سوسیالیست های بورژوا از آن برگشت نزده اند. یا بر چه اساسی ایشان می پندارد که سوسیالیست های بورژوا شیادانه عمل نمی کنند، و ابزار و عامل بورژوا نیستند. به باور من رفیق بهروز برای توجیه کاربرد واژه ی مرتد، به گرداب چنین آشفته گویی هایی در افتاده است.

http://agahbash.blogfa.com/

درجواب به نوشتۀرفیق پارسانیک جوبنام:”بازخوانی یک پاسخ(نقدی برپاسخ رفیق بهروزشادی مقدم)”مواردی راتوضیح خواهم دادواین قسمت بحث لااقل ازطرف من تمام شده است ودرمطلب دیگری به بحث”فمینیسم”خواهم پرداخت.

رفیق پارسانوشته:”مهم ترآن که وی مدعی شده بودکه اعدام شکلی ازمبارزۀسوسیالیستی است.”

- من نوشتم اعدام به مثابه ابزاری میتوانددرشرایطی درمبارزۀ ماشایدبه کاراَید.اسم گذاشتن روی این مقولات(مانند اعدام شکلی ازمبارزۀسوسیالیستی وغیره)موردمناقشه واختلاف نظرمن نمیتواندباشد.چنانچه ماجنگ طبقاتی رامدنظرداریم وبه اََن معتقدیم،امانمیشودگفت مقولۀ”جنگ”فقط مربوط به سوسیالیست هاوشکلی ازمبارزۀ سوسیالیستی است.چون دشمنان سوسیالیسم هم ازجنگ استفاده میکنند.

ایشان نوشته اند:”هم چنین بااشاره به نظرمارکس نشان دادم که حکم اعدام،حتابه مثابه سیاستی کیفری،هرگزموردپذیرش مارکس نبوده است،بنابراین چگونه میتوان مدعی شدکه اعدام شکلی ازمبارزۀسوسیالیستی است.”

- بحث استفادۀ احتمالی ازاین ابزاربه مارکسیسم ِبعدازمارکس مربوط میشودومارکسیسم یک کلیت است.مارکس وانگلس بنیانگذارمارکسیسم ولنین ادامه دهنده ومکمل اَن بوده است.رفیق پارسابایددرنظرداشته باشدکه  نادیده گرفتن،حذف،ازکنارلنین،نظرات وپراتیکش ردشدن واوراازمارکسیسم جداکردن،تجدیدطلبی وانحرافات دیگربه همراه دارد.

لنین به مثابه یکی ازاَموزگاران اصلی مارکسیسم ودرکنارمارکس وانگلس،خودبه مثابه مبشروتجسم انقلاب ِمارکسیستی،دراثبات وبه مرحلۀ عمل کشاندن انقلاب سوسیالیستی نقش درجه اول راداشته است.کنارزدن،ردنظرات ِوپراتیک ِلنین به معنای ردودوری ازمارکسیسم خواهدبود.

رفیق پارسانوشته:”البته ایشان دراین مقاله مدعی شدکه طرح ایدۀاعدام وتیرباران  متعلق به مارکسیسم است.تصورمن آن است که رفیق بهروزشادیمقدم،کم تربه معنای کلماتی که درنوشتۀخودبکارمیگیرد،توجه میکند.وگرنه چگونه ممکن است ایشان،طرح ایده واجرای حکمی شرم آورراکه عمری بسی بیشترازمارکسیسم دارد،منتسب به مارکسیسم کند.”

- من ننوشتم که ایدۀ ومقولۀاعدام(به طورکلی)مربوط به چه کسی هست یانیست،بلکه نوشتم که اطلاعیه وطرح مربوط به تیرباران وموضع گیری بلشویکهابه عرصۀ مبارزه وپراتیک  مارکسیسم مربوط میشود.شرم آوربودن اَنرابایدبانقدودرارتباط باسالهای طرح اَن موضع درشوروی ولزوم وارائه بدیل دیگری درقبال”مخالفان اهل مدارا”وبه جای اَن(چیزی که رفیق پارساتااین جای بحث ازاَن پرهیزکرده)نشان داد.درغیراَن صورت بااَوردن کلمۀ(شرم آوربودن) ورداَن موضع،فقط باموضع قبول نداشتن،دربهترین حالت اخلاقی برخوردکردن وجواب پراتیک مشخص راندادن است.

رفیق پارسانوشته:«من نمیدانم رفیق بهروزچگونه توانسته است این همه تناقض وآشفتگی رادریک بندبه رشتۀتحریردرآورد.ازاین بابت بایدبه وی تبریک گفت.وی از یک سومیگویدمخالف اعدام اسیران ودستگیرشده گان وتسلیم شده گان است،ازسوی دیگرمیگویدنبایدبگذاریم مخالفت باحکم اعدام،دست وپای مارادراعدام کردن اسیران ودستگیرشده گان وتسلیم شده گان ببندد.البته ایشان چارۀرفع این تناقض را هم یافته است،میگویدکمونیست هانبایددرسیاست رسمی وعلنی شان حکم اعدام رادردستورکارشان بگذارند،به عبارت دیگربه زعم ایشان میتوان به طوررسمی وعلنی مخالف حکم اعدام بود،امابه طورغیررسمی وپنهانی به اعدام دستگیرشده گان واسیران پرداخت.آیااین چیزی جزماکیاولیسم سیاسی است”

ودرمطلب قبلیش هم اَورده بودکه:”تحلیل وی ازوضعیت موجودنیزبسیارقابل توجه است،ایشان براین باوراندکه درشرایط کنونی،وضعیت برای پراتیک نظرات مارکسیست هاچندان مساعدنیست.ایشان البته توضیح نداده اندکه وضعیت برای پراتیک کدام نظرات مارکسیست هامساعدنیست.آیامنظوروی این است که دروضعیت کنونی،شرایط برای پراتیکی کردن ایدۀ تیرباران واعدام مساعد نیست؟اگرمنظوروی اشاره به این امراست،حق با ایشان است.”

- اولا”ازرفیق پارساکه اهل بحث سیاسی است،توقع نداشتم به جای فاکت اَوردن ازحرفهای من، دوباره به روش غیرسیاسی طعنه زنی متوسل شودوازفرط بی استدلالی هرچندکه من نوشته ام:”اعدام دستگیرشدگان واسیران”موضع من نیست،بازهم بامنطق خاص خودش نتیجه گرفته که:”به عبارت دیگربه زعم ایشان میتوان به طوررسمی وعلنی مخالف حکم اعدام بود،امابه طورغیررسمی وپنهانی به اعدام دستگیرشده گان واسیران پرداخت.آیااین چیزی جزماکیاولیسم سیاسی است”

مواضع من دراین چندمطلب روشن واَشکاراست ولزومی به تعبیروتفسیراَنچنانی که رفیق کرده،ندارد.این نحوۀ برخوردوروش،مربوط به کسی است که پای استدلالش چوبین شده ولنگ میزندوحرف دیگری ساخته وبه مخالف بحثش منتسب میکندتانظرش راپیش ببرد.

رفیق پارساکه مدعی است من”این همه تناقض وآشفتگی”دارم،اماخوددرجواب این سئوال که: آیاشماکه مخالف حکم اعدام هستید،باصدورحکم اعدام توسط لنین نیزمخالف هستید؟جواب میدهد:”بدیهی است که من خواهم گفت بله.”وازطرف دیگرمینویسد:”رفیق بهروز پرسیده بوداگردرشرایطی مشابه لنین وبلشویک هاقراربگیریدآیابازهم فرمان تیرباران واعدام صادرنخواهیدکرد؟من درپاسخ به این پرسش نوشته ام:«من نیزبراین باورم که باهمه کس میتوان مدارا کردجزبامخالفان اهل مدارا.به همین دلیل باسرکوب هرگروهی که بخواهدباتوسل به اعمال قهرآمیز،قدرت حکومت کارگری راتهدیدبکند،موافق هستم،زیراازآن گریزی نیست.امابااعدام اسیران همان گروه مخالف هستم،”

- اینجارفیق پارسابه طورضمنی موضع لنین درقبال”مخالفان اهل مدارا”راتائیدمیکندولی بازحرف از”اعدام اسیران”میزندکه مخالف اَن است ومیداندماهم مخالف اَنیم.درضمن ایشان که مینویسد:”من براستی ازموضع متناقض شمادرشگفتم.”به این قسمت ازنوشتۀخودش دقت کندتاتناقض موضعش راببیند.

لنین هم بابورژواهای روسیه”مخالفان اهل مدارا”دروضعیت خطیری که سوسیالیسم درهنگام جنگ بااَن روبروبود،به ابزار ِتهدیدبه تیرباران متوسل شدو”موافق”بود” باسرکوب هرگروهی که بخواهدباتوسل به اعمال قهرآمیز،قدرت حکومت کارگری راتهدیدبکند”و”ازآن گریزی”نداشت.

ایشان نوشته اند:”رفیق عزیزکسی که درلباس مارکسیسم بخواهدمنافع سرمایه راپیش برد،روایت اش ازمارکسیسم بورژوایی است،میتوان سوسیالیسم آن فردراسوسیالیسم بورژوایی نام نهاد،دیگرچه نیازی است که ازیک واژۀآیینی ومذهبی چون مرتداستفاده کرد.”

بایددرنظرگرفت که احزاب بورژوایی که داعیۀ سوسیالیستی دارندباجریان وشخصی  که ازکمونیسم (یک راه)برگشت میزندوبااتخاذراه دیگری(ضدکمونیستی)خودراهنوزکمونیست  جامیزند،یکی نیستندومقولۀ این برگشت فقط سوسیالیسم بورژوایی نمیتواندباشدوبالاترازاَن است.

عنوان سوسیالیسم بورژوایی به جریان وتفکری تعلق داردکه بامواضع وبرنامه وسیاست هایش شناخته شده است،مرتداَن است که ازامرسوسیالیسم برگشت زده ودرمقابل اَن وبه نفع دشمنان سوسیالیسم شیادانه عمل میکند.مرتدعامل وابزاربورژوازی است برعلیه مارکسیسم.

دراینجابرای ختم این بحث بخشی ازمقالۀ لنین راکه به مقولۀ”اعدام”درارتباط با”کائوتسکی مرتد”پرداخته،میاورم:

“بعضی از«رعد آسا»ترین افتراهای اوبرعلیه بلشویکهانشان خواهددادکه تاچه حداودرارتدادش از سوسیالیسم وانقلاب پیش رفته است،ارتدادی که خودش راپشت نام مارکسیسم پنهان کرده است.استامپفرمینویسد:«کائوتسکی به تفصیل توضیح میدهدکه تاچه حدبلشویکهاهمیشه درپایان درمقابل اهداف قول داده شده خودشان قرارمیگیرند:آنهاباحکم اعدام مخالفت میکردند،ولی حالابه کشتارهای دسته جمعی متوسل میشوند.

اولا،گفتن اینکه بلشویکهادرزمان انقلاب هم باحکم اعدام مخالف بودند،دروغی محض است.در دومین کنگره حزب درسال 1903،هنگامی که بلشویسم برای اولین بارنمودارگشت،پیشنهادشدکه الغاء حکم اعدام به عنوان یکی ازخواسته هادربرنامه حزب قرارگرفته وبعداقامه بشود،ولی خلاصه مذاکرات نشان میدهندکه این موضوع باعث به وجودآمدن این مسئله طعنه آمیزشدکه:«برای نیکلای دوم هم؟».حتی درسال1903منشویکهاهم جرئت فراخوانی برای رأی گیری درباره پیشنهادمربوط به لغو حکم اعدام برای تزاررانکردند.ودر 1917درزمان حکومت کرنسکی،من درپراودانوشتم که هیچ حکومت انقلابی نمیتواندحکم اعدام راباطل کند؛مسئله دراینجااین است که یک حکومت خاص ازاین حکم برعلیه کدام طبقه سودخواهد جست.

کائوتسکی تاکنون فراموش کرده است که درشرایط انقلاب چگونه بیاندیشدوآنقدربااپورتونیسم هرزه اشباع شده که قادربه تجسم این موضوع نیست که یک حزب انقلابی پرولتری علناًخیلی وقت پیش ازپیروزی اش،لزوم مجازات اعدام رادرخصوص ضدانقلابیون موردتأییدقرار میدهد.کائوتسکی«صادق»،مرددرستکارویک اپورتونیست صادق،کاملابی شرمانه مطالب دروغینی رادرباره مخالفانش مینویسد.

ثانیاً،هرکسی که حداقل درکی ازانقلاب داشته باشدبه این نکته واقف خواهدگشت که در اینجامادرباره انقلاب بطورکلی بحث ومفاوضه نمیکنیم،بلکه انقلابی رابررسی میکنیم که از میان کشتاربزرگ امپریالیستی خلقهاظهورکرده است.آیاکسی میتواندتصوریک انقلاب پرولتری رابکندکه ازدرون چنین جنگی ظهورکرده وفارغ ازتوطئه گران ضدانقلابی وحملات صدهاهزارمأموروابسته به طبقات زمینداروسرمایه دارباشد؟

آیاکسی میتواندتصوریک حزب انقلابی طبقه کارگررابکندکه برای چنین حملاتی آن هم درحین یک جنگ داخلی بی نهایت خشن،درحالیکه بورژوازی درفکرواردساختن نیروهای بیگانه برای سرنگونی حکومت کارگران میباشد،مجازات مرگ راتعیین نکند؟هرکسی،بجزفضل فروشان بیچاره ومسخره،بایدبه این سؤالات جواب منفی بدهد.لیکن کائوتسکی دیگرقادرنیست این مسائل رادرجایگاه مشخص تاریخی شان به همان طریقی ببیندکه قبلامیدید.”

ازمقالۀ:چگونه بورژوازی ازمرتدان استفاده میکند.لنين

بهروز شادیمقدم  2009 . 2.11

مطالب مربوط به بحث اعدام

لنين

October 31, 2009

ایستگاههای رادیوئی ما از پخش پیام هایی که از کارنارون (بریتانیا)، پاریس و دیگر مراکز اروپائی می رسند، جلوگیری می کنند. امروزه پاریس مبدل به مرکز اتحاد امپریالیستی جهان شده و از اینرو پیام های رادیوئی آن از اهمیت ویژه ای برخوردار است. چند روز پیش، در سیزدهم سپتامبر، ایستگاه رادیوئی دولتی این مرکز امپریالیسم جهانی خبر انتشار یک کتاب جدید ضد بلشویکی تألیف کارل کائوتسکی(1)، مرتد مشهور و رهبر انترناسیونال دوم را پخش کرد.

میلیونرها و مولتی میلیونرها هیچ وقت ایستگاه رادیوئی دولتی خودشان را بخاطر هیچ و پوچ مورد استفاده قرار نمی دهند. آنها لازم دانستند که جنگ صلیبی تازه کائوتسکی را تبلیغ بکنند. این آقایان مجبور هستند که برای جلوگیری از موج رو به رشد بلشویسم، به هر چیزی چنگ بزنند – حتی به یک کاه ناچیز، حتی به کتاب کائوتسکی. ما تشکرات صمیمانه خودمان را بخاطر کمک میلیونرهای فرانسوی به ما در امر تبلیغات شکوهمند بلشویکی و مسخره ساختن ضد بلشویسم هرزه کائوتسکی نثار آنها می کنیم.

امروز، هیجدهم سپتامبر، من شماره 7 سپتامبر Vowarts، روزنامه سوسیال شوینیستهای آلمانی و قاتلان کارل لیبکنشت (2) و روزا لوکزامبورگ (3)، را دریافت کردم. فریدریک استامپفر  در این روزنامه مقاله ای درباره کتاب جدید کائوتسکی (تروریسم و کمونیسم) نوشته و در آن چندین عبارت و قطعه از کتاب نقل کرده است. هنگامی که ما مقاله استامپفر و پیام رادیوئی پاریس را مقایسه می کنیم، متوجه می شویم که اساس این پیام را به احتمال خیلی زیاد، مقاله استامپفر تشکیل می دهد. کتاب کائوتسکی از طرف شیدمانها  و نوسکه ها  یعنی محافظان بورژوازی آلمان و قاتلان کمونیستهای آلمانی، و از طرف آنهایی که در مبارزه با کمونیسم بین المللی به صفوف امپریالیستهای آنتانت پیوستند، مورد تحسین قرار گرفته است. یک نمایش بی نهایت آموزنده! و موقعی که من (در کتابم موسوم به «انقلاب پرولتری و کائوتسکی مرتد») کائوتسکی را به عنوان چاکر بورژوازی توصیف کردم، منشویکهای ما یعنی آن نمایندگان برجسته انترناسیونال برن(زرد)(4)، نتوانستند کلمات به قدر کافی محکم برای بیان خشمشان بیابند.

ولی، حضرات محترم این علیرغم آزردگی خاطر شما، یک واقعیت است. شیدمانهای Vowarts و میلیونرهای آنتانت هنگامی که دست به تمجید کائوتسکی می زنند و او را بمثابه سلاحی در مبارزه برعلیه بلشویسم جهانی بلند می کنند، بطور یقین با من همکاری نمی کنند. در خصوص بورژوازی، کائوتسکی – حتی اگر او باور نکرده و مطابق میلش نباشد – مهر تأییدی بر آنچه که من او را توصیف کرده بودم، زده است.

بعضی از «رعد آسا» ترین افتراهای او برعلیه بلشویکها نشان خواهد داد که تا چه حد او در ارتدادش از سوسیالیسم و انقلاب پیش رفته است، ارتدادی که خودش را پشت نام مارکسیسم پنهان کرده است.

استامپفر می نویسد:«کائوتسکی به تفصیل توضیح می دهد که تا چه حد بلشویکها همیشه در پایان در مقابل اهداف قول داده شده خودشان قرار می گیرند: آنها با حکم اعدام مخالفت می کردند، ولی حالا به کشتارهای دسته جمعی متوسل می شوند …»

اولا، گفتن اینکه بلشویکها در زمان انقلاب هم با حکم اعدام مخالف بودند، دروغی محض است. در دومین کنگره حزب در سال 1903، هنگامی که بلشویسم برای اولین بار نمودار گشت، پیشنهاد شد که الغاء حکم اعدام به عنوان یکی از خواسته ها در برنامه حزب قرار گرفته و بعد اقامه بشود، ولی خلاصه مذاکرات نشان می دهند که این موضوع باعث به وجود آمدن این مسئله طعنه آمیز شد که:« برای نیکلای دوم هم؟ ». حتی در سال 1903 منشویکها هم جرئت فراخوانی برای رأی گیری درباره پیشنهاد مربوط به لغو حکم اعدام برای تزار را نکردند. و در 1917 در زمان حکومت کرنسکی، من در پراودا نوشتم که هیچ حکومت انقلابی نمی تواند حکم اعدام را باطل کند؛ مسئله در اینجا این است که یک حکومت خاص از این حکم برعلیه کدام طبقه سود خواهد جست. کائوتسکی تاکنون فراموش کرده است که در شرایط انقلاب چگونه بیاندیشد و آنقدر با اپورتونیسم هرزه اشباع شده که قادر به تجسم این موضوع نیست که یک حزب انقلابی پرولتری علناً خیلی وقت پیش از پیروزی اش، لزوم مجازات اعدام را در خصوص ضدانقلابیون مورد تأیید قرار می دهد. کائوتسکی «صادق»، مرد درستکار و یک اپورتونیست صادق، کاملا بی شرمانه مطالب دروغینی را درباره مخالفانش می نویسد.

ثانیاً، هر کسی که حداقل درکی از انقلاب داشته باشد به این نکته واقف خواهد گشت که در اینجا ما درباره انقلاب بطور کلی بحث و مفاوضه نمی کنیم، بلکه انقلابی را بررسی می کنیم که از میان کشتار بزرگ امپریالیستی خلقها ظهور کرده است. آیا کسی می تواند تصور یک انقلاب پرولتری را بکند که از درون چنین جنگی ظهور کرده و فارغ از توطئه گران ضدانقلابی و حملات صدها هزار مأمور وابسته به طبقات زمیندار و سرمایه دار باشد؟ آیا کسی می تواند تصور یک حزب انقلابی طبقه کارگر را بکند که برای چنین حملاتی آن هم در حین یک جنگ داخلی بی نهایت خشن، در حالیکه بورژوازی در فکر وارد ساختن نیروهای بیگانه برای سرنگونی حکومت کارگران می باشد، مجازات مرگ را تعیین نکند؟ هر کسی، بجز فضل فروشان بیچاره و مسخره، باید به این سؤالات جواب منفی بدهد. لیکن کائوتسکی دیگر قادر نیست این مسائل را در جایگاه مشخص تاریخی شان به همان طریقی ببیند که قبلا می دید.

ثالثاً، اگر که کائوتسکی دیگر ناتوان از تجزیه و تحلیل بوده و درباره بلشویکها دست به نوشتن مطالب دروغین می زند، اگر او نمی تواند فکر کند، یا حتی نمی تواند مسئله جنبه های مشخص و متمایز یک انقلاب برخاسته از چهار سال جنگ را در نظر بگیرد، اقلا که می توانست یک نگرش دقیق تری نسبت به آنچه که در حول و حوش او می گذرد، داشته باشد. قتل کارل لیبکنشت و روزا لوکزامبورگ  توسط مأمورین نظامی در جمهوری دمکراتیک آلمان، چه چیزی را ثابت می کند؟ فرار از زندان این مأموران، که بطور مضحکی محکومیتهای ملایمی به آنها داده شده بود، چه چیزی را ثابت می کند؟ Herr   کائوتسکی و تمام حزب «مستقل» او (مستقل از پرولتاریا ولی کاملا متکی به تعصبات و خرافات خرده بورژوائی) از این حقایق طفره می روند و به نالیدن، محکوم ساختن و ضجه های مضحک قناعت می ورزند. کاملا به این جهت است که کارگران انقلابی بیش از پیش در سراسر جهان از کائوتسکی ها، لونگوت ها، مک دونالدها و توراتی ها روی برگردانده و به کمونیستها می پیوندند، چون پرولتاریای انقلابی در مقابل ضدانقلاب به پیروزی نیاز دارد نه «محکوم کردن» توخالی آن.

رابعاً، مثل اینکه ظاهراً اساس کتاب کائوتسکی را مسئله « تروریسم » تشکیل می دهد. این نکته از عنوان کتاب و نیز از بیان استامپفر مبنی بر اینکه « بدون تردید، کائوتسکی در این ادعا که اصل اساسی کمون نه تروریسم، بلکه حق انتخاب همگانی بود، محق است » آشکار می شود. من در «انقلاب پرولتری و کائوتسکی مرتد» برای نشان دادن اینکه تمام این صحبتها درباره «اصل اساسی» یک تعبیر مطلق هجو آمیزی از مارکسیسم است، مدارک فراوانی را نقل کردم. هدف من در اینجا یک چیز دیگری است. برای نشان دادن اینکه تا چه اندازه تحقیقات کائوتسکی در باب مسئله « تروریسم » ارزشمند هستند و اینکه این تحقیقات در خدمت کدام طبقه می باشند، من مقاله کوتاهی از یک نویسنده لیبرال را تمام و کمال نقل خواهم کرد. این مقاله، نامه ای است به The New Republic (25 ژوئن 1919) که یک روزنامه لیبرال آمریکائی است که بطور کلی، بیان کننده نقطه نظرات خرده بورژوائی است. به هر حال، بر نوشته های کائوتسکی ترجیح دارد زیرا آن دیدگاه را تحت عنوان سوسیالیسم انقلابی یا مارکسیسم ارائه نمی دهد.

این متن کامل نامه است:

مانرهایم  و کولچاک

آقای محترم: دول متحده از به رسمیت شناختن حکومت شورائی روسیه امتناع ورزیده اند چون، بطوری که اظهار می دارند:

1- حکومت شوروی طرفدار آلمان است یا بود.

2- حکومت شوروی بر اساس تروریسم قرار گرفته است.

3- حکومت شوروی غیر دمکراتیک بوده و نماینده مردم روسیه نمی باشد.

ضمناً دول متحده خیلی وقت پیش حکومت فعلی گاردهای سفید را در فنلاند تحت دیکتاتوری ژنرال مانرهایم، به رسمیت شناخته اند، گرچه چنین می نماید:

1- که نیروهای آلمانی به افراد گارد سفید در سرنگون ساختن جمهوری سوسیالیستی فنلاند کمک کردند و ژنرال مانرهایم هم تلگرامهای متعددی حاکی از همفکری و احترام به قیصر فرستاد. در این ضمن حکومت شوروی به شدت با تبلیغات خود در میان سپاهیان جبهه روسیه، موجب تضعیف حکومت آلمان می شد. حکومت فنلاند به مراتب بیشتر از حکومت روسیه، طرفدار آلمان بود.

2- که حکومت فعلی فنلاند با به دست گرفتن زمام قدرت، با خونسردی تمام در عرض چند روز 16.700 نفر از اعضای جمهوری سوسیالیستی پیشین را اعدام کرده و بیش از 70.000 نفر را در اردوگاههای گرسنگی محبوس ساخت. در مقابل آن، کل اعدامهای انجام شده در روسیه برای سالی که تا اول نوامبر 1918 طول کشید، رسماً 3.800 تن بود، منجمله بسیاری از مأموران فاسد شوروی و نیز ضدانقلابیون. حکومت فنلاند به مراتب تروریستی تر از حکومت روسیه بود.

3- که پس از کشتن و محبوس ساختن تقریباً 90.000 سوسیالیست و راندن بیش از 50.000 نفر به طرف مرز روسیه، حکومت گاردهای سفید شرایط را به اندازه کافی مناسب برای برگزاری انتخابات دید و تذکر این نکته لازم است که فنلاند کشوری کوچک با حوزه انتخابیه ای تنها در حدود 400.000 تا است. علیرغم تمام پیش بینی ها، یک اکثریتی از سوسیالیستها انتخاب گشتند ولی ژنرال مانرهایم همانند متحدانش بعد از انتخابات ولادی وستک ، به هیچ یک از آنها اجازه نداد که در کرسی خود قرار بگیرد. در این ضمن حکومت شوروی تمام آنهایی را که برای گذراندن زندگی هیچ فعالیت مفیدی را انجام نمی دادند، از حق رأی دادن محروم ساخته بود. حکومت فنلاند بطور قابل ملاحظه ای کمتر از حکومت روسیه دمکراتیک بود.

و این داستان درباره آن قهرمان بزرگ دمکراسی و نظم نوین آدمیرال کولچاک از امسک  ممکن است بارها تکرار گردد، آدمیرالی که حکومتهای متحده از او حمایت کرده، او را تأمین و مجهز ساخته و حالا در شرف تأیید رسمی اش هستند.

بنابراین هر گونه استدلالی که متفقان بر ضد شناسائی شورویها دارند می تواند با نیرو و صداقت بیشتری برعلیه مانرهایم و کولچاک همراه باشد. تاکنون این یکی ها به رسمیت شناخته شده اند و محاصره روسیه قحطی زده باز هم شدیدتر می شود.

استوارت چیس

واشنگتن، دی سی.

این نامه که یک بورژوا لیبرال آن را نوشته، به بهترین وجهی تمام پستی های کائوتسکی ها، مارتف ها ، چرنف ها ، برانتینگ ها  و دیگر قهرمانان انترناسیونال زرد برن و خیانت آنها را به سوسیالیسم، نشان می دهد.

برای اینکه اولا، کائوتسکی و تمامی این قهرمانان، درباره روسیه شوروی در باب مسئله تروریسم و دمکراسی، دروغ بافی می کنند. ثانیاً، آنها جریانات را نه از نقطه نظر مبارزه طبقاتی، به همانسان که در واقع در مقیاس جهانی و در حادترین شکل ممکنه خود تکامل می یابد، بلکه از دیدگاه یک خرده بورژوا و آدم کوته فکری ارزیابی می کنند که در آرزوی آن چیزهایی است که ممکن بود واقع شوند. مثلا اگر هیچ پیوند نزدیکی بین دمکراسی بورژوائی و سرمایه داری وجود نمی داشت، اگر در دنیا هیچ گارد سفیدی یافت نمی شد، اگر بورژوازی جهانی از آنها پشتیبانی نمی کرد و غیره و غیره. ثالثاً، مقایسه این نامه آمریکائی با نوشته های کائوتسکی و شرکاء ، آشکارا نشان خواهد داد که نقش عینی و واقعی کائوتسکی همانا چاکری در آستان بورژوازی است.

بورژوازی جهانی در تلاش برای نابودی قدرت شوروی، با این ادعا که حکومتی تروریستی و غیر دمکراتیک است، مانرهایم ها و کولچاک ها را در زیر چتر حمایت خود قرار می دهد. واقعیتها اینطور هستند. و کائوتسکی، مارتف، چرنف و شرکاء هم فقط همراه با بورژوازی درباره تروریسم و دمکراسی به نغمه سرائی می پردازند، و هدف بورژوازی جهانی از این نغمه سرائی چیزی نیست بجز فریب کارگران و درهم کوبیدن انقلاب آنها. صداقت شخصی آن «سوسیالیستهایی» که از روی کند ذهنی شان «صادقانه» همان نغمه را سرمی دهند، به هیچ وجه ماهیت واقعی آن نغمه را عوض نمی کند. «اپورتونیستهای صادق» یعنی کائوتسکی ها، مارتف ها، لونگوت ها و شرکاء به ضدانقلابیون «صادقی» (با بی عرضگی بی مانند آنها) مبدل گشته اند.

یک لیبرال آمریکائی می فهمد – نه به دلیل اینکه از لحاظ تئوریکی توانائی آن را دارد، بلکه تنها چون ناظر دقیق پیشرفتها و جریانات از یک روزنه به قدر کافی وسیع و در یک مقیاس جهانی است – که بورژوازی جهانی دست به سازماندهی و برپائی یک جنگ داخلی برعلیه پرولتاریای انقلابی زده و بنابراین از کولچاک و دنیکین در روسیه، از مانرهایم در فنلاند، از خادمان بورژوازی در قفقاز یعنی منشویکهای جورجیان ، از امپریالیستها و کرنسکی های لهستانی در لهستان، از شیدمانها در آلمان و از ضدانقلابیون (منشویکها و سرمایه داران) در مجارستان و غیره حمایت می کند.

ولی کائوتسکی همانند آدم کوته فکر مرتجع و کینه توزی، درباره ترسها و خوفهای جنگ داخلی شروع به ندبه و زاری می کند! تمام اثرات درک انقلابی و تمام نمود واقع گرائی تاریخی (چون مدت زمانی است که اجتناب ناپذیری تبدیل جنگ امپریالیستی به جنگ داخلی به واقعیت پیوسته است) ناپدید گشته اند. به علاوه این کار مستقیماً بورژوازی را تقویت و به آنها کمک می کند، و کائوتسکی هم عملا در جنگ داخلی که در تمام جهان مشتعل گشته آشکارا در کنار بورژوازی قرار دارد.

فریادها، شکایتها، گریه و زاری ها و هیجانات کائوتسکی در مورد جنگ داخلی همگی در خدمت مکتوم داشتن ناکامی او به عنوان یک تئوریسین می باشند. برای اینکه بلشویکها محق بودن خودشان را خیلی وقت پیش به اثبات رسانیده اند، آنها در پائیز 1914 به دنیا اعلام داشتند که جنگ امپریالیستی به جنگ داخلی مبدل خواهد گشت. مرتجعان رنگ وارنگ از این حرف عصبانی شده یا فقط به آن خندیدند، ولی بازهم بلشویکها محق بودند. این آقایان برای مکتوم داشتن ورشکستگی کاملشان، حماقت و کوته بینی شان، باید تلاش می کردند تا خرده بورژوازی را با نشان دادن فجایع و نکبت های جنگ داخلی مرعوب بکنند. این دقیقاً کاری است که کائوتسکی به عنوان یک رجل سیاسی انجام می دهد.

تا چه حدود مضحکی، کائوتسکی در این کار پیش رفته است. این را می توان از جملات زیر تشخیص داد. او ادعا می کند که گویا هیچ امیدی به یک انقلاب جهانی وجود ندارد – و شما فکر می کنید که مبنای استدلال او را چه چیزی تشکیل می دهد؟ یک انقلاب در اروپا با خصوصیات [انقلاب] روسی به مفهوم «وقوع Entfessellung جنگ داخلی در سراسر دنیا در مدت یک نسل کامل» خواهد بود، و به علاوه نه فقط یک جنگ طبقاتی واقعی، بلکه یک «جنگ برادر کشی میان پرولترها» خواهد بود. حروفی که بر روی آنها تکیه شده متعلق به کائوتسکی بوده و استامپفر آنها را – البته با بَه بَه و چَه چَه – نقل کرده است.

بله اراذل و دژخیمان شیدمان برای تمجید این حرفها دلیل خوبی در دست دارند! ما در اینجا با یک «رهبر سوسیالیست» ای روبرو هستیم که مردم را با شبح انقلاب ترسانده و آنها را از انقلاب می رماند! ولی خیلی عجیب است چون در اینجا مطلبی است که کائوتسکی آن را مسکوت می گذارد، [امپریالیستهای] پر قدرت آنتانت به مدت تقریباً دو سال است که برعلیه روسیه مشغول مبارزه هستند و بدان وسیله، انقلاب در این کشورها به جنب و جوش درمی آید. اگر انقلاب حتی همین حالا هم شروع بشود، حتی اگر تنها در مرحله ابتدائی و در یک یا دو تا از کشورهای بزرگ آنتانت، این کار فی الفور به جنگ داخلی در روسیه پایان خواهد داد و فی الفور، صدها میلیون نفر را در مستعمرات، که در آنجا عصیان و خشم مردم به نقطه غلیانی رسیده و تنها از طریق اعمال قهر کشورهای اروپائی با آن مقابله می شود، آزاد خواهد ساخت.

حالا کائوتسکی برای اعمالش، علاوه بر پلیدی روح پست اش که در طول جنگ امپریالیستی آن را نشان داده، آشکارا انگیزه دیگری را به پیش می کشد – او از جنگ داخلی دنباله دار در روسیه می ترسد. و این ترس او را از دیدن مبارزه بورژوازی کل جهان با روسیه، باز می دارد. یک انقلاب در یکی یا دو تا از کشورهای ابرقدرت اروپائی کاملا سلطه بورژوازی جهانی را به تحلیل برده، خیلی از شالوده های تسلط او را نابود و بالاخره در هیچ کجا برای او پناهگاه مطمئنی باقی نخواهد گذاشت.

جنگ دو ساله بورژوازی جهانی برعلیه پرولتاریای انقلابی روسیه عملا انقلابیون را در همه جا تشجیع کرده است، چون می کند که پیروزی در یک مقیاس جهانی خیلی نزدیک و آسان است.

تا آنجائی که به جنگ داخلی « بین پرولترها » مربوط می شود، ما آن استدلال را از چرنف ها و مارتف ها هم شنیده ایم. برای تشخیص نادرستی عمیق آن، مثال ساده ای را در نظر می گیریم. به هنگام انقلاب کبیر فرانسه، بخشی از دهقانان، دهقانان ونده ، بر له پادشاه و برعلیه جمهوری جنگیدند. در ژوئن 1848 و مه 1871، بخشی از کارگران در لشکرهای کاوی ناک  و گالیفه  که توانستند صدای انقلاب را خاموش سازند، به خدمت پرداختند. حال اگر شخصی استدلالش این بود که: من از «جنگ داخلی میان دهقانان در فرانسه سال 1792 و میان کارگران در 1848 و 1871» متأسفم، شما درباره او چه می گفتید؟ شما حتماً می گفتید که این شخص یک آدم ریاکار و مدافع ارتجاع ، سلطنت و کاوی ناکها است.

و البته حق به جانب شما خواهد بود.

امروز، تنها یک خرفت درمانده از درک این موضوع عاجز خواهد ماند که آنچه در روسیه اتفاق افتاده است (و در بقیه جهان شروع شده یا مراحل رشد خود را می گذراند) عبارت است از جنگ داخلی از طرف پرولتاریا برعلیه بورژوازی. هیچ مبارزه طبقاتی نبوده، و نمی تواند باشد، که در آن بخشی از طبقه پیشرو در کنار نیروهای ارتجاعی باقی نمانده باشد. این امر در مورد جنگ داخلی هم صدق می کند. بخشی از کارگران عقب مانده عزم کمک به بورژوازی برای یک دوره طولانی یا کوتاه مدت را دارند. ولی تنها اراذل می توانند از این موضوع برای موجه جلوه دادن پیوستن خودشان به بورژوازی استفاده کنند.

از لحاظ تئوریکی، این امتناعی است از درک آن چیزهایی که حقایق تکامل و توسعه جنبش کارگری جهان پیوسته از 1914 تاکنون، درباره آنها مشغول داد زدن و هشدار دادن بود. جدائی اقشار فوقانی طبقه کارگر که به وسیله یک نوع زندگی خاص طبقه متوسط و اپورتونیسم فاسد گشته و با «شغل های گوارا» و باج سبیل های بورژوائی دیگر تطمیع می شد در پائیز سال 1914 در یک مقیاس جهانی شروع به شکل گیری کرده و بین سالهای 1915 و 1918 به تکامل کاملش رسید. کائوتسکی با بی اعتنایی به این واقعیت تاریخی و نکوهش کمونیستها بخاطر شکاف [انداختن] در جنبش، برای هزارمین بار، نقش خودش را به عنوان چاکر آستان بورژوازی نشان می دهد.

در طی چهل سال یعنی از 1852 تا 1892، مارکس و انگلس سخن از بخشی (یعنی اقشار بالائی، رهبران و «آریستوکراسی») از کارگران در بریتانیا به میان می آوردند که بطور دائم التزایدی بورژوائی می شدند و این امر به واسطه منافع و امتیازات مستعمراتی و انحصارات آن کشور به وقوع می پیوست. مثل روز روشن است که انحصارات امپریالیستی قرن بیستم در تعدادی از کشورهای دیگر ملزم و در پی ایجاد همان پدیده نظیر بریتانیا هستند. در تمام کشورهای پیشرفته ما شاهد فساد، رشوه گیری و پیوستن رهبران طبقه کارگر و اقشار فوقانی این طبقه به بورژوازی هستیم و این کار در نتیجه صدقه هایی است که از طرف بورژوازی داده می شود، که برای این رهبران «شغل های گوارا» تأمین کرده، از منافعش ذره بی مقداری به اقشار بالائی می دهد، بدترین دستمزد و شاق ترین کارها را به کارگران عقب مانده ای که وارد کشور می شوند تحمیل می کند و امتیازات «اشرافیت کارگری» را در مقابل اکثریت طبقه کارگر افزایش می دهد.

جنگ 18 – 1914 خیانت رهبران و اقشار فوقانی پرولتاریا، خیانت تمام سوسیال – شوینیستها، گومپرزها ، برانتینگ ها، رنادل ها ، مک دونالدها، شیدمانها و غیره را به سوسیالیسم و وفاداری نسبت به بورژوازی، بطور انکار ناپذیری اثبات کرده است. و بدیهی است که بخشی از کارگران با بی حالی و تنبلی مطلقی، تا مدت زمانی به دنبال این اراذل بورژوائی کشیده خواهند شد.

اکنون انترناسیونال برن، انترناسیونال هویس مانزها ، واندروالدها  و شیدمانها بمثابه انترناسیونال زرد این خائنین به سوسیالیسم شکل کاملی به خود گرفته است. اگر با آنها مبارزه نشود، اگر شکافی که آنها به وجود آورده اند، از بین نرود، در آن صورت دیگر مکانی برای سوسیالیسم واقعی و فعالیت صادقانه به نفع انقلاب اجتماعی وجود نخواهد داشت.

بگذار مستقل های آلمانی برای نشستن بین دو صندلی  تقلا بکنند – سرنوشت آنها چیزی بیش از این نخواهد بود. شیدمانها، کائوتسکی را به عنوان «مرد خودشان» در آغوش کشیده و استامپفر هم این را تبلیغ می کند. در حقیقت، کائوتسکی رفیق با ارزشی برای شیدمانها محسوب می شود. وقتی هیلفردینگ ، مستقل دیگر و دوست کائوتسکی، در لوسرن (5) پیشنهاد کرد که شیدمان از انترناسیونال اخراج گردد، رهبران واقعی انترناسیونال زرد فقط به او خندیدند. پیشنهاد او یا نمونه ای از حماقت مفرط یا نمونه ای از سالوسی مفرط بود؛ او می خواست که به عنوان یک چپ در میان توده های کارگر به خودنمائی پرداخته و در همان حال، جای خود را در انترناسیونال خادمان بورژوازی حفظ کند! صرف نظر از آنچه که باعث انگیزش این رهبر (هیلفردینگ) شد، در نتیجه ذیل دیگر نمی توان تردید داشت – جبونی و بی عرضگی مستقل ها و پیمان شکنی شیدمانها، برانتیگ ها و واندروالدها حتماً به یک جنبش نیرومندتر توده های پرولتری، مستقل و جدا از این رهبران خائن منجر خواهد شد. در بعضی از کشورها، امپریالیسم می تواند به کار جدا ساختن کارگران تا یک مرحله نسبتاً طولانی ادامه بدهد. نمونه بریتانیا این حکم را ثابت می کند، ولی یگانگی انقلابیون و اتحاد توده ها با انقلابیون و طرد عناصر زرد، در یک مقیاس جهانی، با قاطعیت و مطمئناً به پیشروی خودش ادامه می دهد. موفقیت عظیم انترناسیونال کمونیست مهر اثباتی است بر این امر: در آمریکا، یک حزب کمونیست تشکیل گردیده است(6)، در پاریس، کمیته احیاء تماسهای بین المللی (7) و کمیته دفاع سندیکائی (8) به نفع انترناسیونال سوم، پا به میدان گذارده اند، و علاوه بر این دو روزنامه چاپ پاریس از انترناسیونال سوم حمایت می کنند: روزنامه انترناسیونال (9) متعلق به ریموند پری کا و روزنامه تیره سنسور (10) (بلشویک؟) متعلق به ژرژ آنگتی. در بریتانیا، ما در آستانه تشکیل یک حزب کمونیست هستیم که با این کار، بهترین عناصر حزب سوسیالیست بریتانیا، کمیته های شاپ استواردز (11)، افراد انقلابی عضو اتحادیه های کارگری و غیره در همبستگی و اتحاد قرار می گیرند. چپ های سوئد، سوسیال دمکراتهای نروژی، کمونیستهای آلمانی، احزاب سوسیالیست ایتالیا و سوئیس سرسختانه در کنار اسپارتاکیست های آلمانی (12) و بلشویکهای روسیه قرار گرفته اند.

انترناسیونال کمونیستی در طی چند ماه بعد از تشکیل آن در اوایل امسال، مبدل به یک سازمان جهانی شده که توده ها را رهبری می کند و بدون قید و شرط دشمن خائنان به سوسیالیسم در انترناسیونال زرد برن و اتحادیه لوسرن خواهد بود.

در پایان خبری کاملا آموزنده می خوانیم که روشنگر نقشی است که رهبران اپورتونیست اجراء کرده اند. روزنامه لافویله (13) چاپ ژنو در یک ضمیمه ویژه چاپ شده به چندین زبان خارجی، خبر کنفرانس سوسیالیستهای زرد را در ماه اوت در لوسرن نشر داد. چاپ انگلیسی این روزنامه (شماره 4، چهارشنبه 6 اوت) دارای مصاحبه ای با ترولسترا، رهبر معروف حزب اپورتونیستی در هلند، می باشد.

« ترولسترا گفت که انقلاب نهم نوامبر آلمان باعث سراسیمگی زیادی در میان رهبران سیاسی و صنفی هلند شده بود. برای چند روز متوالی، دسته های حاکم در هلند در یک حالت اضطراب و وحشت به سر می بردند، مخصوصاً اینکه شنیده بودند که در ارتش عملا ناآرامی عمومی به وقوع پیوسته است.

او در ادامه می گوید که شهرداران رتردام و لاهه در پی ایجاد سازمانهای خاص خودشان بمثابه یک نیروی کمکی ضدانقلاب، بودند. کمیته ای متشکل از ژنرال های پیشین – در میان این ژنرال ها، افسر پیری بود که به شرکت در سرکوبی قیام بکسورها در چین مباهات می کرد – تلاش می کردند تا برخی از رفقای ما را به اقدام مسلحانه بر ضدانقلاب تشویق کرده و آنها را گمراه سازند. طبیعی است که تلاشهای آنها در این مورد نتیجه وارونه ای ببار آورده و زمانی در رتردام به نظر می رسید که یک شورای کارگری برپا خواهد گشت. لیکن رهبران سیاسی و صنفی، این روشها را قبل از موقع  دانسته و خودشان را در حدود تنظیم یک برنامه حداقل کارگری و انتشار یک درخواست شدید اللحن از توده ها مقید ساختند.»

این چیزی است که ترولسترا گفت. او لاف زنی زیادی هم می کند و شرح می دهد که چگونه سخنرانی های آتشین انقلابی که در آن حتی دعوت به تصرف قدرت هم شده بود انجام داده است، چگونه او به عدم کفایت پارلمان و دمکراسی سیاسی هم واقف گشته و مبارزه از طریق «راههای غیرقانونی» و «دیکتاتوری پرولتاریا» را در دوران گذار و غیره و غیره مورد تأیید قرار داده است.

ترولسترا نمونه شاخصی است از رهبری فرومایه و اپورتونیست، که به بورژوازی خدمت کرده و کارگران را فریب می دهد. در حرف، او همه چیز را قبول خواهد کرد – شوراهای کارگری، دیکتاتوری پرولتری و هر چیزی که دلتان بخواهد. ولی عملا، او خائن پست نسبت به کارگران و عامل بورژوازی است. ترولسترا رهبر آن «رهبران سیاسی و صنفی» است که در سرنوشت سازترین لحظه، بورژوازی هلند را با ملحق ساختن نیروهای خودی به آنها نجات دادند.

آن حقایق فاش شده به وسیله ترولسترا به قدر کافی واضح بوده و به یک جهت بسیار صریحی اشاره می کند. ارتش هلند بسیج گشته و پرولتاریا در ارتشی با بخشهای فقیر مردم، مسلح و متحد شده بود. انقلاب آلمان کارگران را تحریک به قیام کرده و «عملا ناآرامی عمومی در ارتش» به وجود آمده بود. خوب، واضح است که وظیفه رهبران انقلابی عبارت بود از رهبری توده ها به سوی انقلاب، و نه از دست دادن لحظه مناسب، هنگامی که تسلیح کارگران و تأثیر انقلاب آلمان می توانست موضوع را فی الفور به آخر برساند.

ولی رهبران خیانت پیشه که ترولسترا در رأس آنها قرار گرفته است، نیروهای خودشان را به بورژوازی ملحق می سازند. کارگران را با رفرم ها و هنوز هم بیشتر با وعده های رفرم از حرکت بازداشتند. «درخواستهای شدید اللحن» و عبارت انقلابی را برای آرام کردن – و فریب دادن – کارگران بکار می بردند. همین ترولستراها و «رهبران» مشابه او، که انترناسیونال دوم برن و لوسرن را تشکیل می دهند، با کمک به بورژوازی در آرام ساختن ارتش، سرمایه داری را نجات دادند.

جنبش کارگری با به کنار انداختن این خائنان و خیانت پیشگان، ترولستراها و کائوتسکی ها، به حرکت خود ادامه داده و خودش را از قید آن قشر بالائی مبدل شده به قشر بورژوائی، که توده ها را گمراه ساخته و سیاست های سرمایه داری را تعقیب می کند، خلاص خواهد کرد.

20 سپتامبر سال 1919

بعد التحریر

کائوتسکی به حکم مقاله استامپفر دیگر در مورد نظام سیاسی شوروی سکوت کرده است. آیا او از این مسئله اصلی صرف نظر کرده است؟ آیا او بازهم در پی دفاع از چیزهای مبتذل و پیش پا افتاده ای است که در رساله او « برعلیه دیکتاتوری پرولتاریا » بیان شده است؟ آیا او ترجیح می دهد که از این موضوع عمده چشم پوشی کرده و مسائل فرعی دیگر را به پیش بکشد؟ برای پاسخ به همه این سؤالات باید منتظر بررسی و تحقیق درباره رساله کائوتسکی بود.

منتشره در سپتامبر 1919

در شماره 5 مجله انترناسیونال کمونیست

امضاء : ن . لنین

کلیات آثار

جلد 30

ص 37 – 27

توضیحات

1- کارل کائوتسکی (1938 – 1854) – رهبر سوسیال دمکراسی آلمان و انترناسیونال دوم. او در ابتدا مارکسیست بود ولی بعدها به عنوان مرتد از مارکسیسم و ایدئولوگ سانتریسم (کائوتسکیسم) شهرت یافت. این ایدئولوژی خطرناک ترین و موذی ترین نوع اپورتونیسم بود.

2- کارل لیبکنشت (1919 – 1871) – چهره ای برجسته در جنبش طبقه کارگر آلمان و جهان. رهبر سوسیال دمکراتهای جناح چپ آلمان. یکی از سازمان دهندگان و رهبران گروه اسپارتاکوس. در انقلاب نوامبر 1918 آلمان، همراه با روزا لوکزامبورگ، پیشاهنگ انقلابی کارگران آلمان، شرکت جستند. لیبکنشت روزنامه Die Rote Fahne (بیرق سرخ) را انتشار داده و بنیانگذار حزب کمونیست آلمان و یکی از رهبران قیام کارگران برلین در ژانویه 1919 بود. بعد از سرکوبی قیام، او از طرف ضدانقلابیون به قتل رسید.

3- روزا لوکزامبورگ (1919 – 1871) – رهبر برجسته جنبش جهانی طبقه کارگر و جناح چپ انترناسیونال دوم، بنیانگذار و رهبر حزب سوسیال دمکرات لهستان. او از سال 1897 نقش فعالی را در جنبش سوسیال دمکراتیک آلمان ایفا کرد. روزا لوکزامبورگ یکی از بنیانگذاران گروه اسپارتاکوس در آلمان بود. در انقلاب 1918، او یکی از رهبران پیشاهنگ انقلابی کارگران آلمان بود. روزا لوکزامبورگ سهم ارزنده ای در کنگره گشایشی حزب کمونیست آلمان داشت و بالاخره در ژانویه 1919، توسط ضدانقلابیون به قتل رسید.

4- اشاره ای است به تشکیلات احزاب سوسیال – شوینیستی و سانتریستی که در کنفرانسی در برن به تاریخ فوریه 1919 با هدف احیاء انترناسیونال دوم به وجود آمد.

5- یکی از کنفرانس های انترناسیونال دوم که در (9 – 2) اوت 1919 در شهر لوسرن واقع در سوئیس برگزار شد.

6- حزب کمونیست آمریکا در سپتامبر 1919 به وجود آمد. تحت تأثیر انقلاب کبیر سوسیالیستی اکتبر روسیه، جناح چپ حزب سوسیالیست آمریکا مبدل به هسته اولیه حزب کمونیست آمریکا شد.

7- کمیته احیاء تماس های بین المللی توسط نمایندگان فرانسوی کنفرانس سوسیالیستی بین المللی زیمر والد (سپتامبر 1915) در ژانویه 1916 در پاریس تشکیل شد. این کمیته فعالیت ترویجی را برعلیه جنگ امپریالیستی رهبری کرده و تعداد زیادی جزوات و اعلامیه های افشاگرانه درباره اهداف غارتگرانه امپریالیست ها و خیانت سوسیال شوینیستها به منافع طبقه کارگر نشر و پخش می کرد. تحت تأثیر انقلاب اکتبر روسیه و اعتلای جنبش کارگری در فرانسه، این کمیته به مرکز فعالیت عناصر انقلابی و انترناسیونالیست مبدل گشت. در سال 1920، این کمیته در حزب کمونیست فرانسه ادغام شد.

8- کمیته دفاع سندیکالیستی در پائیز سال 1916 توسط گروهی از اتحادیه گرایانی که از کمیته احیاء تماس های بین المللی دوری گزیده بودند، به وجود آمد. افراد سندیکالیست فعالیت پارلمانی را رد می کردند. در ماه مه 1919، کمیته دفاع سندیکالیستی تصمیم گرفت که به انترناسیونال کمونیستی بپیوندند؛ انقلابی ترین عناصر آن وارد کمیته انترناسیونال سوم شدند.

9- انترناسیونال – روزنامه هفتگی اتحادیه کارگران فرانسوی و ارگان کمیته دفاع سندیکالیستی، که از فوریه تا جولای 1919 در پاریس انتشار می یافت.

10- تیره سنسور – روزنامه ای یومیه با تمایلات کمونیستی که از آوریل تا ژوئن 1919 در پاریس انتشار می یافت.

11- کمیته شاپ استواردز – نهادهای انتخابی کارگران که در بسیاری از مؤسسات صنعتی در جنگ اول جهانی در بریتانیا به وجود آمدند. به هنگام مداخله مسلحانه خارجی در روسیه بعد از انقلاب اکتبر، این کمیته ها به حمایت از روسیه شوروی برخاستند. بعضی از رهبران آنها (ویلیام کالاچر و دیگران) به حزب کمونیست بریتانیا پیوستند.

12- اسپارتاکیست ها – اعضای سازمان انقلابی سوسیال دمکراتهای چپ آلمان، که توسط کارل لیبکنشت، روزا لوکزامبورگ، فرانتس مهرینگ و کلارا زتکین در شروع جنگ اول جهانی تأسیس یافت. اسپارتاکیست ها ترویج انقلابی را در بین توده ها هدایت کرده، دمونستراسیون های توده ای ضد جنگ را سازمان داده، اعتصابات را رهبری کرده و بالاخره خصلت امپریالیستی جنگ جهانی و خیانت رهبران اپورتونیست سوسیال دمکراسی را افشا می کردند. در نوامبر 1918، در طی انقلاب آلمان، اسپارتاکیست ها اتحادیه اسپارتاکوس را تشکیل دادند. در کنگره گشایشی 30 دسامبر 1918 تا اول ژانویه 1919، آنها حزب کمونیست آلمان را تشکیل دادند.

13- لافویله – روزنامه ای یومیه که از اوت 1917 در ژنو انتشار می یافت. اگر چه رسماً این روزنامه به هیچ حزبی تعلق نداشت، ولی از موضع اپورتونیستی انترناسیونال دوم جانبداری می کرد.

کمونیستهای انقلابی

info@k-en.com          http://www.k-en.com

- Karl Liebknecht

- Rosa Luxemburg

- Friedrich Stampfer

- Scheidmanns

- Noskes

1 – اشاره به قتل کارل لیبکنشت و روزا لوکزامبورگ بعد از قیام ناموفق برلن در 15 ژانویه 1919 – م

- آقا – م

- Mannerheim

- Kolchak

- Vladivostok

- Omsk

- Stuart Chase

- Martovs

- Chernovs

- Brantings

- منشویکهای گرجستان  The Georgian Mensheviks

- Vendee ناحیه ای در غرب فرانسه که صحنه شورشهای سلطنت طلبان بود. (96 – 1793) – م

- Cavaignnac نام ژنرالی که قیام کارگران پاریس را در 1848 سرکوب ساخت.

- Galliffet

- Gomperses

- Renaudels

- Huysmauses

- Vanderveldes

- بین دو صندلی نشستن کنایه ای است از لنین درباره اپورتونیست ها. (م)

- Hilferding

- Lucerne

- The committee for the Re – establishment of international contacts

- The syndicalist Defence Committe

- L’ Internationale

- Le Tire Censure

- The shop stewards comittees

- Premature

برگرفته ازسایت: کمونیستهای انقلابی

Posted in متون مارکسیستی ]]> http://shadochdt.wordpress.com/2009/11/01/%da%86%da%af%d9%88%d9%86%d9%87-%d8%a8%d9%88%d8%b1%da%98%d9%88%d8%a7%d8%b2%db%8c-%d8%a7%d8%b2%d9%85%d8%b1%d8%aa%d8%af%d8%a7%d9%86-%d8%a7%d8%b3%d8%aa%d9%81%d8%a7%d8%af%d9%87-%d9%85%db%8c%da%a9%d9%86/feed/ 0 shadochdt http://shadochdt.wordpress.com/2009/10/31/%d8%b1%d9%88%d8%a7%db%8c%d8%aa%db%8c-%d8%b2%d9%86%d8%af%d9%87-%d8%a7%d8%b2%d8%b4%da%a9%d9%86%d8%ac%d9%87-%d9%88%d8%aa%d8%ac%d8%a7%d9%88%d8%b2%d8%af%d8%b1%d8%b2%d9%86%d8%af%d8%a7%d9%86%d9%87%d8%a7-2/ http://shadochdt.wordpress.com/2009/10/31/%d8%b1%d9%88%d8%a7%db%8c%d8%aa%db%8c-%d8%b2%d9%86%d8%af%d9%87-%d8%a7%d8%b2%d8%b4%da%a9%d9%86%d8%ac%d9%87-%d9%88%d8%aa%d8%ac%d8%a7%d9%88%d8%b2%d8%af%d8%b1%d8%b2%d9%86%d8%af%d8%a7%d9%86%d9%87%d8%a7-2/#comments Sat, 31 Oct 2009 12:46:58 +0000 شادیمقدم http://shadochdt.wordpress.com/?p=3919 ]]>

مصاحبه ای بامینوهمیلی فعال سیاسی، پناهندگی وحقوق بشر

کلیک کنید »» http://siyahkhane.blogfa.com

پارسا نیک جو

رفیق بهروز شادی مقدم در نوشته ای با عنوان « بدون نقد اثباتی، هر تئوری مارکسیسم در خور حفظ و انتقال است»، در ادامه ی گفت – و گویی که بین ما در باره ی لغو حکم اعدام جریان دارد، برای روشن شدن جوانبی از بحث توضیحاتی داده است. متن کامل مقاله ی ایشان را می توانید در وبلاگ اکتبر http://shadochdt.wordpress.com  بخوانید. من نیز به سهم و زعم خویش می کوشم با نقد و بررسی توضیحات ایشان به روشن شدن بیشتر بحث کمک کنم.

نگاهی به ادعاهای تا کنونی رفیق شادی مقدم

رفیق شادی مقدم در مقاله ی « مارکسیسم و اعدام» مدعی شده بود که مارکسیست ها بنا به ضرورت مجازند از روش ها و ابزارهایی که روزانه دشمنان بشریت علیه مردم استفاده می کنند، بهر ببرند. سپس بر پایه همین حکم کلی نتیجه گرفته بود که کمونیست ها نمی توانند از بکارگیری سلاح اعدام چشم بپوشند. مهم تر آن که وی مدعی شده بود که اعدام شکلی از مبارزه ی سوسیالیستی است. در همین مقاله نیز برای اثبات مدعای خویش به استفاده ی عملی لنین از حکم اعدام و تیر باران استناد کرده بود. من در نوشته ای با عنوان« آیا اعدام شکلی از مبارزه ی سوسیالیستی است؟» به نقد حکم کلی ایشان و  پیامد های خطرناک پذیرش این حکم پرداختم. هم چنین با اشاره به نظر مارکس نشان دادم که حکم اعدام، حتا به مثابه سیاستی کیفری، هرگز مورد پذیرش مارکس نبوده است، بنابر این چگونه می توان مدعی شد که اعدام شکلی از مبارزه ی سوسیالیستی است.

رفیق شادی مقدم در نوشته ای با عنوان « نگرشی منزه طلبانه به مارکسیسم» ضمن بی پاسخ گذاشتن نقد من به دو مدعای پیشین خود، کوشید با برجسته کردن شبه پرسش خود، از بحث مشخص حول دو مدعای پیشین خود طفره رود. البته ایشان در این مقاله مدعی شد که طرح ایده ی اعدام و تیر باران  متعلق به مارکسیسم است. تصور من آن است که رفیق بهروز شادی مقدم، کم تر به معنای کلماتی که در نوشته ی خود بکار می گیرد، توجه می کند. و گرنه چگونه ممکن است ایشان، طرح ایده و اجرای حکمی شرم آور را که عمری بسی بیشتر از مارکسیسم دارد، منتسب به مارکسیسم کند. ایشان در همین نوشته ی خود از چپ ها ی مخالف حکم اعدام پرسیده است، شما که مخالف حکم اعدام هستید درباره ی صدور حکم اعدام توسط لنین چه می گویید و اگر به جای وی بودید چه می کردید؟ یا اگر در وضعیتی چون وضعیت بلشویک ها قرار بگیرید چه می کنید؟ من در پاسخ خود در مقاله ای با عنوان« آیا طرح ایده ی اعدام متعلق به مارکسیسم است؟» توضیح داده ام که پرسش های رفیق بهروز در این بحث، نه پرسش جدی، بل شبه پرسش است. با این وجود من به سهم خود به شبه پرسش های وی پاسخ روشن و مشخص خود را ارائه دادم. بنابراین به اعتبار توضیح اجمالی یاد شده می توان گفت، محل نزاع ما حول چهار محور زیر می چرخد: 1- آیا مارکسیست ها مجازند در صورت نیاز و ضرورت، از روش ها و ابزاری که دشمنان بشریت علیه مردم استفاده می کنند، در مبارزه علیه دشمنان بشریت استفاده کنند؟ 2- آیا اعدام شکلی از مبارزه ی سوسیالیستی است؟ 3- آیا طرح ایده ی اعدام و تیر باران متعلق به مارکسیسم است؟ 4-  آیا پرسش های طرح شده از سوی رفیق بهروز در این بحث، پرسشی جدی است یا شبه پرسش است؟

بررسی آخرین پاسخ ایشان

رفیق بهروز در آخرین نوشته ی خود می گوید: « پرسش روشن مرا رفیق پارسا ”شبه پرسش” میداند و برای”پرسش جدی” معیاری گنگ و پیچیده ذکر کرده است (من بعدازچندبارخواندن هنوز دقیقا ”متوجه منظورش نشدم.)» من در نقد خود مدعی شده بودم که : « به باور من پرسش جدی، پرسشی است که با اشاره به امر ناگفته و نادیده ای، گفته ها و دیده ها را روشن تر کند.» رفیق بهروز این  عبارت مرا گنگ و پیچیده می خواند. بناچار من برای روشنتر شدن معنای عبارت خود می کوشم ضمن یک مثال، منظور خود را از معنای پرسش جدی و تمایز آن با شبه پرسش، ساده تر بیان کنم. فرض کنید در مقابل این گزاره « ایده ئولوژی، آگاهی کاذب است.» دو نفر به طرح پرسش بپردازند. نفر نخست، از کسی که به صدق این گزاره باور دارد بپرسد، آیا ایده ئولوژی اسلام سیاسی نیز کاذب است؟ آیا لیبرالیسم به مثابه یک ایده ئولوژی نیز کاذب است؟ آیا ایده ئولوژی … نیز کاذب است؟ بدیهی است که پاسخ به تمامی این پرسش ها، یک بله ساده است و بس. به باور من این گونه پرسش ها، مصداق شبه پرسش اند، نه پرسش جدی. زیرا نه طرح این پرسش ها، و نه پاسخ دادن به این پرسش ها، هیچ یک سبب روشن تر شدن معنای گزاره ی «ایده ئولوژی، آگاهی کاذب است.»، نمی شود. حال برای روشنتر شدن معنای پرسش جدی، بهتر است به طرح  پرسش های جدی نفر دوم توجه کنیم. آیا منظور شما از آگاهی کاذب، آگاهی ناراست، یا ناصادق است؟ اگر منظور شما از آگاهی کاذب، آگاهی ناراست یا ناصادق است، آیا می توان گفت، تمامی گزاره های ناصادق، گزاره های ایده ئولوژیک هستند؟ برای مثال آیا می توان گفت گزاره ی کاذب دو به اضافه دو می شود پنج، گزاره ای ایده ئولوژیک است؟ نه خیر منظور من از آگاهی کاذب، آگاهی ناراست نیست، بل منظور آگاهی وارونه و فریبنده است. آیا ایده ئولوگ، آگاهانه به ترویج آگاهی وارونه می پردازد، یا متعلق آگاهی وی وارونه است؟ آیا… به باور من این پرسش و پاسخ ها، مصداق پرسش و پاسخ های جدی هستند، زیرا هم طرح این پرسش ها، هم پاسخ به این پرسش ها سبب روشن تر شدن معنای گزاره ی « ایده ئولوژی، آگاهی کاذب است.» می شود. من به اعتبار این برداشت از پرسش جدی و شبه پرسش، هم چنان بر این باورم که پرسش رفیق بهروز از چپ های مخالف حکم اعدام، شبه پرسش است، نه پرسش جدی. وی از ما می پرسد، آیا شما که مخالف حکم اعدام هستید، با صدور حکم اعدام توسط لنین نیز مخالف هستید؟ بدیهی است که من خواهم گفت بله.

من در نقد خود گفته بودم من با اعدام اسیران و دستگیر شده گان و تسلیم شده گان میدان جنگ و پیکار طبقاتی و  شورش های قهر آمیز مخالف هستم. رفیق بهروز می گوید: « مواردی که رفیق اَورده و با اَن مخالف است،جزء اصول و طبعا ”منهم با اَن موافقم. اما رفیق پارسا از بحث من استنباط درستی نکرده است. من درمقابل مخالفین اعدام نگفته ام طرفدار اعدام کردنم و باید کمونیست ها در سیاست رسمی و علنی شان اعدام کردن را در دستور کارشان بگذارند. این نظر و موضع بیش ازحد ضد انسانی و با مارکسیسم هم خوانی ندارد. نوشته ام ما مخالفین جدی و واقعی اعدام کردن هستیم،همچنان که مخالف دیکتاتوری و جنگ می باشیم. امابرای پیشبرد سیاست و اهدافمان مجبوریم  و به ما تحمیل شده است از ابزار جنگ و سرکوب استفاده کنیم، درشرایطی مشابه شرایط بلشویکها و شاید شرایط های حاد دیگری، نباید با دگم ها و روش و نگرش های دست و پا گیر از توسل به ابزاری همانند اعدام  و تهدید به اَن خود را محروم کنیم. همچنان که لنین وبلشویکها این کار را نکردند.» من نمی دانم رفیق بهروز چگونه توانسته است این همه تناقض و آشفتگی را در یک بند به رشته ی تحریر در آورد. از این بابت باید به وی تبریک گفت. وی از یک سو می گوید مخالف اعدام اسیران و دستگیر شده گان و تسلیم شده گان است، از سوی دیگر می گوید نباید بگذاریم مخالفت با حکم اعدام، دست و پای ما را در اعدام کردن اسیران و دستگیر شده گان و تسلیم شده گان ببندد. البته ایشان چاره ی رفع این تناقض را هم یافته است، می گوید کمونیست ها نباید در سیاست رسمی و علنی شان حکم اعدام را در دستور کارشان بگذارند، به عبارت دیگر به زعم ایشان می توان به طور رسمی و علنی مخالف حکم اعدام بود، اما به طور غیر رسمی و پنهانی به اعدام دستگیر شده گان و اسیران پرداخت. آیا این چیزی جز ماکیاولیسم سیاسی است.

رفیق بهروز پرسیده بود اگر در شرایطی مشابه لنین و بلشویک ها قرار بگیرید آیا باز هم فرمان تیر باران و اعدام صادر نخواهید کرد؟ من در پاسخ به این پرسش نوشته ام: « من نیز بر این باورم که با همه کس می توان مدارا کرد جز با مخالفان اهل مدارا. به همین دلیل با سرکوب هر گروهی که بخواهد با توسل به اعمال قهرآمیز، قدرت حکومت کارگری را تهدید بکند، موافق هستم، زیرا از آن گریزی نیست. اما با اعدام اسیران همان گروه مخالف هستم، زیرا ناگزیر نیستیم که آن ها را اعدام کنیم، می توانیم آن ها را زندانی کنیم. هم چنین در این نیز شکی ندارم که به رغم میل ما پیکار طبقاتی هرگز از سویه های خشونت بار عاری نبوده و نخواهد بود، و پیروزی انقلاب کارگری بناگزیر در گرو پیروزی طبقه ی کارگر در لحظه ی پیکار قهر آمیز خواهد بود. به همین دلیل بر ضرورت سازماندهی و پیکار نیروی قهر انقلابی در برابر نیروی قهر ارتجاعی تاکید می کنم. اما با اعدام افراد ضد انقلابی که پس از انقلاب توسط حکومت کارگری بازداشت و دستگیر می شوند، مخالفم. در میدان جنگ نیز بدیهی است که نمی توان از کشتن دشمن پرهیز کرد، اما از اعدام و تیرباران اسیران و جاسوسانی که دستگیر شده اند و یا آنانی که ازمیدان جنگ فرار می کنند به هیچ وجه دفاع نخواهم کرد.» ایشان در نقد پاسخ من می گوید: « اما در مقابل سئوالی که طرح شده هنوز رفیق پارسا بدون ارائه هیچ راه حل و بدیلی در اَن شرایط درمقابل بلشویکها قرار گرفته… قبول باید کرد این موضع و بدیل نمی شود و همچین موضع نا روشن و بدون راه حلی ارائه دادن در اَن روزها و در اَینده هم با اجازۀ رفیق پارسا در بهترین حالت یک شعار سیاسی بی مورد خواهد بود.» پاسخ من خیلی شفاف و صریح چگونگی برخورد کمونیست ها، با ستیزه جویان، جنگ افروزان و نیروهای ضد انقلاب و هم چنین با اسیران و تسلیم شده گان و دستگیر شده گان در سه موقعیت شورش های قهر آمیز، جنگ و انقلاب تشریح کرده است. اما باز به زعم رفیق من هیچ راه حلی ارائه ندادم. من تصور می کنم مرغ ایشان یک پا بیشتر ندارد، یعنی تنها راه حل همان اعدام است و بس.

من در مقاله ی خود نوشته بودم: « رفیق شادی مقدم به دلیل آن که من چون ایشان « طرح ایده ی تیرباران و اعدام را متعلق به عرصه ی فعالیت ومبارزه ی مارکسیسم» نمی پندارم، مرا به منزه طلبی متهم می کند.» ایشان در پاسخ به این گفته ی من نوشته است: « راست می گوید و باید اضافه کرد اگر این منزه طلبی  نیست، پس چیست؟» رفیق عزیز این منزه طلبی نیست، بل طرد ایده ها و روش های بورژوایی از صف جنبش کمونیستی است. به این دلیل ساده که من طرح ایده ی اعدام را متعلق به مارکسیسم، نمی دانم.  من بر این باورم که طرح ایده ی اعدام، متعلق به طبقات سرکوب گر حاکم است. هر چند چنان که پیش از این گفتم به هیچ وجه این واقعیت را انکار نمی کنم که مارکسیست هایی بوده اند که در عمل از این حربه بهره برده اند، اما نمی توان به استناد بکار گیری این حربه، طرح ایده ی اعدام را مارکسیستی تلقی کرد. من براستی از موضع متناقض شما در شگفتم، شما چگونه می توانید از یک سو اعدام را ابزار دشمنان بشریت معرفی  کنید، از سوی دیگر طرح ایده ی اعدام را متعلق به مارکسیسم  بپندارید!  کار من نقد و افشای این تناقضات است.

من در مقاله ی « آیا طرح ایده ی اعدام متعلق به مارکسیسم است» نوشته ام: « برای مثال پیش از آن که افق و موضع فمینیستی شکل بگیرد، زن ستیزی جاری در ادبیات فارسی امری پنهان و پذیرفته شده بود، در واقع آشکار شدن زن ستیزی جاری در ادبیات فارسی و نقد آن، حاصل بازخوانی ادبیات فارسی با رویکردی فمینیستی است.» ایشان در نقد نوشته ی من گفته است: « اینجا به فمینیسم و جایگاه و وزن اَن اهمیت خاصی داده ای. فمینیسم همچون عکس العمل  واقعی و درست  ِزن و ستم  وارده بر او که ستمگرش را مرد می شناسد و تلاشش این است به هم سطح بودن با مرد در جامعه برسد، قابل درک است و باید از این جریان و خواسته و شعارهای درستش دفاع کرد. اما فمینیسم نه ضد سرمایه و نه ضد این نظام است و نه برابری طلب،همچون مارکسیست ها و تمام تلاش وحرفش اینست که زن را در هر نظامی تا مرحله و جایگاه مردان بکشاند و ضد مرد بودنش در نزد افکارعمومی بیشتر از همه چیزش است. حالا چگونه تنها این جریان توانسته”نقاد ادبیات ِزن ستیزفارسی” بوده باشد و تفکر” بازخوانی ادبیات فارسی” و ضدیت با ضد زن بودن در ادبیات  نتیجۀ ”رویکردی فمینیستی”است، نظر نادرست رفیق پارسا است. قطعا”فمینیسم هم بر این ادبیات نقد داشته و تلاش کرده است، اماهمۀ نگرش نقادانه را دراین مورد به پای اَنها نوشتن کمی زیادی سخاوتمندانه است و کم التفاتی صاحب این نظر را به تاثیرات مارکسیسم بر ادبیات مردسالارانه ازجمله در ادبیات فارسی می رساند. و رفیق پارسا قبول دارد که تنها نگرش درست، اصولی، برابری طلبانه و ضد زن ستیزی فقط مربوط به افکار مارکسیستی است. » تصور من این است که اگر رفیق پیش از آن که به نقد عبارت من بپردازد، در معنای کلماتی که من بکار برده ام کمی دقت می کرد، این عبارات آشفته را نمی نوشت. مهم تر آن که اگر ایشان در نقد نوشته ی من کمی امانت و انصاف را رعایت می کرد، این همه معانی بی ربط را به متن من نسبت نمی داد. من در نوشته ی خود به پدیدار شدن افق و موضع فمینیستی، اشاره کرده ام، ایشان درباره ی فمینیسم سخن می گوید، من گفته ام در واقع آشکار شدن زن ستیزی جاری در ادبیات فارسی و نقد آن، حاصل بازخوانی ادبیات فارسی با رویکرد فمینیستی است، ایشان پنداشته اند که من گفته ام تنها فمینیست ها نقاد ادبیات زن ستیز فارسی بوده اند. در نتیجه بین آن چه که من نوشته ام و آن چه ایشان برداشت کرده است، هیچ ربطی، جز بی ربطی قابل تصور نیست! اما آن چه از این نیز چشم گیر تر است، آگاهی اندک ایشان از جنبش و نظریه های فمینیستی و جسارت فوق العاده ی وی در معرفی و نقد فمینیسم است. نزد ایشان فمینیسم نه جنبش و نظریه، بل عکس العمل است. ایشان می پندارد فمینیسم ستمگرش را مرد می پندارد و تمام تلاش وحرفش اینست که زن را در هر نظامی تا مرحله و جایگاه مردان بکشاند و ضد مرد بودنش در نزد افکارعمومی بیشتر از همه چیزش است. جای بسی تاسف است که یک مارکسیست با ادبیاتی شبیه ادبیات روزنامه ی کیهان این چنین به معرفی فمینیسم می پردازد. ایشان اگر با فمینیست های سوسیالیست یا کمونیست آشنا بود، دست کم یادآور می شد که بورژوا- فمینیست ها یا لیبرال – فمینیست ها چنین می پندارند، نه آن که این گونه غیر مسولانه این تصورات خام را به تمامی فمینیست ها نسبت دهد.

ایشان در مقاله ی « نگرش منزه طلبانه به مارکسیسم» گفته بودند درشرایط  کنونی، وضعیت برای پراتیک نظرات مارکسیست ها چندان مساعد نیست. من در نقد نظر وی مدعی شدم که : « اما من بر خلاف ایشان بر این باورم که در تاریخ ایران هیچ گاه مارکسیست ها، چون امروز فرصت مساعدی برای تحقق ایده های کمونیستی در اختیار نداشته اند.» رفیق بهروز در پاسخ به این نظر من در مقاله ی « بدون نقد اثباتی…»  نوشته است: « شکست چپ در دهۀ 60و عوارض اَن، تلاشی، پراکندگی و گسست جریانات چپ، تسلط سنت ها، انحرافات فکری و بینشی بر این چپ، بریدگی و عدم ارتباط ارگانیک با جنبش ها و مبارزۀ طبقاتی در جامعۀ ایران، در حاشیه قرار گرفتن و بی تاثیر بودن اَنها، محدود بودن فعالیتش به ارتباط های ضعیف و پراکنده با داخل کشور و پخش کردن خبرات ایران، اَکتیو درحد فعالیت اینترنتی و مواردی اَکسیون، مراحل ابتدایی شناخت و نزدیکی گرایشات کمونیستی واقعی و کارگری، این است وضعیت عمومی جریان چپ و گرایش های مارکسیستی وبا این اوصاف نا مساعد طبعا”این چپ بیشتر فرصت ها را از دست خواهد داد». من با تصویری که رفیق بهروز از جریان ها و احزاب چپ خارج از کشور ارائه می دهد تا حدودی موافقم. اما به باور من موقعیت سازمان ها و احزاب چپ خارج کشور را نباید معیاری برای سنجیدن موقعیت نیروی اجتماعی چپ تلقی کرد. زیرا در شرایط کنونی جامعه ی ما، چپ به مثابه یک گرایش اجتماعی، حضوری فعال در عرصه ی پیکار طبقاتی دارد. نکته ی دیگر آن که موضوع اختلاف ما، ارزیابی موقعیت برای پراتیک مارکسیست ها بود، نه ارزیابی موقعیت مارکسیست ها برای پراتیک. به عبارت دیگر رفیق بهروز در پاسخ خود موضوع بحث را تغییر داده است. من نیز اگر بخواهم درباره ی این موضوع جدید توضیح دهم خواهم گفت، به رغم آن که موقعیت برای پراتیک ایده های چپ فراهم است، اما چپ در موقعیتی نیست که بتواند از فرصت های پیش رو بیشترین بهره را ببرد.

من در مقاله ی « آیا طرح ایده ی اعدام…» نوشته بودم: « کمونیسم آیین و کیش نیست، بنابر این نمی توان چون مومنان و متعصبان کیش ها و آیین ها، کسانی را که از کمونیسم روی بر می گردانند مرتد نامید و در صورت امکان و نیاز آن ها را محاکمه و اعدام کرد. کمونیسم جنبش ضد سرمایه داری طبقه ی کارگر است، کسی که پشت به این جنبش می کند، خواسته یا ناخواسته به اردوی بورژوازی می پیوندد. » ایشان در پاسخ به نقد من نوشته اند: « با تائید حرف رفیق در تاکید بر کمونیسم واقعی و بدور از هر آیین و کیشی، اما اگر کمونیستی از ایده اش برگشت و در لباس مارکسیسم بخواهد منافع سرمایه را پیش برد، مرتد است وغیر مرتد چه چیز دیگری میتواند باشد، ولی کسی نگفته و نباید گفته شود که مرتدرا باید محاکمه و اعدام کرد.» رفیق عزیز کسی که در لباس مارکسیسم بخواهد منافع سرمایه را پیش برد، روایت اش از مارکسیسم بورژوایی است، می توان سوسیالیسم آن فرد را سوسیالیسم بورژوایی نام نهاد، دیگر چه نیازی است که از یک واژه ی آیینی و مذهبی چون مرتد استفاده کرد.

http://agahbash.blogfa.com/

Posted in مطلب ]]> http://shadochdt.wordpress.com/2009/10/29/%d8%a8%d8%a7%d8%b2%d8%ae%d9%88%d8%a7%d9%86%db%8c-%db%8c%da%a9-%d9%be%d8%a7%d8%b3%d8%ae%d9%86%d9%82%d8%af%db%8c-%d8%a8%d8%b1%d9%be%d8%a7%d8%b3%d8%ae-%d8%b1%d9%81%db%8c%d9%82-%d8%a8%d9%87%d8%b1%d9%88/feed/ 1 shadochdt http://shadochdt.wordpress.com/2009/10/29/%d8%b3%d8%aa%d9%88%d9%86-%d8%a8%d8%ad%d8%ab-%d9%88%d9%86%d8%b8%d8%b124-2/ http://shadochdt.wordpress.com/2009/10/29/%d8%b3%d8%aa%d9%88%d9%86-%d8%a8%d8%ad%d8%ab-%d9%88%d9%86%d8%b8%d8%b124-2/#comments Thu, 29 Oct 2009 15:15:08 +0000 شادیمقدم http://shadochdt.wordpress.com/?p=3905 ]]>

کامنت های مربوط به مطلب: “بدون نقداثباتی،هرتئوری وپراتیک مارکسیسم درخورحفظ وانتقال است.”دراینجامیاَورم.

حمید:باسلام به رفيق عزیزبهروزدراين نوشته رفیق بهروزشمابه چندمسئله اشاره نموده ای وازآنهاگذشته ای.ازآن جمله مخالف بودن سوسیالیست هاوکمونیست هاباجنگ ودیکتاتوری است.سئوال من ازشما رفیق گرامی این است که کدام کمونیست های مارکسی ولنینی باجنگ ودیکتاتوری به طورکلی مخالفند؟مگردرادبیات مارکسیستی به طور مشخص جنگ انقلابی ودفاع ازآن دربرابر پاسیفیست هاموجودنیست؟مگرمارکس وانگلس برای قهرنقش مامای زایش جامعه نواز جامعه کهنه قائل نشده اند؟ولی من باآنکه خیلی ازمارکس وانگلس نخوانده ام امادرهیچ نوشته ای ندیده ام که مارکس یاانگلس اراعدام به دفاع برخاسته باشند.اماخوانده ام که با اعدام مخالف بوده اند.حداقل مارکس دراین رابطه نوشته ای هرچندنه بلندولی داردکه به طورکلی بااعدام مخالفت نموده است.موفق وپیروزباشیدرفیق شماحمید

بهروز:رفيق حمیدگرامی باسلام درجواب سئوالی که مطرح نموده اید،من ننوشته ام که کمونیست ها”بطور کلی مخالف”جنگ ودیکتاتوری هستند.بلکه مارکسیسم بنابه اَرمان وجهان بینیش دراساس بامقولاتی چون جنگ،خون ریزی،دیکتاتوری وسرکوب مخالف است،امابنابه ضرورت ولزوم امرمبارزۀ طبقاتی بایددرابتدابه جنگ طبقاتی ودیکتاتوری پرولتاریامتوسل شدواین دومسئلۀ تفکیک شده وقابل تفکیک برای مابایدباشد.درموردمسائل دیگرکه نوشته ای،من دراَن سه مطلب اَنهارادرنظرداشته، توضیح ونظرم رانوشته ام.برداشتم ازکامنت شمااین است که مطالب فوق رابادقت نخوانده ای.خوشحال میشوم نظرات انتقادی شماراداشته باشم.باسپاس.

قادرصنعتکار:بادنبال کردن پلیمک تاکنونی دررابطه بااعدام،خواننده طبیعتابه این نتیجه میرسد که دراین زمینه اختلاف نظرصریحی بین دیدگاه مارکس وعملکردلنین وجوددارد.باتوجه به این که لنین متاخرترازمارکس بوده میتوان چنین نتیجه گرفت که لنین بادیدگاه مارکس توافق نداشته است.امابه نظر من چنین تناقضی واقعی نیست.بلکه ناشی ازخلط مبحث ساده ای است.در سیستم قضایی سوسیالیستی کارگری قطعا مجازات اعدام محلی ازاعراب ندارد.اساسا نفس پدیده مجازات درسوسیالیسم منتفی است.اقدام لنین درگذشته،یعنی استفاده ازمجازات اعدام،تنهادرچارچوب جنگهای داخلی وبعنوان یک سیاست وابزارجنگی درشرایط ویژه ای غیر قابل اجتناب بوده ودرشرایط مشابه اجتناب ناپذیرخواهد بود.اصولادرجریان جنگی که دشمن انبوه شهروندان راهدف قرارداده،این حربه ای است دردست فرمانده هان جنگی درامر دفاع.یکی ازفرامین لنین برای اعدام خاطیان،مربوط به اقدام گسترده ضدانقلاب باهمراهی تجاربورژوابرای احتکاروتشدیدقحطی وآوارکردن مصائب ناشی ازآن برسرخانواده های کارگران وزحمتکشان شوروی بود.احتکارونابودی شیرموجب مرگ ومیرکودکان ودرواقع عاملی برای قتل وعام گسترده کودکان بود.درچنین شرایطی احتکار، بخشی ازیک نقشه وعمل نظامی وباهدف مستقیم قتل وعام عمومی است.چیزی مثل به توپ یاموشک بستن مناطق مسکونی.همچنین اعلام حکم اعدام آمرین وعاملین چنین جنایتی نیزدرگیرودارومتن مستمرآن نیزدرحکم بخشی ازخشونت وترورانقلابی و جنگی است، ونه امرمربوط به سیستم قضایی یک جامعه.

بهروز:باتشکرازرفیق قادرکه باکامنت بجاوروشنگرش نظروموضع مراروشن ترکرد.

Posted in بحث و نظر ]]> http://shadochdt.wordpress.com/2009/10/29/%d8%b3%d8%aa%d9%88%d9%86-%d8%a8%d8%ad%d8%ab-%d9%88%d9%86%d8%b8%d8%b124-2/feed/ 0 shadochdt http://shadochdt.wordpress.com/2009/10/27/%d8%a7%d8%aa%d9%81%d8%a7%d9%82/ http://shadochdt.wordpress.com/2009/10/27/%d8%a7%d8%aa%d9%81%d8%a7%d9%82/#comments Tue, 27 Oct 2009 21:39:06 +0000 شادیمقدم http://shadochdt.wordpress.com/?p=3889 ]]>

درسوگ رفیق شهین زمانی

وبه امیدتسلی خاطری برای رفیق هدایت

اتفاق

اگرشاعربودم-

برایت

برای اَنهاکه زندگی راگم میکنند-

شعری می سرودم.

کلام ازبیان این اتفاق عاجزاست.

شما-

شماها-

که زندگی رابرای انسانهامیخواستید-

چرازندگی راخودنخواستید؟

شماکه این زندگی راگم وگورکردید

چگونه زندگی خودراگم کردید؟

چرازندگی راگم کردید؟

بهروزشادیمقدم 2009.27.10 

بنفشه کمالی

روزگارغریبی است نازنین(درراستای نوشتۀ افشاگرانه رفقای کمیتۀ دانشجوئی بلژیک)

رفیق پارسانیک‌جونوشته ای بنام”آیاطرح ایدۀتیرباران واعدام متعلق به مارکسیسم است؟نقدی بررفیق شادیمقدم”درج کرده،که لازم است جهت روشنگری نکاتی راتوضیح دهم.

من دراین بحث سئوالی روشن وبی شبهه مطرح کردم که نظرمخالفین اعدام درموردپراتیک لنین که به ابزارتهدیدواعدام متوسل شده،چیست واگراین موضع رانمیپسندند،بدیلشان برای اَن مقطع چه میتواندباشد؟رفیق پارسادرجواب مینویسد:”پیش ازارائۀپاسخ مشخص وصریح به شبه پرسش های ایشان،مایلم ابتدابه این موضوع بپردازم که چرامن ازپاسخ دادن به این شبه پرسش ها درنقدخودپرهیزکردم.دریک کلام من این شبه پرسش هارابه هیچ وجه پرسش هایی جدی تلقی نمیکنم،زیرابه باورمن پرسش جدی،پرسشی است که بااشاره به امرناگفته ونادیده ای، گفته هاودیده هاراروشن ترکند.به این اعتبارشبه پرسش های ایشان،به دلیل آن که نمیتواننداین نقش وکارکردراداشته باشند،پرسش های جدی نیستند.”

پرسش روشن مرارفیق پارسا”شبه پرسش”میداندوبرای”پرسش جدی”معیاری گنگ وپیچیده ذکرکرده است(من بعدازچندبارخواندن هنوزدقیقا”متوجه منظورش نشدم.)

ایشان مینویسند:-”امابااعدام اسیران همان گروه مخالف هستم،زیراناگزیرنیستیم که آنهارااعدام کنیم….”

-”اما با اعدام افراد ضدانقلابی که پس از انقلاب توسط حکومت کارگری بازداشت و دستگیرمی شوند،مخالفم.

-”اماازاعدام وتیرباران اسیران وجاسوسانی که دستگیر شده اندو یاآنانی که ازمیدان جنگ فرارمیکنندبه هیچ وجه دفاع نخواهم کرد.”

مواردی که رفیق اَورده وبااَن مخالف است،جزءاصول وطبعا”منهم بااَن موافقم.امارفیق پارساازبحث من استنباط درستی نکرده است.من درمقابل مخالفین اعدام نگفته ام طرفداراعدام کردنم وبایدکمونیست هادرسیاست رسمی وعلنی شان اعدام کردن رادردستورکارشان بگذارند.این نظروموضع بیش ازحدضدانسانی وبامارکسیسم هم خوانی ندارد.نوشته ام مامخالفین جدی وواقعی اعدام کردن هستیم،همچنان که مخالف دیکتاتوری وجنگ میباشیم.امابرای پیشبردسیاست واهدافمان مجبوریم وبه ماتحمیل شده است ازابزارجنگ وسرکوب استفاده کنیم،درشرایطی مشابه شرایط بلشویکهاوشایدشرایط های حاددیگری،نبایدبادگم هاوروش ونگرش های دست وپاگیرازتوسل به ابزاری هماننداعدام وتهدیدبه اَن خودرا محروم کنیم.همچنان که لنین وبلشویکهااین کاررانکردند.

امادرمقابل سئوالی که طرح شده هنوزرفیق پارسابدون ارائه هیچ راه حل وبدیلی دراَن شرایط درمقابل بلشویکهاقرارگرفته وفقط میگوید:”بنابراین من باموضع وافق فکرکنونی حتااگردرشرایطی چون بلشویک هاقراربگیرم هرگزبه حکم اعدام وتیرباران دشمنان طبقۀکارگرآری نخواهم گفت.”و”بدیهی است پاسخ آن که مخالف بی قیدوشرط اعدام است،این خواهدبودکه فرقی نمیکندچه کسی به فرمان چه کسی درچه شرایطی اعدام شده است،من مخالف بی قیدوشرط اعدام هستم.”

قبول بایدکرداین موضع وبدیل نمیشودوهمچین موضع ناروشن وبدون راه حلی ارائه دادن دراَن روزهاودراَینده هم بااجازۀ رفیق پارسادربهترین حالت یک شعارسیاسی بی موردخواهدبود.به همین دلیل وقتی ایشان مینویسد:”رفیق شادیمقدم به دلیل آن که من چون ایشان«طرح ایدۀتیرباران واعدام رامتعلق به عرصۀفعالیت ومبارزۀمارکسیسم»نمیپندارم،مرابه منزه طلبی متهم میکند.”راست میگویدوبایداضافه کرداگراین منزه طلبی نیست،پس چیست؟

وقتی رفیق پارسامینویسد:”به باورمن میتوان وبایدبراساس موضع وافق فکرکنونی به داوری دربارۀگذشته پرداخت،امابرای فهم رخ دادگذشته بایدآن رادرزمینه وافق وموضع گذشته قرارداد؛مهم ترآن که نمیتوان انتظارداشت که گذشته گان براساس موضع وافق فکرکنونی مافکرو عمل میکردند.برای مثال پیش ازآن که افق وموضع فمینیستی شکل بگیرد،زن ستیزی جاری درادبیات فارسی امری پنهان وپذیرفته شده بود،درواقع آشکار شدن زن ستیزی جاری درادبیات فارسی ونقدآن،حاصل بازخوانی ادبیات فارسی بارویکردی فمینیستی است.اماهیچ یک ازمنتقدان نمیگویند،سعدی میبایدستایش گربرابری زن ومردمیبود.بر همین اساس میتوان گفت عمل وفرمان لنین درافق وموضع مسلط آن زمان قابل درک است.”

اینجاداوری ایشان دربارۀبلشویکهاوتصمیمشان براساس:”نمیتوان انتظارداشت که گذشته گان براساس موضع وافق فکرکنونی مافکروعمل میکردند”و”وبایدبراساس موضع وافق فکرکنونی به داوری دربارۀگذشته پرداخت.”به این نتیجه مرسدکه اَنها(بلشویکها)اشتباه کرده اند،چون دردوران عقب افتاده ای(به نسبت دوران ما)بودند،همچنان که منتقدان نمیتوانندبگویند:”سعدی میبایدستایش گربرابری زن ومردمیبود.” چون سعدی هم دردوران عقب افتاده ای میزیست.

حالاسئوال این است”براساس موضع وافق فکرکنونی ما”(کدام موضع وافق فکری؟که پیشرفته تراز موضع وافق فکری بلشویکهاست.مابرعکس وبدلیل وضعیتی که بعدازمرگ لنین برکمونیسم رفته است بایدتلاش کنیم که احیاگربلشویسم باشیم.تازه اگربتوانیم.واین خودرابرترازاَنهادیدن ادعای کمی نیست.)چه نقداثباتی اولا”به موضع بلشویکهادراَن دوران وارداست؟واگرشما(براساس موضع وافق فکرکنونی)به جای اَنهادراَن شرایط قرارمیگرفتیدچه راه حل دیگری به جای راه حل اَنهاداشتید؟قبول میکنیدکه فقط بامخالف بودن کارپیش نمیرودوبایدراه حل دیگری ارائه داد.بانپسندیدن وصرفا”موافق نبودن نمیشودایده وپراتیکی راازقلم انداخت وبه دلخواه اَنراازعرصۀ نظری وعملی خارج کرد.دراینصورت موضع لنین به مثابه راه حل قطعی ودرست برای اَن شرایط خاص هنوزبی بدیل خواهدبود.موضع وپراتیک مذبوربرخلاف تصورشماچون ازطرف یکی ازرهبران مارکسیسم اتخاذشده،به عرصه ونظرمارکسیسم مربوط است وبرعکس نظرشمابدون نقداثباتی،هرتئوری وپراتیک مارکسیسم درخورحفظ وانتقال است.

واینکه نوشته اید:”برای مثال پیش ازآن که افق وموضع فمینیستی شکل بگیرد،زن ستیزی جاری درادبیات فارسی امری پنهان وپذیرفته شده بود،درواقع آشکار شدن زن ستیزی جاری درادبیات فارسی ونقدآن،حاصل بازخوانی ادبیات فارسی بارویکردی فمینیستی است.”

اینجابه فمینیسم وجایگاه ووزن اَن اهمیت خاصی داده ای.فمینیسم همچون عکس العمل واقعی ودرست ِزن وستم وارده براوکه ستمگرش رامردمیشناسدوتلاشش این است به هم سطح بودن بامرددرجامعه برسد،قابل درک است وبایدازاین جریان وخواسته وشعارهای درستش دفاع کرد.امافمینیسم نه ضدسرمایه ونه ضداین نظام است ونه برابری طلب،همچون مارکسیست هاوتمام تلاش وحرفش اینست که زن رادرهرنظامی تامرحله وجایگاه مردان بکشاندوضدمردبودنش درنزدافکارعمومی بیشترازهمه چیزش است.حالاچگونه تنهااین جریان توانسته”نقادادبیات ِزن ستیزفارسی”بوده باشدوتفکر”بازخوانی ادبیات فارسی”وضدیت باضدزن بودن درادبیات  نتیجۀ”رویکردی فمینیستی”است،نظرنادرست رفیق پارسااست.قطعا”فمینیسم هم براین ادبیات نقدداشته وتلاش کرده است،اماهمۀنگرش نقادانه رادراین موردبه پای اَنهانوشتن کمی زیادی سخاوتمندانه است وکم التفاتی صاحب این نظررابه تاثیرات مارکسیسم برادبیات مردسالارانه ازجمله درادبیات فارسی میرساند.ورفیق پارساقبول داردکه تنهانگرش درست،اصولی،برابری طلبانه وضدزن ستیزی فقط مربوط به افکارمارکسیستی است.

رفیق پارسامینویسد:”درست است که مارکسیست هادرعمل ازاین شیوه هااستفاده کرده اند،اماآیامیتوان بااستنادبه استفادۀعملی مارکسیست هاازاین شیوه هابه این نتیجه رسیدکه طرح ایدۀتیرباران واعدام متعلق به مارکسیسم است.”

بایدگفت بعدازمرگ لنین جریان ویاجریانات مارکسیستی واقعی همانندبلشویم ِدوران لنین  وجودنداشته ولااقل من جریان مارکسیستی سراغ ندارم وطبعا”استفادۀ جریانات مدعی مارکسیسم ازابزاراعدام موردنظروتایئدمانیست.من موضع بلشویکهارافقط مدنظرداشته ام.

ایشان مینویسند:”به باور من رازاهمیت این شبه پرسش هادراعتبارنام لنین وبی اعتباری اعدام شده گان نزدچپ نهفته است.”

واضح است که پرسش فوق به اعتبارنام لنین(به مثابه رهبروپراتیسین مارکسیسم)وبلشویکهاصورت گرفته وسئوال من ازچپ مخالف اعدام معنایش این نیست که باچپ طرفداراعدام(ضمن اینکه نمیدانم اَیادرمیان احزاب وسازمان های چپ ایرانی جریانی وجودداردکه این موضع راداشته باشد؟)بایدهمسووهم نظربود،من که این همسویی راندارم واین برداشت درستی نیست وموضع گرفته شده درمطالبم این رانشان نمیدهد.

رفیق پارسامینویسد:”تحلیل وی ازوضعیت موجودنیزبسیارقابل توجه است،ایشان براین باوراندکه درشرایط کنونی،وضعیت برای پراتیک نظرات مارکسیست هاچندان مساعدنیست.ایشان البته توضیح نداده اندکه وضعیت برای پراتیک کدام نظرات مارکسیست هامساعدنیست.آیامنظوروی این است که دروضعیت کنونی،شرایط برای پراتیکی کردن ایدۀ تیرباران واعدام مساعد نیست؟اگرمنظوروی اشاره به این امراست،حق با ایشان است.امامن برخلاف ایشان براین باورم که درتاریخ ایران هیچ گاه مارکسیست ها،چون امروزفرصت مساعدی برای تحقق ایده های کمونیستی دراختیارنداشته اند.درحقيقت هم اکنون جنبش سوسياليستی درایران  بايك فرصت وآزمونِ بزرگ تاريخی روبرو است.”

کاری به طعنه غیرسیاسی واین اشارۀ بی جای ایشان که نوشته:”ایشان البته توضیح نداده اندکه وضعیت برای پراتیک کدام نظرات مارکسیست هامساعد نیست.آیامنظوروی این است که دروضعیت کنونی،شرایط برای پراتیکی کردن ایدۀ تیرباران واعدام مساعد نیست؟اگرمنظوروی اشاره به این امراست،حق با ایشان است.”ندارم،امااینکه نوشته اند:”امامن برخلاف ایشان براین باورم که درتاریخ ایران هیچ گاه مارکسیست ها،چون امروزفرصت مساعدی برای تحقق ایده های کمونیستی دراختیارنداشته اند.”باهم اختلاف نظرداریم.چون شکست چپ دردهۀ60وعوارض اَن،تلاشی،پراکندگی وگسست جریانات چپ،تسلط سنت ها،انحرافات فکری وبینشی براین چپ،بریدگی وعدم ارتباط ارگانیک باجنبش هاومبارزۀ طبقاتی درجامعۀ ایران،درحاشیه قرارگرفتن وبی تاثیربودن اَنها،محدودبودن فعالیتش به ارتباط های ضعیف وپراکنده باداخل کشوروبخش کردن خبرات ایران،اَکتیودرحدفعالیت اینترنتی ومواردی اَکسیون،مراحل ابتدایی شناخت ونزدیکی گرایشات کمونیستی واقعی وکارگری،این است وضعیت عمومی جریان چپ وگرایش های مارکسیستی وبااین اوصاف نامساعدطبعا”این چپ بیشترفرصت هاراازدست خواهدداد.

رفیق پارسانوشته است که:”کمونیسم آیین وکیش نیست،بنابراین نمیتوان چون مومنان ومتعصبان کیش هاوآیین ها،کسانی  راکه ازکمونیسم روی برمیگردانندمرتدنامیدودرصورت امکان ونیازآن هارامحاکمه و اعدام کردکمونیسم جنبش ضدسرمایه داری طبقۀ کارگراست،”

باتائیدحرف رفیق درتاکیدبرکمونیسم واقعی وبدورازهرآیین وکیشی،امااگرکمونیستی ازایده اش برگشت ودرلباس مارکسیسم بخواهدمنافع سرمایه راپیش برد،مرتداست وغیرمرتدچه چیزدیگری میتواندباشد،ولی کسی نگفته ونبایدگفته شودکه مرتدرابایدمحاکمه واعدام کرد.

بهروز شادیمقدم  2009. 10. 26

پارسا نیک‌جو

رفیق بهروز شادی مقدم در مقاله ای با عنوان« نگرشی منزه طلبانه به مارکسیسم» کوشیده است ضمن بی پاسخ گذاشتن نقد من( آیا اعدام شکلی از مبارزه ی سوسیالیستی است؟) با طرح مسائلی دیگر زمینه ی بحث خود را گسترش دهد. من می کوشم ضمن تاکید برنقد خود به سایر مسائلی که ایشان طرح کرده اند نیز به کوتاهی پاسخ دهم. امیدوارم ادامه ی این نقد و بررسی ها بتواند زمینه ساز گفت- و گویی روشنگر شود.

ایشان در آغاز مقاله ی خود مدعی می شود که: « مطلب مارکسیسم واعدام این سئوال را جلو تفکر مسلط بر چپ می گذارد که در شرایطی مشابه شرایط بلشویک ها که درنوشته اَورده شده، چگونه عمل خواهند کرد و نظرشان چیست واکنون نیز این سئوال را برای ما پیش اَورده که از”مخالفین اعدام”بپرسیم اَیا سیاست لنین دراَن مقطع درست بوده یا نه؟ مسئله و منظور وهدف نوشتۀ فوق فقط این است. که متاسفانه رفیق پارسا هم از کنار اَن رد شده است.» اول آن که با استناد به متن  « مارکسیسم و اعدام» به هیچ وجه نمی توان پذیرفت که منظور و هدف رفیق از آن نوشته طرح این شبه پرسش بوده است که چپ های مخالف اعدام در شرایطی مشابه شرایط بلشویک ها، چگونه عمل خواهند کرد و نظرشان درباره ی موضع و عمل کرد بلشویک ها چیست؟ رفیق شادی مقدم در آن نوشته در دفاع از مجازات اعدام به مثابه شکلی از مبارزه ی سوسیالیستی، به موضع و عمل کرد لنین در جبهه ی جنگ با آلمان ها و سرکوب شورش کرونشتات،استناد کرده بود. در نتیجه منظور و هدف نویسنده از نوشتن « مارکسیسم و اعدام» دفاع از مجازات اعدام به مثابه شکلی از مبارزه ی سوسیالیستی بوده، و هدف از استناد به موضع و عمل کرد لنین برای مستدل کردن موضع خود و بی پایه نشان دادن نظر مخالفان مجازات اعدام بوده است. البته ایشان در ادامه از همین استدلال در قالب جمله ای پرسشی آن هم در درجه ی اول برای نشان دادن خنده دار بودن و جدی نبودن موضع مخالفان اعدام استفاده کرده است. به این بخش از نوشته ی ایشان دقت کنید: « اََیا هنگامی که دولت شوراها درگیر مشکلات بزرگی بود و این مشکلات می رفت که اَن را از پایی بیندازد… اگر اَن وقت حزبی که خود را کمونیستی می دانست و درمقابل رهنمود لنین قرارمی گرفت و شعارمی داد: ما مخالف اعدام و تیرباران هستیم، خنده دار نبود و نیست؟ و مردم این حزب را جدی می گرفتند؟» به زعم رفیق شادی مقدم، پس از اثبات خنده دار بودن « اگر باز حزب مورد نظر بر عقیده اش پافشاری نماید، نباید از اَن ها سئوال کرد در اَن شرایط اگر شما بودید چه  موضع دیگری می گرفتید که موثر واقع می شد و یا اصولی تر و صحیح تر بود؟»  رفیق شادی مقدم در پاسخ خود همین استدلال را از زاویه ای دیگر این گونه طرح کرده است: « از”مخالفین اعدام”بپرسیم اَیا سیاست لنین در اَن مقطع درست بوده یا نه؟»  پیش از ارائه ی پاسخ مشخص و صریح به شبه پرسش های ایشان، مایلم ابتدا به این موضوع بپردازم که چرا من از پاسخ دادن به این شبه پرسش ها در نقد خود پرهیز کردم. در یک کلام من این شبه پرسش ها را به هیچ وجه پرسش هایی جدی تلقی نمی کنم، زیرا به باور من پرسش جدی، پرسشی است که با اشاره به امر ناگفته و نادیده ای، گفته ها و دیده ها را روشن تر کند. به این اعتبار شبه پرسش های ایشان، به دلیل آن که نمی توانند این نقش و کارکرد را داشته باشند، پرسش های جدی نیستند. برای روشن تر شدن،  تصور کنید از کسی که مخالف بی قید و شرط مجازات اعدام است، شما پی در پی با اشاره به نمونه های تاریخی اجرای حکم اعدام بپرسید، خوب شما که مخالف حکم اعدام هستید، درباره ی اعدام فلان شخص به فرمان فلان شخص در فلان شرایط چه نظری دارید؟ بدیهی است پاسخ آن که مخالف بی قید و شرط اعدام است، این خواهد بود که فرقی نمی کند چه کسی به فرمان چه کسی در چه شرایطی اعدام شده است، من مخالف بی قید و شرط  اعدام هستم. همان گونه که می بینید این گونه شبه پرسش و پاسخ ها به هیچ وجه، امر گفته شده را روشن تر نمی کند. اگر چنین است، پس چرا رفیق شادی مقدم در بحث خود این همه بر مهم بودن این شبه پرسش ها تاکید می کند. به باور من راز اهمیت این شبه پرسش ها در اعتبار نام لنین و بی اعتباری اعدام شده گان نزد چپ نهفته است. به همین دلیل رفیق شادی مقدم دامنه ی پاسخ دادن به این شبه پرسش ها را فقط به چپ های مخالف حکم اعدام محدود می کند. نکته ی دیگری که پیش از پاسخ مشخص به شبه پرسش های ایشان، ضروری است بدان اشاره کنم این است که، رفیق شادی مقدم خواسته یا ناخواسته با معادل هم پنداشتن بحث سرکوب و جنگ و اعدام، بر ابهام بحث افزوده است. در حالی که تفکیک این سه مقوله بسیار مهم و اساسی است.

در ادامه می کوشم ابتدا موضع خود را در برابر این سه مقوله با صراحت بیان کنم، سپس به شبه پرسش های رفیق شادی مقدم نیز پاسخ دهم. من نیز بر این باورم که با همه کس می توان مدارا کرد جز با مخالفان اهل مدارا. به همین دلیل با سرکوب هر گروهی که بخواهد با توسل به اعمال قهرآمیز، قدرت حکومت کارگری را تهدید بکند، موافق هستم، زیرا از آن گریزی نیست. اما با اعدام اسیران همان گروه مخالف هستم، زیرا ناگزیر نیستیم که آن ها را اعدام کنیم، می توانیم آن ها را زندانی کنیم. هم چنین در این نیز شکی ندارم که به رغم میل ما پیکار طبقاتی هرگز از سویه های خشونت بار عاری نبوده و نخواهد بود، و پیروزی انقلاب کارگری بناگزیر در گرو پیروزی طبقه ی کارگر در لحظه ی پیکار قهر آمیز خواهد بود. به همین دلیل بر ضرورت سازماندهی و پیکار نیروی قهر انقلابی در برابر نیروی قهر ارتجاعی تاکید می کنم. اما با اعدام افراد ضد انقلابی که پس از انقلاب توسط حکومت کارگری بازداشت و دستگیر می شوند، مخالفم. در میدان جنگ نیز بدیهی است که نمی توان از کشتن دشمن پرهیز کرد، اما از اعدام و تیرباران اسیران و جاسوسانی که دستگیر شده اند و یا آنانی که ازمیدان جنگ فرار می کنند به هیچ وجه دفاع نخواهم کرد. در نتیجه بر خلاف باور رفیق شادی مقدم می توان با اعدام مخالف بود و بر ناگزیری کشتن در میدان جنگ و ناگزیری لحظه ی قهرآمیز در پروسه ی انقلاب و سرکوب دشمنانی که به اعمال قهرآمیز روی آورده اند باور داشت. مهم تر آن که این امر به هیچ وجه آن گونه که ایشان می پندارند، به معنای تناقض در تئوری عمل نمی باشد. بنا براین من با موضع و افق فکر کنونی حتا اگر در شرایطی چون بلشویک ها قرار بگیرم هرگز به حکم اعدام و تیرباران دشمنان طبقه ی کارگر آری نخواهم گفت. بدیهی است که اگر این پرسش را بیست سال پیش در برابر من قرار می دادند پاسخ من چیزی جز دفاع از اجرای حکم اعدام نبود. به این اعتبار می توان پرسید، آیا ما می توانیم بر مبنای موضع و افق فکر کنونی، به نقد و داوری گذشته ای بپردازیم که موضع و افق فکری مسلط در آن، افق و موضع کنونی ما نبوده است؟ به باور من می توان و باید بر اساس موضع و افق فکر کنونی به داوری درباره ی گذشته پرداخت، اما برای فهم رخ داد گذشته باید آن را در زمینه و افق و موضع گذشته قرار داد؛ مهم تر آن که نمی توان انتظار داشت که گذشته گان بر اساس موضع و افق فکر کنونی ما فکر و عمل می کردند. برای مثال پیش از آن که افق و موضع فمینیستی شکل بگیرد، زن ستیزی جاری در ادبیات فارسی امری پنهان و پذیرفته شده بود، در واقع آشکار شدن زن ستیزی جاری در ادبیات فارسی و نقد آن، حاصل بازخوانی ادبیات فارسی با رویکردی فمینیستی است. اما هیچ یک از منتقدان نمی گویند، سعدی می باید ستایش گر برابری زن و مرد می بود. بر همین اساس می توان گفت عمل و فرمان لنین در افق و موضع مسلط آن زمان قابل درک است.

رفیق شادی مقدم در بخشی دیگر از مقاله ی خود می گوید: « یکی از بیماریهای مزمن وممکن بر سر راه مارکسیست ها به خصوص در شرایطی چون این زمان که وضعیت چندان مساعد برای پراتیک نظراتمان نیست و فرصت هست تا با تئوری هایمان ور برویم، منزه طلبی است. منزه طلبی بامارکسیسم درتضاد است.»  رفیق شادی مقدم به دلیل آن که من چون ایشان « طرح ایده ی تیرباران و اعدام را متعلق به عرصه ی فعالیت ومبارزه ی مارکسیسم» نمی پندارم، مرا به منزه طلبی متهم می کند. اول آن که طرح ایده ی تیرباران و اعدام، به هیچ وجه متعلق به مارکسیسم نیست. درست است که مارکسیست ها در عمل از این شیوه ها استفاده کرده اند، اما آیا می توان با استناد به استفاده ی عملی مارکسیست ها از این شیوه ها به این نتیجه رسید که طرح ایده ی تیرباران و اعدام متعلق به مارکسیسم است. نزد رفیق شادی مقدم، باور به ایده ی تیر باران و اعدام چنان جایگاه رفیعی یافته است، که نقد و نفی آن را نشانه ی منزه طلبی تصور می کند. البته ایشان نقد و نفی ایده ی تیرباران و اعدام را نه حاصل بازخوانی انتقادی تئوری و پراتیک تا کنونی، بل حاصل ور رفتن با تئوری می پندارد. تحلیل وی از وضعیت موجود نیز بسیار قابل توجه است، ایشان بر این باور اند که  در شرایط کنونی، وضعیت برای پراتیک نظرات مارکسیست ها چندان مساعد نیست. ایشان البته توضیح نداده اند که وضعیت برای پراتیک کدام نظرات مارکسیست ها مساعد نیست. آیا منظور وی این است که در وضعیت کنونی، شرایط برای پراتیکی کردن ایده ی تیرباران و اعدام مساعد نیست؟ اگر منظور وی اشاره به این امر است، حق با ایشان است. اما من بر خلاف ایشان بر این باورم که در تاریخ ایران هیچ گاه مارکسیست ها، چون امروز فرصت مساعدی برای تحقق ایده های کمونیستی در اختیار نداشته اند. در حقيقت هم اکنون جنبش سوسياليستی در ایران  با يك فرصت و آزمونِ بزرگ تاريخی روبرو است.

ایشان در فرازی دیگر از نوشته ی خود می گوید: «  سکوت در مقابل نظرات ضد لنینی، رد و روش نفی گرایی و اتهام زنی به لنین، ابهام تراشی، سئوال گذاشتن و سعی در از قلم انداختن لنین و به مارکس متوسل شدن، شیوه ایست و فقط نوعی از ارتداد و سست عنصری صاحبان اَن مواضع را که خود را مارکسیسم می دانند، نشان می دهد. » من ضمن ضرورت حفظ و انتقال میراث تئوری و پراتیک انقلابی لنین، بازخوانی انتقادی تئوری و پراتیک وی را تنها راه حفظ و ارتقا میراث لنین می پندارم. به باور من یکی از گام های اولیه برای حفظ و ارتقا میراث لنین، نقد چهره ی ساخته و پرداخته شده ی لنین در قالب لنینیسم استالینی یا تروتسکیستی است. بی شک از لنین بسیار می توان آموخت، اما هرگز نمی توان و نباید وی را به پیامبری تبدیل کرد که مخالفان آن را مرتد نامید. کمونیسم آیین و کیش نیست، بنابر این نمی توان چون مومنان و متعصبان کیش ها و آیین ها، کسانی  را که از کمونیسم روی بر می گردانند مرتد نامید و در صورت امکان و نیاز آن ها را محاکمه و اعدام کرد. کمونیسم جنبش ضد سرمایه داری طبقه ی کارگر است، کسی که پشت به این جنبش می کند، خواسته یا ناخواسته به اردوی بورژوازی می پیوندد. می دانم که رفیق شادی مقدم، مرتد نامیدن را از لنین آموخته است، اما به باور من این رویکرد لنین در خور حفظ و انتقال نیست.
http://agahbash.blogfa.com/

بنفشه کمالی 
برای سهیلا قدیری که تراژدیِ زندگی واعدام اوسندگویائی
برعلیه قوانین ضدبشری رژیم جمهوری اسلامی میباشد.

غمِِ درون

چگونه باز گو کنم غم درون

ز سوگِ تو

ز مرگِ تو

چگونه باز گو کنم غم درون

برای تو

که زندگی نمایشِِ

فجیع درد و فاجعه-

سکوت و بغض-

و حادثه برای تو

بود و بس

زعمق شب صدای تو پر میکشد

فریاد تو در کوچه های سرد شب

در اتش جوشنده-

 گرمای تب الودِ

 خیابانهای متروکِ روی گردانده - 

از انسانیت بر میکشد

کاشکی دستی کوچک

صدائی ارام

یا که لبخندی سر شار

ز مهر-

به تو بر خورد میکرد

و ترا لحظه ای هر چند

کوتاه ،گذاران

با خود به قلمرو های

عشق و دوستی مهمان میکرد

کاشکی تاریخ تو و بیشمارانی دگر

رقمی دیگر میخورد

کاشکی میتوانستم ، دستهایم را

لحظه ای کوتاه، به توهدیه میدادم

تا که حس همراهی و هم قلبی  مرا

که کنون در من

اینگونه بیتابانه در غلیان است

با تو تقسیم میکردم

کا شکی ...

بنفشه کمالی 22 اکتبر 2009

بنفشه‌ کمالي

حمله نبوی به کمونیسم

بمناسبت چهارمين سالگرد انقلاب اکتبر

لنین14اکتبر 1921

آثارلنين به زبان فارسى

منصورحکمت-آياهنوزميشودبه لنين اتکا کرد؟آيا لنينيسم هنوزموضوعيت دارد؟

برگرفته ازسایت:مبارزان کمونیست

رفیق پارسانیک جودرنقد”مارکسیسم واعدام”مطلبی بنام:”آیااعدام شکلی ازمبارزۀسوسیالیستی است؟نقدی برمقالۀمارکسیسم واعدام”نوشته است.ابتداروی سخنم دراین نوشته باجریانات چپ ِ”مخالف اعدام”است ودرضمن به مطلب رفیق پارساخواهم پرداخت.

مطلب مارکسیسم واعدام این سئوال راجلوتفکرمسلط برچپ میگذاردکه درشرایطی مشابه شرایط بلشویکهاکه درنوشته اَورده شده،چگونه عمل خواهندکردونظرشان چیست واکنون نیزاین سئوال رابرای ماپیش اَورده که از”مخالفین اعدام”بپرسیم اَیاسیاست لنین دراَن مقطع درست بوده یانه؟مسئله ومنظوروهدف نوشتۀ فوق فقط این است.که متاسفانه رفیق پارساهم ازکناراَن ردشده است.

وقتی چپ سیاسی میگویدمخالف اعدام است،دراین اعلام موضعش،جداازمخالفت درست واصولی اَنهابااعدام به طورکلی وبخصوص اعدام کردن انسانهابه دست حکومت های ضدبشری امثال جمهوری اسلامی،اعلام نظروموضع دیگری هم داردکه خوداَنهاهم ازاین شیوه درصورت قرارگرفتن درقدرت ویادرحین مبارزه استفاده نخواهندکردوکلا”مخالف اعدام اند.ازطرف هرکس که باشد.

خارج ازاینکه همین طرفداران ِ”مخالف اعدام”درگذشته نظروعمل دیگرداشتندواگرمجددا”شرایط عوض شودوازفضای کنونی کنده شوندونیمچه قدرتی درفلان جای ایران داشته باشند،بایدمواظبشان بودوجلوتندروی هاواعدام های افراطیشان راگرفت.امابحث ماچیزاینجادیگری است.

جداازمسئلۀ اعدام،جنگ هم یعنی کشتن،خون ریزی،رودررویی انسانهاواعدام های خواسته ونخواسته درجبهه هاوهزاران مصائب دیگردرابعادوسیع.دیکتاتوری هم به معنای اعمال فشاروسرکوب بخشی ازجامعه است.جنگ ودیکتاتوری نه بااَرمان کمونیست هاجوردرمیاَیدونه دراساس موردتائیدماست.امادرارتباط باامرمبارزۀ طبقاتی این اشکال ازمبارزه هم به ماتحمیل شده ومجبوربه عملی نمودن اَنهاهستیم واین هادراصل ِایده واَرمانمان اشکال موردتائیدمان نیست وعنوان سوسیالیستی که رفیق پارسامیخواهدبراَنهاوغیراَن بگذاردیانگذارد،   مسئله پرنسیپی مانیست.شکل اعدام همان اندازه ازنظرماودرخودغیراصولی،ضدانسانی وضدسوسیالیستی است که اشکال دیگرچون جنگ ودیکتاتوری وبیشترازاَن.

“جنگ طبقاتی”شعارماو”دیکتاتوری پرولتاریا”اولین دولت موردنظرماست.درواقع جنگ راتائیدمیکنیم وتبلیغ مینمائیم ودیکتاتوری فوق رامدنظرداریم.اینهارسما”وعلنا”دربرنامه وسیاست کمونیست هااَمده است.روشن است اهمیت،شدت عمل،عواقب وعوارض ناشی ازاَنهابه مراتب مهم ترازاحتمال متوسل شدنمان به ابزاراعدام است.حذف وردجنگ ودیکتاتوری ازتئوری وعمل مارکسیستی به معنای تهی کردن مارکسیسم ازابزارهای موثراَن است.توجه به این دومسئله به مثابه ارکان های تئوری مارکسیستی ولزوم عملی کردن اَنها(بدلیل موانع موجوددرجامعه برسرراه سوسیالیسم ورسیدن به جامعه ای بری ازجنگ ودیکتاتوری)ازاین نظراست که کمونیست هاخوداولین وراستین ترین مخالفین جنگ ودیکتاتوری هستند.شایدگفته شودکه منظورنفی ورداینهانیست ومسئلۀ اعدام موردنظراست.

سرمایه داری ودم ودستگاه های ریاکارش ازیکطرف قراردادهابادولت هایی چون جمهوری اسلامی میبندندوپشتیبانش هستندوسالانه خروارهابمب وابزارهای جنگی روانۀ این کشور هامیکنندوازطرف دیگربرای اعدام انسانی درهمان کشورهااشک تمساح میریزندودم ازجامعۀ متمدن میزنند.

ماهاهم که درگیرمبارزه بااین نظام حاکم(سرمایه داری)وحکومت های دست نشانده اَن هستیم،درعمل وبرای رسیدن به اهداف انسانی مان مجبوریم راههای پرخم وپیچ ونخواسته راطی کنیم.اَیاباتوجه به موضع رفیق پارسااینجاهم نبایدمخالف مقولات جنگ ودیکتاتوری هم باشیم.

میان تئوری وعمل گاهی بلاجباروبه صورت تحمیلی درمیدان مبارزه تناقض وناهماهنگی پیش میاَیدوبایدازتئوری فاصله گرفت تابتوان مشکل ومعضل پیش اَمده رادرجهت منافع جنبش پیش برد.انتقاداتی که ملوانان کرونشتات ازبلشویکهاداشتندومسائلی که مطرح میکردند،بسیاریش درست وموردتائیدخودبلشویکهابود،اماباتوجه به شرایط واقعی وعدم امکان فوری درجواب دادن به اًن مسائل،حل معضلات وفشاری که ملوانان برای براَوردن خواسته هایشان ازاَنهابدون توجه به حساسیت اوضاع که دولت نوپای شوروی بااَن روبروبودودگماتیسم،بی انعطافی وموضع ِ منزه طلبانۀ ملوانان،یک راه برای بلشویک هابیشترنگذاشته بودکه اولویت راباتوجه به ضربۀ قطعی ای که ازاین مسئله دردورن کشورخواهندخورد،نه به امردمکراسی وانعطاف بلکه به دیکتاتوری وسرکوب اَنهابگذارند.چنین تصمیمی قطعا”تناقضی بزرگ وتاسف انگیزونه راحت بوده وباتفکرونگرش بلشویکهابسیاردوربود.امااین سرکوب بایدصورت میگرفت وگرفت.امروزکه مااین واقعه وسیاست ناظربراَن راتائیدمیکنیم،که تائیدشده هم هست،اَیابه دیکتاتوروغیردمکرات بودن متهم نخواهیم شد؟واضح است ازطرف بعضی هاخواهیم شد.

یکی ازبیماریهای مزمن وممکن برسرراه مارکسیست هابه خصوص درشرایطی چون این زمان که وضعیت چندان مساعدبرای پراتیک نظراتمان نیست وفرصت هست تاباتئوری هایمان وربرویم،منزه طلبی است.منزه طلبی بامارکسیسم درتضاداست.

اینکه رفیق پارسابااحساس مسئولیت سیاسی وسوسیالیستی مطلب مرانقدکرده جالب ونشاندهندۀ درک سیاسی اودرقبال مسائل مبارزۀ کنونی ماست.امااَنجاکه بدون نقدوهیچ گونه دلیل وفاکتی سئوال جلومسائل دیگرگذاشته ونفی بی دلیل ارائه داده است،قابل قبول نیست.منزه طلبی فکری رفیق پارسارادربرخوردبامسئله ای که من طرح کرده ام چنان اَشفته کرده که این نظرمرا”خطای جدی،خطرناک،ضدسوسیالیستی ودرک وحشتناک”ومرا”مدافعی چون دشمن” ارزیابی کرده است ونظروبرداشت خودراگسترش داده ومینویسد:”به باورمن مارکسیسم و بلشویسم باچنین مدافعانی نیازی به دشمن ندارد.من نمیدانم رفیق شادیمقدم بااین درک وحشتناک ازماهیت وعملکرددولت سوسیالیستی،چگونه میتواندبه نقدماهیت وعملکرددولت های سرمایه داری بپردازد.مهم ترآن که چگونه باچنین درکی ازمارکسیسم وبلشویسم توانسته به نقدونفی ادعاهای نادراحمدی بپردازد.کلام آخرآن که به باورمن نوشته هایی ازاین دست،خواسته یاناخواسته بخشی ازادبیات ضدسوسیالیستی محسوب میشوند.”و

“نخستین خطای جدی وخطرناک رفیق شادیمقدم این است که میپندارد،کمونیست هامجازنددرصورت نیازوضرورت از روش ها و ابزارهایی که روزانه دشمنان بشریت علیه مردم استفاده میکنند،آنان نیزازاین روش هاوابزارهاعلیه دشمنان بشریت استفاده کنند.میگویم این اندیشه خطرناک است زیرابر پایه ی این درک میتوان بنام طبقۀکارگرودردفاع ازانقلاب سوسیالیستی هرجنایتی راتوجیه کرد.شکنجه وتجاوزوپرونده سازی نیزازروش هاوابزارهایی است که دشمنان بشریت علیه مردم ازآن بهره میگیرند،بنابرمنطق رفیق شادیمقدم،درصورت نیازوضرورت،کمونیست هانیزمیتوانندازاین ابزارهاوروش های رایج برای سرکوب دشمنان بشریت بهره بگیرند.دومین خطای جدی وخطرناک رفیق شادیمقدم این است که میپندارد، اعدام شکلی ازمبارزۀسوسیالیستی است؛ومهم ترآن که ممکن است اعدام،یکی از اشکال لازم به سرانجام رساندن مبارزه ی طبقاتی وپیروزی سوسیالیسم باشد.»

رفیق پارسانوشته:”لنین شادیمقدم،فردی بوده است که بدون هیچ واهمه وترسی،برای حفظ قدرت،بکارگیری هرمتدوروش غیرمتعارفی راکه حتابااصول  ومبانی فکری اش مغایربوده،جایزمیدانسته است.”

بایدبه خاطرداشت که طرح ایده تیرباران واعدام متعلق به عرصۀ فعالیت ومبارزۀمارکسیسم است،مگراینکه موضع لنین وپراتیکش رادراین موردکمونیستی ندانندوجای نقداین پراتیک راخالی بگذارند.

میشودنظرات مطرح شده ازطرف رفیق پارسادرمورداعدام رادرمقابل اطلاعیه وعمل لنین هم قرارداد.ولی چون ایشان ازکناراین بخش ازنوشته درموردلنین ردشده ونظری نداده اند،اَیاخوداواین کاررامیکندوروش وموضع لنین راهم ضدسوسیالیستی میداند؟

ازاینجای مطلب روی سخنم  بارفیق پارسانیست ومخاطبم چپ است.چون درنوشتۀ رفیق نظروموضع مشخصی دربارۀ لنین لااقل من استنباط نکردم.

سکوت درمقابل نظرات ضدلنینی،ردوروش نفی گرایی واتهام زنی به لنین،ابهام تراشی،سئوال گذاشتن وسعی درازقلم انداختن لنین وبه مارکس متوسل شدن،شیوه ایست وفقط نوعی ازارتدادوسست عنصری صاحبان اَن مواضع راکه خودرامارکسیسم میدانند،نشان میدهد.

بعدازسقوط شوروی وتاثیراتش برچپ وتغیروتحولات بعدازاَن،بخشی ازچپ باقی مانده ومتاثرازمسائل موجوددرکشورهای اروپایی ودمکراسی خواهی اَن درکمونیسمش بازبینی کرده وناگفته وگفته(به صورت شرمگینانه اش)لنین وپراتیکش رابدون هیچ نقدی زیرسئوال برده وفاکت هایش بیشترازمارکس است!

دردوره مارکس وانگلس هنوزکمونیست هابارویدادهاوبه قدرت رسیدن خودشان دروسعتی همانندانقلاب اکتبرقرارنگرفته واین فرصت برایشان پیش نیامد.ولی قطعا”اگرمارکس وانگلس همدورۀ بلشویک هابودندومخاطرات،حساسیت وموجودیت سوسیالیسم دربرابردشمنانش رامیدیدنددرکنارلنین وهم نظربااوهمان روش وموضع رااتخاذمیکردند.

مارکسیسم ِبنیانگذارانش برعکس این تصورات پدیده ای ایستاوجامدنیست وازمنزه طلبی،دگماتیسم واحکام کلی دوروجواب مصاف هاوتنگناهای موجوددرمبارزۀ طبقاتی رابنابه خصلت وجودیش درراستای پیروزی بردشمن ورسیدن به اهدافش خواهدداد.همان طورکه لنین عمل کرد.

بهروز شادیمقدم  15.10.2009

Posted in مطلب ]]> http://shadochdt.wordpress.com/2009/10/15/%d9%86%da%af%d8%b1%d8%b4%db%8c-%d9%85%d9%86%d8%b2%d9%87-%d8%b7%d9%84%d8%a8%d8%a7%d9%86%d9%87-%d8%a8%d9%87-%d9%85%d8%a7%d8%b1%da%a9%d8%b3%db%8c%d8%b3%d9%85/feed/ 2 shadochdt