کارل مارکس : کارگران! اين واقعيتی عيان است که فقر و فلاکت طبقه کارگر از ١٨٤٨ تا ١٨٦٤ کمتر نشده است، و تازه اين دوره دوره‌ای است که بلحاظ توسعه صنايع و رشد تجارت همتا ندارد. در ١٨٥٠، يک ارگان ميانه‌روی بورژوازی انگليس، با اطلاعاتی بيش از ساير نشريات، پيش‌بينی کرد که اگر صادرات و واردات انگلستان ٥٠ درصد افزايش پيدا کند، فقر و فلاکت در انگلستان به صفر ميرسد.

افسوس! در ٧ آوريل ١٨٦٤ آقای گلادستون Gladstone وزير دارايی بريتانيا، مستمعين خود را در مجلس با اعلام اين خبر به وجد آورد که حجم صادرات و واردات انگلستان در سال ١٨٦٣ بيشتر شده و به رقم ٤٤٣٫٤٥٥٫٠٠٠ پوند رسيده است! اين حجم حيرت‌آور حدوداً سه برابر حجم تجارت در دوره متناظر در سال ١٨٤٣ است! “با اين حال، او در مورد “فقر و فلاکت” هم صريح بود. ناگهان و با لحنی متعجب گفت “به آنها که در مرز آن ناحيه هستند فکر کنيد”، به اينکه “مزدها… افزايش پيدا نکرده‌اند”، به “زندگی انسانها… که در ٩ مورد از ١٠ مورد چيزی جز تقلا برای بقاء نيست”. او از مردم ايرلند حرفی نزد، از مردمی که جايشان را بتدريج در شمال به ماشين‌آلات و در جنوب به چراگاههای گوسفند ميدهند، گرچه در آن سرزمين غمزده، حتی تعداد گوسفندان هم کمتر و کمتر ميشود، اين راست است، اما نه با همان سرعت کاهش تعداد آدمها. در آن جوّ ناگهان به وحشت افتاده، او حرفش را درباره امرى که به اين ترتيب عاليمقام‌ترين نمايندگان اعيان‌ترين ده هزار نفر، به آن خيانت کرده بودند، تکرار نکرد. وقتی هول و وحشت‌ از خطر خفه شدن در کوچه و خيابان [به دست عصيان زدگان] از حد گذشت، مجلس اعيان خواستار تحقيق و بازرسی، و تهيه و انتشار گزارشی درباره کوچ‌دادنها و محکوم شدن مجرمين به کار اجباری شد. چهره جنايت در کتابی قطور بنام کتاب آبی سال ١٨٦٣ برملا شد، و با آمار و ارقام رسمی اثبات شد که مجرمين محکوم به مجازات، حتی بدترين آنها يعنی کسانی که در انگلستان و اسکاتلند به قصد مجازات، محکوم به کار اجباری بعنوان سِرف [رعيت-برده] شده بودند، کاری کم مشقت‌تر و زندگيی بمراتب بهتر از کارگران کشاورزی انگلستان و اسکاتلند دارند. ولی اين همه داستان نبود. وقتی در پی جنگ داخلی آمريکا، کارگران لانکاشاير و چشاير را به خيابانها ريختند، همان مجلس اعيان، پزشکی را به مناطق صنعتی اعزام کرد، با اين مأموريت که تحقيق و معلوم کند که حداقل مقدار ممکن ازت و کربن که بايد به بدن يک آدم برسد تا “دچار امراض ناشی از گرسنگی” نشود، دقيقاً و بطور متوسط چقدر است، و ساده‌ترين و ارزانترين راهش کدام است. دکتر اسميت، طبيب مأمور، به اين نتيجه رسيد که ١٨١٤ گرم کربن و ٨٦ گرم ازت در هفته[١]، آن مقدار لازمی است که يک آدم بالغ معمولی را… درست در بالای مرز ابتلاء به امراض ناشی از گرسنگی نگهميدارد. ايشان بعلاوه اين را هم دريافته است که اين مقادير بخوبی با آن تغذيه بخور و نميری که در اثر فشاری بينهايت دردناک به کارگران پنبه تحميل شده است، خوانايی دارد{*}. حالا توجه کنيد! همين پزشک حاذق بعد بار ديگر از طرف مسئول امور درمانى در هيأت مشاوران مقام سلطنت Privy Council مأمور شد که در مورد تغذيه طبقات فقيرتر کارگر تحقيق کند. نتايج تحقيقات او در “گزارش ششم درباره بهداشت عمومی” گردآمد که در سال جاری [١٨٦٤] بنا به فرمان مجلس منتشر شد. آقای دکتر چه چيزی را کشف کرد؟ اين که ابريشم‌بافان، دوزندگان زن، کودکان دستکش‌باف، جوراب‌باف‌ها و ديگران، بطور متوسط، حتی همان قوت لايموت کارکنان صنعت پنبه را، يعنی حتی همان مقدار کربن و ازت که “جهت مصون ماندن از امراض ناشی از گرسنگی کافی باشد” را دريافت نميکنند. در گزارش ميخوانيم:

“بعلاوه، در رابطه با خانواده‌هايی از جمعيت دهقانى که موضوع بررسى بودند، روشن شد که بيش از يک پنجم آنها با ميزانى کمتر از حد کفايت برآورد شدۀ مواد کربنی گذران ميکنند، که بيش از يک سوم آنها با ميزانى کمتر از حد کفايت برآورد شدۀ مواد غذايی ازت‌دار زنده‌اند؛ و اينکه خورد و خوراک متوسط در سه منطقه (برکشاير، آکسفوردشاير و سامرست‌شاير) بلحاظ مواد ازت‌دار ناکافى است”.

اين گزارش ميافزايد:

“بايد به خاطر داشت که محروميت غذايی با اکراه بسيار زيادى تحمل ميشود، و قاعده اين است که فقر شديد غذايی فقط وقتى ميآيد که قبلش محروميتهاى ديگرى آمده باشند…. حتی تميز بودن بسيار سخت يا پُر هزينه ميشود، و اگر تلاشهايى هم از سر عزت نفس برای تميز ماندن وجود داشته باشد، هر تلاشى از اين دست بيانگر تحمل درد گرسنگى اضافه‌ترى است.”

“اينها ملاحظات دردآورى هستند؛ بخصوص وقتی بخاطر بياوريم که فقرى به آن توجه ميدهند، فقر بحقى نيست که از سر بيکارگی باشد؛ در تمام موارد، اين فقرِ جمعيت‌هاى زحمتکش است. حقيقتاً کارى که ثمرش اين قوت لايموت ناچيز است، اکثراً به حد افراط طولانی شده است.”

گزارش اين واقعيت حيرت‌آور و بهتر است گفته شود غير منتظره را برملا ميکند:

“که از بين چهار سرزمين بريتانيا،” انگلستان، ولز، اسکاتلند و ايرلند، “جمعيت دهقانى انگلستان،” يعنی ثروتمندترين سرزمين، “بنحو چشمگيرى بدترين وضع تغذيه را دارد”؛ ولی با اين حال حتی کارگران کشاورزی برکشاير، آکسفوردشاير و سامرست‌شاير، وضعشان بهتر از جمعيتهاى کثير کارکنان ماهر در مکانهاى سربسته شرق لندن است.[٢]

چنين هستند گزارشهای رسمی که به دستور پارلمان در سال ١٨٦٤، در دورۀ رونق طلايى تجارت آزاد منتشر شدند، همان زمانی که وزير دارايی خطاب به مجلس عوام گفت:

“ميانگين وضع کارگران بريتانيا به چنان درجه‌ای بهبود يافته که مطمئنيم در تاريخ همه کشورها يا همه دورانها خارق‌العاده و بيمثال است”.

اين تذکر خشک گزارش رسمی سلامت عمومی برخوردى رو در رو با آن تهنيت‌هاى رسمى است:

“سلامتى عمومی يک کشور يعنی سلامتى تودۀ مردم آن، و توده‌ها بعيد است از سلامتى برخوردار شوند، مگر اينکه در پايه‌اى‌ترين سطح، لااقل ذره‌اى بضاعت داشته باشند.”

وزير دارايی، منگ از رقص آمارهاى “پيشرفت کشور” در مقابل چشمانش، سرمستانه چنين اعلام ميکند:

“از سال ١٨٤٢ تا ١٨٥٢ درآمدِ مشمول ماليات کشور ٦٪ اضافه شده؛ در مدت ٨ سال از سال ١٨٥٣ تا ١٨٦١، اين رقم در مقايسه با ١٨٥٣ بعنوان سال مبنا، ٢٠٪ افزايش يافته است! واقعيت آنقدر اعجاب‌آور است که باور نکردنی مينمايد! … آقای گلادستون اضافه ميکند که “اين افزايش سرسام‌آور ثروت و قدرت، تماماً به طبقات دارا منحصر بوده است.”

اگر ميخواهيد بدانيد تحت چه وضعيتى از سلامت له و لورده شده، اخلاق فاسد شده، و روح و روان منهدم شده، آن “افزايش سرسام‌آور ثروت و قدرت… که تماماً به طبقات دارا منحصر است”، توسط طبقات کارگر توليد شده و ميشود، تصويری را که آخرين “گزارش سلامت عمومی” از کارگاههای خياطی، رنگرزی و دوزندگی به دست ميدهد، تماشا کنيد! قياس کنيد با “گزارش کميسيون اشتغال کودکان” سال ١٨٦٣، آنجا که، بعنوان مثال، ميگويد:

“سفالگران همچون يک طبقه، هم مردان و هم زنان، جمعيتى بغايت معيوب و به تباهى افتاده را نمايندگى ميکنند، هم بلحاظ جسمى و هم روحى”، اينکه “کودک ناسالم بنوبه خود پدر يا مادرى ناسالم ميشود”، اينکه “تباهى پيشروندۀ اين نژاد ناگزير ادامه پيدا ميکند”، و اينکه “اگر جذب دائمی افراد از مناطق مجاور و ازدواج با نژادهاى سالمتر نبود، تباهى اهالی استفوردشاير حتى از آنچه که هست عظيم‌تر ميبود.”

به “کتاب آبى” [گزارش سالانه مرکز ملى آمار] آقای ترمِن‌هير Tremenheere در مورد “نواقص مورد شکايت نانوايان روزمزد” نگاه کنيد! و چه کسی است که در مقابل عجايب محيّرالعقولى که در گزارشهای بازرسان کارخانه‌ها مدوّن، و توسط اداره کل ثبت‌ احوال مصوّر شد، بر خود نلرزيده باشد، که کارگران لانکاشاير در زمانى که به دليل قحطی پنبه موقتاً از کار در کارخانه پنبه معاف شدند، و مختصر غذاى بخور و نميرى به آنها داده شد، عملاً وضع سلامتى‌شان شروع به بهتر شدن کرد، و نرخ مرگ و مير در بين بچه‌هايشان رو به کاهش گذاشت، چرا که مادرانشان ديگر بالأخره اجازه پيدا کرده بودند به آنها، به جاى شربت “گودرى”، شير خودشان را بدهند.

باز، آن طرفِ سکه را ببينيد! عوايد ناشى از ماليات بر درآمد و املاک که در ٢٠ ژوئيه ١٨٦٤ به مجلس عوام عرضه شد، اين را به ما ميگويد که به افرادى که درآمد سالانه‌شان، به برآورد ماليات‌گيرنده، ٥٠ هزار پوند يا بيشتر [بيش از ٩ ميليون پوند امروز] است، از ٥ آوريل ١٨٦٢ تا ٥ آوريل ١٨٦٣، ١٣ نفر اضافه شده، شمارشان در طول فقط يک سال از ٦٧ به ٨٠ تن رسيده است. همان ارقام اين واقعيت را فاش ميکند که حدود ٣ هزار نفر درآمد سالانه‌اى در حدود ٢٥ ميليون پوند استرلينگ را بين خود تقسيم ميکنند، که از کل درآمدی که سالانه نصيب تمام جمعيت کارگران کشاورزی انگلستان و ولز ميشود بيشتر است. آمار سال ١٨٦١ را نگاه کنيد ميبينيد که تعداد مردان صاحب املاک ارضى در انگلستان و ولز از ١٦٫٩٣٤ نفر در ١٨٥١ به ١٥٫٠٦٦ نفر در ١٨٦١ کاهش يافته، يا بعبارت ديگر تمرکز زمين در طى ١٠ سال ١١٪ بيشتر شده است. اگر تمرکز خاک کشور در تعداد قليلى دست با همين نرخ افزايش يابد، مسأله زمين بسيار ساده ميشود، همانطور که زمان امپراتوری رم شده بود، وقتی که نِرو Nero مطلع شد که نيمی از ايالت آفريقا در مالکيت شش ارباب است عکس‌العملش يک لبخند بود.

تا اينجا روی اين فاکتهايی که “آنقدر اعجاب آورند که تقريباً باورنکردنی بنظر ميرسند” مانده‌ايم، چون انگلستان در تجارت و صنعت سرآمد همۀ اروپا است. کسی فراموش نخواهد کرد که چند ماه پيش يکی از پسران پناهندۀ لوئی فيليپ علناً به کارگران کشاورزی انگلستان بخاطر سرنوشت بهتری که نسبت به همقطاران بينواترشان در آنسوی کانال دارند، تبريک گفت. راست است، اگر رنگ پرچمها عوض شوند، و مقياسها کمى کوچکتر، واقعيات انگلستان خودشان را در تمام کشورهای صنعتی و در حال توسعه اروپا بازتوليد ميکنند. در تمام اين کشورها همين چيزها روى داده است، از سال ١٨٤٨ تاکنون، توسعۀ صنعتی بيسابقه، و افزايش واردات و صادرات بيسابقه. در تمام اين کشورها، مثل انگلستان، مزد واقعى اقليتى از طبقات کارگر قدرى بهتر شده است؛ در حالى که در اکثر موارد افزايش پولی دستمزدها به معنى دستيابى واقعى بيشتر به مايحتاج نبود، افزايشى بود قابل قياس با آنچه نصيب ساکنان خانه‌هاى فقرا يا يتيم‌خانه‌ها شد که فى‌المثل هزينه تأمين مايحتاج اوليه‌شان از ٧ پوند و ٤ شلينگ و ٤ پنى در سال ١٨٥٢ به ٩ پوند و ٨ شلينگ و ٧ پنى در سال ١٨٦١ رسيد. همه جا توده‌های عظيم طبقات کارگر در حال نزول به اعماق پايين‌ترى بودند، در همان حال و دستکم با همان سرعت، بالادستان آنها در حال صعود به مدارج بالاتر اجتماعى.

در تمام کشورهای اروپا اين ديگر حقيقتى شده است قابل نشان دادن به هر شعور بى‌تعصب، حقيقتى که تنها کسانى ناچيزش جلوه ميدهند که منفعشان در محصور نگهداشتن مردم ديگر در بهشت ابلهان است، که نه بهتر شدن ماشين آلات، نه کاربرد عِلم در توليد، نه ابداعات ارتباطات، نه مستعمرات جديد، نه مهاجرت، نه دستيابی به بازارهای جديد، نه تجارت آزاد، نه همۀ اينها با هم، هيچکدام مصائب توده‌های صنعتى را مرتفع نخواهد کرد؛ و اين که، بر بنياد غلط کنونى، هر تحول و پيشرفت تازه‌اى در قدرتهاىِ مولّدِ کار، ناگزير از گرايش به سَمت عميق‌تر کردن اختلافات اجتماعی و تيز کردن تخاصمات آشتى‌ناپذير اجتماعى است. در خلال اين دورۀ سرسام‌آور توسعه اقتصادی، موج مرگ از گرسنگی تا حد ريشه‌هاى يک بنياد بالا آمد، در مادرشهر امپراتورى بريتانيا. از آن دوره در کتابهاى واقعه‌نگارى جهان با بازگشت پُرشتاب، گسترش دامنه، و بروز عوارض مهلک‌تر طاعونى اجتماعى به نام بحران تجارى و صنعتى ياد خواهد شد.

پس از شکست انقلاب ١٨٤٨ همۀ سازمانها و مطبوعات حزبى طبقات کارگر، در قاره اروپا، با دست آهنين زور خُرد شدند، پيشروترين فرزندان کار از فرط استيصال به جمهوریِ آن سوی اقيانوس اطلس گريختند، و رؤيای زودگذر رهايی در برابر دورانى از تب صنعتی، تحليل رفتن روحى، و ارتجاع سياسی محو شد. شکست طبقات کارگر در قاره اروپا، که بعضاً مديون ديپلماسى دولت انگستان بود، که آن وقت هم مثل امروز در همبستگى برادرانه با کابينه سنت‌پترزبورگ عمل ميکرد، خيلى زود با عوارض مُسريش به اين سوى کانال [به بريتانيا] هم بسط پيدا کرد. در حالى که هزيمت برادران اروپايى، طبقات کارگر انگلستان را بيکس و تنها ميکرد، و ايمانشان را به امر خود در هم ميشکست، اعتماد به نفسِ تا حدى متزلزل شدۀ مالک زمين و مالک پول را اعاده ميکرد. آنها با وقاحت همۀ آنچه که فى‌الحال به آن گردن گذاشته و در بوق کرده بودند پس گرفتند. کشف سرزمينهای زرخيز جديد موجب موجى عظيم از مهاجرت شد و خلأ جبران ناپذيری در صفوف پرولتاريای بريتانيا به جا گذاشت. ديگرانى که سابقاً از فعالينش بودند به تلۀ رشوه‌هاى موقت شغلها و مزدهاى بهتر افتادند، و به “[غلام‌]سياه‌هاى سياسى” مبدّل شدند. تمام تلاشهايی که به قصد تداوم و از نو شکل دادن به جنبش چارتيستی به عمل آمد، بطرز فاحش و نوميد کننده‌اى شکست خورند؛ ارگانهاى مطبوعاتى طبقۀ کارگر يکی پس از ديگری بخاطر دلزدگى توده‌ها مُردند، و اگر حقيقت را بخواهيد هرگز قبل از اين طبقۀ کارگر انگلستان چنين از بيخ و بن به چنين وضعيتى از ذلّت سياسی تن نداده بود. پس اگر در ميان طبقات کارگر انگلستان و اروپا هيچ همبستگيی در عمل وجود نداشت، به هر حال يک همبستگی در شکست موجود بود.

و با اين حال دوره‌اى که از زمان انقلابهاى ١٨٤٨ سپرى شده بود، آنچنان هم بى خاصيت نبود. اينجا فقط به دو عامل بزرگ اشاره ميکنيم:

پس از ٣٠ سال مبارزه‌اى که در آن با استقامتى کمابيش قابل تحسين جنگيده بودند، طبقات کارگر انگلستان، با بهره‌گيری از شکاف زودگذرى که بين ملّاکين زمين و ملّاکين پول ايجاد شده بود، موفق شدند “طرح ١٠ ساعت”[٣] را به جايى برسانند. مزاياى بى‌اندازۀ جسمی، روحی و فکريی که از قِبَل آن نصيب کارکنان کارخانه‌ها ميشود، و شرحشان هر شش ماه يکبار در گزارشهاى بازرسان کارخانه‌ها ميآيد، اکنون از همه طرف مورد تأييد است. اکثر دولتهاى اروپا مجبور شدند که “قانون کارخانه انگلستان” را به اَشکالى کم و بيش تغيير يافته بپذيرند، و خودِ پارلمان انگلستان هم موظف است که هر ساله حوزۀ عملکرد اين قانون را گسترش بدهد. اما علاوه بر اهميت عمليش، جنبۀ ديگرى هم بود که موفقيت خيره کنندۀ اين اقدام کارگران را برجسته ميکند. از طريق به بدنامى مشهورترين ارگانهاى علمى‌شان، کسانى چون دکتر يُور، استاد ارشد دانشگاه، و خبرگانى از آن دست، طبقۀ متوسط پيش‌بينى، و به حدى که خودشان راضى باشند اثبات کرده بود، که هر محدوديت قانونی ساعات کار بايد ناقوس مرگ صنايع بريتانيا را به صدا درآورد، که مثل خفاشان جز از راه مکيدن خون، از جمله خون کودکان، نميتواند زنده بماند. در روزگار قديم، کشتن بچه‌ها يک رسم رمزآلود دين “مُلُک”[٤] بود، ولی اين کار فقط در مواقعى بغايت نادر، شايد سالی يک بار، عملى ميشد، و تازه “مُلُک” تمايلى اختصاصى به بچه‌هاى فقرا نداشت. اين مبارزه بر سر محدوديت قانونی ساعات کار با خشونتى از آن هم وحشتناکتر به پيش بُرده ميشد چرا که، صرفنظر از طمع و ولعى که به وحشت افتاده بود، براستى در زورآزمايی عظيم فيمابين سلطۀ کور قوانين عرضه و تقاضا، که اقتصاد سياسی بورژوازی را شکل ميدهد، و توليد اجتماعی تحت کنترل آينده‌نگرى اجتماعی، که اقتصاد سياسی طبقه کارگر را شکل ميدهد، حرف آخر را ميزد. بنابراين “قانون ده ساعت” فقط يک موفقيت بزرگ عملی نبود؛ پيروزی يک اصل بود؛ اولين بار بود که در روز روشن اقتصاد سياسی طبقۀ متوسط در برابر اقتصاد سياسی طبقه کارگر به خاک ميافتاد.

اما هنوز در اين انبان يک پيروزى عظيم‌تر هم وجود داشت، پيروزى اقتصاد سياسىِ کار بر اقتصاد سياسىِ مال [property]. از جنبش تعاونی حرف ميزنيم، بخصوص تعاونيهای کارخانه‌ها که با تلاشهاى دست‌تنها ماندۀ چند “دست” پُرجرأت بنا شدند. ارزش اين تجربه‌های عظيم اجتماعی به حدى است که پُربها دادن به آنها غير ممکن است. آنها، با عمل به جاى استدلال، نشان دادند که توليد در مقياس بزرگ، و در انطباق با احکام علوم جديد، قابل اجراست بدون وجود يک طبقه از اربابانی که يک طبقه از دست‌ها را به کار وادارند؛ که برای ثمر دادن، هيچ نيازى به اين نيست که ابزارهاى کار، همچون ابزارهاى استيلا بر و اخاذی از خودِ انسانِ کارکن، به انحصار درآيند؛ که مثل کار بَرده، مثل کار رعيت، کار اجيرشده هم چيز ديگرى جز شکلی گذرا و پَست نيست، که محکوم به نابودى است در مقابل کار همکارانه‌اى که زحمتش را با دستى مشتاق، ذهنى آماده و دلى شاد ميکِشد. در انگلستان بذر سيستم تعاونی به دست رابرت اوئن کاشته شد؛ تجاربى که کارگران در قاره اروپا آزمودند، در حقيقت، دستاوردهاى عملىِ اين تئوريها بودند، که در ١٨٤٨، نه ابداع، بلکه با صداى بلند اعلام شدند.

در عين حال تجارب دورۀ ١٨٤٨ تا ١٨٦٤ بى هيچ ترديدی اثبات کرده است که کار تعاونی، هر چقدر هم که در اساس عالی و در عمل مفيد باشد، اگر در دايره محدود تلاشهای گاه و بيگاه کارگران دور از چشم باقی بماند، هرگز نميتواند پيشروى جغرافيايى انحصار را متوقف کند، توده‌ها را آزاد کند، و نه حتی بطور محسوس ذره‌اى از بار مصائب آنها بکاهد. شايد به همين دليل است که نجباى چرب‌زبان، حرّافان خيّر بورژوازی، و حتی اقتصاد سياسی-دانان هم، همه به يکباره بطرز تهوع آوری مداح همان سيستم کار تعاونيی شدند که خودشان به عبث سعى کردند، با تحقيرش بعنوان اوتوپى اين خيالاتى، و تقبيحش بعنوان حرمت‌شکنى آن سوسياليست، هجوش کنند. برای نجات توده‌های صنعتى، کار تعاونی ميبايست به ابعادی کشوری توسعه پيدا کند و نتيجتاً در ابعاد کشوری هم پرورش يابد. با اين حال اربابان زمين و اربابان سرمايه هميشه امتيازات سياسی‌شان را براى تدافع و تداوم انحصارات اقتصادى‌شان به کار خواهند گرفت. کمک که نميکنند هيچ، بلکه به تلاششان براى ايجاد هر سدّ و مانع ممکن در راه رهايى کار ادامه ميدهند. دهن‌کجى لرد پالمرستون را، در نشست آخر مجلس، وقتى مدافعين لايحه “حقوق اجاره‌نشينان ايرلندی” را سر جايشان مينشاند، به ياد بياوريد. او فرياد کشيد که مجلس عوام مجلس صاحبان املاک ارضى است. تسخير قدرت سياسی، به اين ترتيب، يک وظيفه بزرگ طبقات کارگر شده است. بنظر ميرسد آنها اين را درک کرده باشند، چرا که در انگلستان، آلمان، ايتاليا و فرانسه، تجديد حيات همزمان، و تلاشهای همزمان در جهت سازماندهی سياسی حزب کارگران، در حال وقوع است.

يک عنصر پيروزى از آن آنهاست — کثرت؛ اما کثرت فقط وقتى در توازن وزنى دارد که با يگانگى متحد و با دانش هدايت شود. تجربه گذشته نشان داده است که چگونه بى‌توجهى به آن پيوند برادرانه‌اى که بايد بين کارگران کشورهای مختلف موجود باشد، و آنان را برانگيزد تا در تمام مبارزاتشان براى رهايى با صلابت در کنار همديگر بايستند، جزايش را با سرخوردگى همگانى از اقدامات ناهماهنگ خواهد پرداخت.

اين فکر کارگران کشورهای مختلف را بر آن داشت که در ٢٨ سپتامبر ١٨٦٤، در جلسه‌ای عمومی، در تالار سن مارتين، گِرد آيند تا “جامعه بين‌المللی” را پايه‌گذارى کنند.

يک اعتقاد ديگر هم در آن گردهمايى حاکم بود؛

اگر رهايی طبقات کارگر مستلزم همگامى و هماهنگى برادرانۀ آنهاست، چطور قرارست مأموريتى به آن عظمت را به انجام برسانند وقتى که سياست خارجی پيشبرندۀ طرحهای جنايتکارانه است، از تعصبات ملی به نفع خود بهره ميگيرد، و در جنگهای راهزنانه خون و هستى مردم را به باد ميدهد؟ اين نه عقل طبقات حاکم، بلکه مقاومت قهرمانانه طبقات کارگر انگلستان در مقابل سفاهت جنايتکارانۀ آنان بود، که نگذاشت اروپای غربی با کلّه به درون جهادى ننگين برای تداوم و اشاعه برده‌داری در آنسوی اقيانوس اطلس شيرجه برود. تأييد بيشرمانه، همدردی قلّابى، و يا بيتفاوتی احمقانه‌ای که طبقات حاکم اروپا با آن نظاره‌گر قربانى شدن قلعۀ کوهستانی قفقار، و به خون کشيده شدن لهستان قهرمان بودند، توسط روسيه‌: تجاوزات عظيم و نامحدود اين قدرت بربر، که سرش در سنت پترزبورگ و دستهايش در هر کابينه اروپا است، به طبقات کارگر اين وظيفه را آموخته است که خودشان بايد بر رموز سياستهاى جهانی چيره شوند، حرکات ديپلماتيک دولتهايشان را تحت نظر داشته باشند، و در صورت لزوم با تمام قدرتشان با اين حرکات به مقابله برخيزند، وقتی جلوگيرى ميسر نباشد، با هم و بطور همزمان محکوم کنند، و بخواهند همان قوانين يا اخلاق و عدالت ساده‌اى، که بايد بر روابط خصوصى اشخاص حاکم باشند، بعنوان قوانين اساسى بر مراودات ملتها هم حکم برانند.

مبارزه برای يک چنين سياست خارجی‌، بخشی از مبارزه عمومی برای رهايی طبقه کارگر را تشکيل ميدهد.

پرولترهای همه کشورها متحد شويد!

زيرنويسها

{*} نيازی به يادآوری به خوانندگان نيست که سوای آب و بعضی مواد معدنی، کربن و ازت (نيتروژن) مواد خام غذای انسان را تشکيل ميدهند. با اين حال برای تغذيه سيستم بدن انسان اين عناصر ساده شيميايی بايد از طريق مواد غذاهای گياهی و يا حيوانی به بدن برسند. سيب زمينی، بعنوان مثال، عمدتا حاوی کربن است، در حالی که نان گندم بميزان متعادل‌تری هم مواد ازته و هم مواد کربن‌دار دارد. – کارل مارکس

[١] در متن اصلی اين مقادير بر حسب واحد وزن قديمی انگليسی يعنی گرين grain ذکر شده‌اند: ٢٨ هزار گرين نيتروژن (ازت) و ١٣٣٠ گرين کربن. هر گرين (در اصل وزن يک دانه جُو يا به عربی “شعير”) يک چهارم قيرات است و برابر ٨/٦٤ ميليگرم.

[٢] کارل مارکس در کتاب اخيرش “سرمايه”، چاپ هامبورگ ١٨٦٧، بدرستی مينويسد:
“آمار اجتماعی در آلمان و ديگر کشورهای غربی در مقايسه با آمار موجود در انگلستان بسيار ضعيف است. ولی به اندازه کافی پرده از حقايق برميدارد. اگر دولت و مجلس کشور ما هم مانند انگلستان بطور مرتب، جهت تحقيق اوضاع اقتصادی، هيأتهای بازرسی تشکيل ميداد؛ اگر اين بازرسين به همان اندازه ميتوانستند به حقايق دسترسى داشته باشند؛ اگر ممکن بود که برای اين منظور افرادی را پيدا کرد که به همان اندازۀ بازرسين کارخانه‌ها، گزارشگران بهداشت عمومی، بازرسين تحقيق روی استثمار زنان و کودکان، و بازرسين تغذيه و مسکن، در انگلستان، لايق باشند، بيطرفانه کار کنند و به انسانها احترام بگذارند؛ آنگاه ما از آنچه در کشور ميگذرد وحشت خواهيم کرد. پرزئوس کلاه جادو بر سر ميکشيد تا هيولاهايی که از پا درميآورد نتوانند او را ببينند. ما کلاه جادو را روی چشمها و گوشهايمان ميکشيم، که باورمان شود هيولايی وجود ندارد!” – (زيرنويس آشيهُف)

[٣] قانون کارخانه ١٨٤٧ – بعد از آنکه ويگ‌ها در پارلمان بريتانيا قدرت گرفتند، “طرح ده ساعت” (که به “قانون ده ساعت” هم معروف است) به عنوان جزيى از “قانون کارخانه ١٨٤٧” به تصويب رسيد. اين قانون زمان کار هفتگى زنان و کودکان ١٣ تا ١٨ ساله را در کارخانه‌هاى نساجى (و ديگر صنايع نساجى باستثناى ابريشم‌بافى و قلابدوزى) را محدود کرد. کار هفتگى از اول ژوئيه ١٨٤٧ به ٦٣ ساعت و از اول مه ١٨٤٨ به ٥٨ ساعت تقليل مييافت.-آرشيو عمومى

[٤] Moloch نام بُتى است که چهار-پنج هزار سال پيش در مصر، فنيقيه و کنعان پرستيده ميشد. اين که او از بچه‌ها قربانى ميخواسته از جمله در تورات، انجيل عهد عتيق، ذکر شده و موسى پيروانش را اکيداً از پيروى از اين سنت منع کرده است.-آرشيو عمومى

بازنويسى با پاره‌اى تغييرات از روى ترجمه فرهاد بشارت منتشر شده در “کمونيست”، ارگان مرکزی حزب کمونيست ايران، سال پنجم، شماره ٤٢، مرداد ١٣٦٧، صفحات ٢٣ تا ٢٦.

دلایل دم دستی بحران سیاسی اقتصادی جاری

محمد قراگوزلو
August 21, 2011

QhQ.mm22@yahoo.com

خانه­ام ابری­سـت….*

 1. دلایل دم دستی بحران سیاسی اقتصادی جاری

درآمد

اپیدمی شورش، بحران، قیام و اعتراض پایه­ی دولت­های بزرگ و کوچک سرمایه­داری را به لرزه درآورده است. واژه­ی انقلاب که زمانی نه چندان دور – همین سال 1992 و پس از فروپاشی “اردوگاه سوسیالیسم واقعاً موجود” – کلمه­یی منسوخ تلقی می­شد و از سوی انواع و اقسام نظریه­پردازان بورژوایی به بایگانی “پایان تاریخ” رفته بود، حالا بیش از هر دوره­ی تاریخی دیگر وارد ادبیات سیاسی چپ و راست شده است. حتا جماعاتی که طی دو دهه­ی گذشته کوشیدند اعتراضات توده­یی را با عبارات کلی “موج دموکراسی­خواهی” و “جنبش مدنی” و “مطالبات حقوق بشری” و غیره مصادره به مطلوب کنند، اینک “چون به خلوت می­روند” شبح انقلاب می­ببیند. نهادهایی که تا دی­روز سوار بر موج نارضایتی مردم به ستوه آمده از تنگناهای سرمایه­داری دولتی، نسخه­های بازار آزاد را در بسته­بندی “انقلاب­های زرد” پیچیدند و به فرودستان لهستان و چک و اسلواکی و رمانی و گرجستان و اوکراین قالب کردند، دستان تزویرشان زیر ساطور انقلاب­های نان و آزادی رفته است. انقلاب توده­یی به در خانه­ی امن آنان نیز رسیده است. لندن – همان جهنم تاچریسم – در آتش خشم فرودستان سوخت. ایالات متحد – همان قبله­گاه نئولیبرالیسم ریگانیستی – در مرداب بزرگ­ترین بحران تاریخ خود دست و پا می­زند. نه دعاهای روزولت، نه باطل السحرهای کینز ـ دکستروایت و نه تعویذهایی مشابه طرح نو (New Deal) قادر به نجات کاخ سفید نیست. آیا امپریالیسم برای خروج از این بحران سراسری جنگی مشابه جنگ دوم جهانی را سازمان خواهد داد؟ به یک مفهوم جنگ از سه دهه­ی پیش آغاز شده است. صحنه­های نبرد در وال استریت و هر جای دیگری که رنگ و بویی از اقتصاد کازینویی دارد جریان داشته است و اینک بخش عمده­یی از بدهی چهارده و نیم تریلیون دلاری ایالات متحد به صورت اوراق قرضه و سهام در اختیار جناح امپریالیسم پیروز (چین ـ روسیه ) است.

آنان که با سر و صدای سرسام­آور در سال 2010 خط دفاعی خود را با استیگلیتز و کروگمن و برنانکی و سوروس آرایش دادند و در فاینشنال تایمز مقاله­ها در باب کنترل بحران و شکوفایی و حتا رونق اقتصادی نوشتند، حالا مثل رمالان و جن­گیران در حیرت فرو رفته­اند و کاسه­­ی گدایی چه کنم به دست گرفته­اند و مانند داروغه­ ی گردن کلفت شهر ناتینهگام – در فیلم رابین هود – می­خواهند خسارت­های هنگفت ناشی از عملیات سندیکای جنایت­کاران بورس­ بازان حرفه­یی را از جیب خالی کارگران و زحمت­کشان تامین کنند. این سارقان رسوای بازار آزاد اسم رمز غارت خود را” ریاضت اقتصادی” گذاشته­اند و با این که خود و شرکای­شان در کاخ­های الیزه و سفید و سیاه و کرملین و زعفرانیه و الاهیه حال می کنند، اما از ساکنان خانه­های کوچک هارلم و برانکس تا شوش و خانی­آباد و تیر دوقلو می خواهند برای رعایت حال سرمایه­داری بیمار یکی از دو شعله­ی لامپ صد وات خود را خاموش کنند و برای تنبیه نشدن توسط فیش­های چند ده هزار تومانی گاز و برق و آب، عجالتاً و تا خوب شدن روزگار نزار سرمایه­داری، مانند کاهنان و صوفیان زهد و رضا و ورع و ریاضت و جهاد و توبه پیشه کنند. حال بورژوازی بد است. همه جا حال بورژوازی بد است. نه فقط آفریقای شمالی و خاورمیانه بل که در قلب آ مریکا و اروپا نیز بورژوازی تلوتلو می­خورد و زمانی که به بهشت موعود فاشیسم سرمایه در آستانه­ی دروازه­های تل­آویو رویایی می­رسد تاج خاری بر سرش می­گذارند. یهودایی در کار نیست. نه خیانتی که با انگشتان سحرانگیز داوینچی انسان را میخ­کوب چشمان لوچ اشاره کند و نه تپه­ی جلجتایی و عروج سوشیانسی به آسمان­ها تا زمانی ذهنی. نه! واقعه اخطار شده است. اپیدمی بحران خیلی از معادلات سنجیده را به هم زده است.

رفیق عزیز! تو که خیزش کارگران اسپانیا و پرتغال و فرانسه و خروش فرودستان انگلیسی را می­بینی، لطفاً فقط – و دیگر – از “انقلاب عربی” سخن نگو!

دوست گرامی! تو که قیام مردم به ستوه آمده­ی سوریه را شاهدی، فاکت­هایت را منحصر به متحدان گرمابه و گلستان سرمایه­داری غرب نکن!

برادر! تو که پیش ­لرزه­های تخم و ترکه­ی گلدامایر را نظاره می­کنی به جای آن همه هزینه روی توپ و تفنگ و موشک و غنی­سازی، دستمزدهای معوقه­ی کارگران را بپرداز و سقف حداقل دستمزد کارگران شاغل و بی­کار را دست کم تا خط فقر (یک میلیون و دویست هزار تومان) افزایش بده. راه دوری نمی­رود والله!

بردار! تو که فروپاشی شوروی را دیده­یی ، بی­انقلاب و بدون تهاجم مستقیم خارجی. “تفنگت را زمین بگذار”. نماینده­ی مجلس­ات می­گوید سی و دو سال پس از انقلاب باید مردم را به دو دسته تقسیم کرد: بی ­کاران و بدهکاران! از طلافروشان که نتوانستی مالیات بر ارزش افزوده بگیری، مفسدان اقتصادی که سُر و مُر گنده می­چرخند، اسدالله عسگراولادی­ات که فرموده: “اگر هیات رییسه­ی [اتاق بازرگانی] اجازه بدهد این تاجر خرد [!!] یک جا چک خرید نمایشگاه [بین­المللی تهران] را می­کشد. (دنیای اقتصاد، پنج شنبه20/5/1390، ش2430 ص: 5) ،هشت­صد هزار نفر هم که در جاده­هایت وبا گرفته­اند و لابد از حصبه و تیفوس کشته شده­اند!! بیا به خاطر خدا دست بر دل  کارگر کوچولوی ما یگانه­ی نازنین نگذار!

باری کمی به حاشیه رفتیم.

موج دوم و سوم بحران نئولیبرالیسم در کار نیست. آن چه امروز با کوره ی بحران اقتصادی زمین را زیر پای سرمایه و ثروت و قدرت داغ و سرخ کرده است چیزی جز نتایج استثمار کارگران و استمرار همان بحران­های سیکلیک سرمایه­داری در قالب­های تطور یافته نیست. این بحران 2011 در منطقه­ی یورو و دلار و دینار و ریال – که به آتش انقلاب دامن زده – ادامه­ی همان بحران نئولیبرالی 2008 است. بحران 2008 دنباله ی بحران دهه­ی هفتاد است…. تداوم بحران 1929، به دنبال بحران­های 1848 و….

 حالا دیگر انکار آموزه­های مارکسی بحران اگر بی­تابی در بروز بلاهت نیست ، باری  سبقت از سفاهت است. فهم این نکته که در “غارت” فروشگاه­های لندن بچه سوسول­ها ی مدل بالا و آقازاده­های وطنی لوکس، که در ظل توجهات حضرت کامرون مشغول تحصیلات عالیه­ی دکترا هستند، کم­ترین نقش “تبه­کارانه” نداشتند، چندان دشوار نیست!! اصولاً کدام “آدم عاقل” و “جنتلمن” و با “هویت شهروند مدرن” حاضر است برای یک کیسه برنج و چند ماکارونی و ال ­سی ­دی اوراق فلان بانک در برابر پلیس قلچماق و ارنعوت لندن و بیرمنگام و تاتنهام درآید؟

در شب­های پر شور شورش لندن و تل­آویو و لازقیه، آدم­های شیک و پیک در کنار میزهای پوکر و شامپاین و پوند نشسته بودند وآدم­های بی سر و پایی از جنس نگارنده این محاسبه­ی ساده را در ذهن­شان مرور می­کردند که در حساب و کتاب مناسبات اقتصادی خانواده ، سرقت (شما بخوانید مصادره) چند کیسه عدس و لوبیا مقرون به صرفه است یا لپ­تاپ رییس بانک؟

کل زمین بازی این شورش­ها و قیام­ها و بزن بزن­ها میان این دو طبقه تقسیم شده است. داراها و ندارها. معلوم نیست که این بازی در چارچوب منطقی وقت از پیش اعلام شده، تمام شود. هوا ابری است. هوای خانه­ی ما ابری است. صدا و تصویر رعد و برق را کرها و کورها و لال­ها هم شنیده­اند! بعضی مانند آن لیبرال پیر و خسته (مهندس بازرگان) از خدا می­خواهند که  فقط باران بیاید. یک نم باران. آن قدر که کسی بدون چتر هم خیس نشود. جمعی برای جاری شدن سیلاب رنجاب تلخ انتظار می­چشند. سیلابی که همه­ی بانک­ها و کاخ­ها و بازارهای بورس و پادگان­ها را درب و داغون کند. سیلابی که “گل برافشاند و طرحی نو در اندازد”. ساختارهای جامعه­ی کهنه و پوسیده­ی سرمایه­داری را بشکند و به نظامی مبتنی بر آزادی و برابری بیانجامد. باران لیبرال­ها و اصلاح­طلبان باغ و باغچه­ی خصوصی­شان را آب یاری خواهد کرد، اما برای سیراب شدن کویر زنده­گی کارگران و زحمت­کشان سدهای پر آب باید شکسته شوند و جنگل­ها برویند.

در این سلسله مقالات خواهم کوشید ضمن مرور فشرده­ی بحران اقتصادی جاری و ارزیابی راه­کارهای طبقات درگیر منازعه، نشان دهم که برخلاف راه­کارهای موقت اقتصادی، تنها راه برون­رفت از این بحران اقتصادی در  پروژه­ی انقلاب سیاسی قابل ره­یابی است. وظیفه­ی این انقلاب سیاسی خلع ید کامل از طبقه­ی بورژوازی از طریق درهم شکستن نیروهای سرکوب دولتی توسط کارگران و زحمت­ کشان متشکل و گرد آمده در یک جنبش اجتماعی فراگیر و ایجاد یک نظام اجتماعی جدید تولیدی بر پایه­ی لغو کار مزدی و الغای مالکیت خصوصی بر ابزار تولید است.    

1. انگیزه­ها­ی دم­ دستی

پلخانف در مقدمه­ی جزوه­یی به نام “نقش شخصیت در تاریخ” به طور مشخص روح سرگردان متفکر فلسفه­دانی را به  نمایش می­گذارد که به وضوح میان پوزیتیویسم و ولونتاریسم در نوسان است و خلیل ملکی (مترجم رساله­) برای این که آن روحیه­ی سیال و مترصد را متعین کند، طی مقدمه­ی آشفته­یی بر جزوه­ی “استاد” منشویک می­نویسد:

«اگر لنین نمی­توانست در اواخر جنگ گذشته به روسیه برود [منظور جنگ جهانی اول است]، اگر هیتلر پیش از رسیدن به حکومت مثلاً در موقع کودتای معروف مونیخ به دست توده­ی مردم از بین می­رفت، اگر چرچیل به سکته­ی قلبی در می­گذشت و بالاخره اگر استالین و چیان کای چک و موسولینی نبودند، آیا جریان جنگ جهانی اخیر [منظور جنگ جهانی دوم است] و بالاخره جریان تاریخ معاصر عوض می­شد؟» (پلخانف، بی­تا ص 2، نوشته­ی داخل [ ] از من است)

خلیل ملکی که از ماتریالیسم مکانیکی تقی ارانی فلسفه­ی تکامل تاریخ را آموخته بود، با این تصور که انگشت روی پیچیده­ترین مباحث فلسفه­ی تاریخ نهاده است، ادامه می­دهد:

«جواب دادن به این اگرها و اگرهایی از این نوع نه فقط حل یکی از مسایل مهم فلسفه­ی تاریخ است بل که حل یکی از مسایل عملی است که در سیاست روز مورد ابتلای تمام آن­هایی است که در مسایل اجتماعی صاحب نظر و علاقه­مند می­باشند.» (پلخانف، پیشین مقدمه)

برای این که زحمت بی­هوده­­ی یافتن رساله­ی نایاب پلخانف و درفشانی­های خلیل ملکی را به خود هموار نکنید به اجمال بگویم که در این رساله­ی سست فلسفی مقولاتی از قبیل “جبری یا قدری بودن منافی با فعالیت اجتماعی نیست”، “ترکیب آزادی و ضرورت”، “انسان خود عاملی در جریان ضرورت است”، “مکتب ضرورت تاریخی”، “حدود امکان تاثیر شخصیت در تاریخ”، “آیا سجایای شخصی در جریان تاریخ موثر است؟ و غیره بر مبنای تبیین­های کم مایه طرح و شرح شده است. واقعاً از پلخانف توقع نداشتیم! درک این نکته که پلخانف چگونه به نظریه­ی ماتریسم تاریخی (Historical Materialism) و یا به تعبیر خود مارکس تصور ماتریالیستی از تاریخ (The Materialist conception of history) پی نبرده، با توجه به جای­گاه نظری او؛ برای من دشوار است. فاصله گرفتن از نقش تاریخی و مناسبات انسان­ها در چارچوب روند تولید اجتماعی و تفکیک این مولفه از اراده­ی انسانی و نادیده گرفتن تناظر انسان با اشکال معین از رشد نیروهای تولیدی ضرورت بررسی ساختاری هر واقعه­ی اقتصادی و سیاسی است. به یک مفهوم دیگر تاکید مارکس مبتنی بر این که مجموعه­ی مناسبات پیش گفته زیربنای واقعی تحولات اجتماعی را شکل می­دهد و این آگاهی و اراده ی انسان­ها نیست که چگونه­گی موجودیت­شان را تعیین می­کند، بل که چیستی موجودیت اجتماعی آن­هاست که آگاهی­شان را معین می­سازد، بسیار واضح و روشن­گر است و نیازی به استدلال­های پلخانف ندارد. (در این زمینه بنگرید به ایده­ئولوژی آلمانی)

حالا با رزرو مبحث پیش گفته به این گزینه­های خبری که منشا خروارها “تحلیل” کیلویی و ایجاد ترافیک نتی شده است توجه کنید:

- پس از کشته شدن آندرئاس گریگور ویلوس 15 ساله جوانان و مردم خشمگین یونان با پلیس درگیر شدند و….

- انقلاب تونس با خودسوزی محمد بوعزیزی 26 ساله آغاز شد….

- به دنبال قتل مارک دوگان 29 ساله مردم لندن و بیرمنگام با پلیس درگیر شدند و این شهرها در آتش سوخت….

- دافنی لیک دختر 25 ساله ی اسراییلی در اعتراض به گرانی مسکن به همراه دوستان فیس بوکی­اش در خیابان راچیلد تل­آویو چادر زدند و موجی از اعتراض در شهرهای مختلف اسراییل به راه افتاد….

- و البته سی و  سه سال قبل در ایران: “در پی نوشتن مقاله ی موهن احمد رشیدی مطلق (داریوش همایون ؟ )انقلاب ضد سلطنت آغاز شد….

- و سی و سه سال بعد باز هم در ایران: مردم پس از گلایه ی میر حسین موسوی یا به خاک افتادن مظلومانه ی ندا آقاسطان به تظاهرات خود دامنه و استمرار بخشیدند….

پذیرش چنین درک ­های سطحی از ساختار واقعی و انگیزه­ی مادی جنبش­های اجتماعی فقط برآیند ذهن ساده لوح نیست. عین  فرایند ساده­لوحی نیز هست. نه! به نظرم چیزی بیش از این هاست.

2. چرا امکان؟

خواننده­گان آشنا با مقالات صاحب این قلم بیش از هر اصطلاحی به کلید واژه­ی امکان برخورده­اند. وقت آن رسیده است در این باره توضیحی بدهم.اینک من بیش از هر زمان دیگری به کاربرد موکد این واژه­ی اصلی پای ­بندم و آن را به یک تعبیر فشرده­یی از آموزه­های لنینی می دانم که از استنتاج و ترکیب تئوری و پراتیک و درک  درست او از فلسفه­ی تاریخی سوسیالیسم برخاسته و دستگاه تئوریکی مناسبی برای تبیین تحقق سوسیالیسم و تحلیل وقایع آینده ساخته است. امکان برآیند درک لنین از ماتریالیسم پراتیک است. از یک سو فهم تاثیر اراده­ی انقلابی طبقه­ی کارگر در تغییر مناسبات تولیدی و اجتماعی نظام سرمایه­داری و از سوی دیگر دریافت نقش موثر عناصر پیشتاز وعمل­گرا در عرصه­ی تحقق آرمان­های اجتماعی ما را به مدل معدل امکان نزدیک می­سازد. پس زدن پوزیتیویسم و پاسیفیسم حاکم و جاری در انترناسیونال دوم به لنین این فرصت را داد که آموزه­ی مارکسی اجتناب ناپذیری سوسیالیسم را به مسیر صحیح امکان سازی و امکان یابی و امکان پذیری سوسیالیسم یا هر تحول اجتماعی بالنده­ی دیگری در دوران ما تکامل دهد. این امکان در تحلیل وقایع تاریخی همیشه بالای دست ولونتاریسم و الیتیسم و پوزیتیویسم و بلانکیسم می­ایستد و به انقلاب اجتماعی ماهیت و مفهومی طبقاتی در بستر شرایط عینی جامعه می­دهد.

به این ترتیب می­توان فهمید که بله:

 بوعزیزی کبریت را زد اما اگر جامعه­ی تونس مانند کاهدانی آغشته به بنزین نبود، هرگز آتش نمی­گرفت. به همین ترتیب می­توان فهمید که گریگور ویلوس یونانی و مارک دوگان انگلیسی و دافنی لیک اسراییلی در روند انقلاب­ها و جنبش­های جاری در کشورهای خود فقط و حداکثر یک پدیده­ هستند و برای آن دسته از “تحلیل­گران” که نمی­خواهند – یا نمی­توانند – دست به ریشه­ها ببرند، تمسک به این شاخک­ها برای تفسیر خبر مفر مناسبی است. به این­ها می­گویند دلایل دم دستی یا فرمال که نیازی به مطالعه، تعمق و تفکر در ساختارهای اقتصادی سیاسی جامعه ندارد و جنبش­ها را بدون شناخت موتور محرکه­ی طبقاتی گزارش می­کند!

اگر مجالی باشد، این بحث را با طرح دلایل ساختاری بحران ادامه خواهیم داد….

*. سطری از شعر نیمای یوشی

منابع

- پلخانف. گئورگی (بی­تا) نقش شخصیت در تاریخ، ترجمان خلیل ملکی، تهران: علم

- مارکس. کارل (1380) ایده­ئولوژی آلمانی، ترجمان پرویز بابایی، تهران: چشمه    ­  

ترانۀ غربت

از غربتی به غربتی دیگر

کوچ درکوچ در فاصلۀ دو پرواز

بیقراریِ پرنده در غیابِ پرواز

در فاصله های خالیِ غربت

و استمرار مداوم دلتنگی های _

شبانه در یورشِ عاصیِ باد

در میان دو پرواز

از غر بتی به غر بتی دیگر

در غبار خاطراتِ محو شده در افقهای دور

فاصله ، فاصله های پر ناشدنی

و عبور ازگذرگاههای صعبِ بی انتها

از خویش دور شدن

قطع شده ، نه زخمی

در امتداد و عمقی عمیق

در بُعد غربتی عظیم

فاصله ، فاصله

آه از فاصله های پرناشدنی

و یگانگی که در دوردست ترین_

ستارۀ دور خانه گزیده است

دست نیافتنی ، در فاصله ای عظیم

بنفشه کمالی

18 جولای 2011

Banafshe34@gmail.com

behroozs21@googlemail.com

Qhq.mm22@yahoo.com
در آمد
آن چه در پی می آيد بخش ديگری است از کتاب ” من درد مشترک ام” واضح است که کتاب و اين بخش قصد تجزيه و تحليل حماسه ی سياهکل را نه به لحاظ تاريخی و نه از نظر سياسی نداشته است. انگيزه ی رقم خوردن اين بحث تفسير شعری از شاملو با تاکيد بر برشی از يک دوره ی تاريخی ” اين کهن بوم و بر ” است. در نتيجه آن چه که در مورد سياهکل گفته شده است فقط برای آشنائی و ورود خواننده به متن شعر شاملو صورت بسته است. نگارنده اساسا صلاحيت خود را در زمينه ی بررسی آن واقعه به رسميت نمی شناسد.

شعر دوم از دفتر “ابراهيم درآتش” از “شبانه” های کم نظير و سخت معناداری است که شاعر شان نزول آن را “اعدام شده گان اسفند 1350″ دانسته است. اين تاريخ نيز مانند آن چه که در خاتمه ی بخش پيشين – در خصوص زمان اعدام گروه حنيف نژاد گفتم – مخدوش است. در مدخل اين مبحث و برای توجيه اين اشتباهات تاريخی اشاره به توضيحی که شاملو “درباره ی مجموعه ی [صوتي ] کاشفان فروتن شوکران [1] ” نوشته، ضروری است:
« اشعار اين مجموعه در سال های مختلفی سروده شده اما در موضوعی واحد: “اعدام مبارزان و انقلابيان وطن”. مناسبت برخی از اين اشعار در خاطرم نمانده است، از آن جمله يکی از شبانه های سال 1350، [همين شعری که در اين بخش موردنظر است] که اگر اشتباه نکنم انگيزه ی آن اعدام يک جای گروهی چند نفری بود. و نيز ممکن است مناسبت های پاره يی از اشعار – جا به جا شده باشد.
بعض ازاين اشعار، هم زمان وقوع حادثه نوشته شده است و پاره يی مدت ها و گاه سال ها بعد؛ چنان که فی المثل سال ها گذشت تا توانستم در شهادت خسرو روزبه چيزی بنويسم…»
اين يادداشت تاريخ امضا ندارد، چنان که نوار صوتی – تهيه شده در سازمان انتشاراتی و فرهنگی ابتکار و به ابتکار ابراهيم زال زاده – نيز فاقد تاريخ توليد است، اما از همين سطر آخر می توان فهميد که زمان آن پيش از سال1367 بوده است. چرا که در همين سال شاملو به ارتباط مستقيم خسرو روزبه در ماجرای قتل محمد مسعود و چند تن ديگر پی برده و نام او را از تاج سر شعر “خطابه ی تدفين” زدوده است . درباره ی زنده گي، مبارزه، دست گيري، اعدام و البته چه گونه گی دخالت آمرانه ی خسرو روزبه در ماجرای ترور محمد مسعود و چند عضو حزب توده، به جز اعترافات روشن روزبه ديگران نيز به قدر کافی سخن گفته اند. اين که شاملو از جريان اين آدم کشی ها خبر نداشته و شعری را به مناسبت اعدام و به ياد و پاس داشت خسرو روزبه سروده است چندان محل اشکال نيست. چرا که به هنگام سرايش شعر “خطابه ی تدفين” (25/ اردی بهشت/1354) هنوز اعترافات “روزبه” و نوشته های احسان طبری و انور خامه يی منتشر نشده بود و جهل شاملو از آن ترورها و ستايش گانگستربازی توده يی چندان قابل فهم و منطقی است که پس گرفتن همان شعر. اين هم در شمار همان صداقت و صميمت انسان دوستانه ی شاملوست که شهامت اعتراف به اشتباهات بزرگ را به او بخشيده. کما اين که اشتباهات شاملو درباره ی مناسبت های شعراَش نير با کمی دقت يک ويراستار آشنا به تاريخ معاصر و البته علاقه مند به شعر شاملو و معتقد به اين نکته که چنين اشتباهاتی بعدها می تواند منشاء قضاوت های نادرست واقع شود، اصلاح پذير است.
باری شعری که مناسبت آن واقعه ی ” اعدام شده گان اسفند 1350″ است در واقع به مناسبت اعدام 13 نفر از اعضای ” گروه جنگل” سروده شده است. تاريخ دقيق اين کشتار دسته جمعی 26/ اسفند 1349 است و افرادی که در آن روز به جوخه ی اعدام سپرده شدند عبارتند از:
علی اکبر صفايی فراهاني؛ غفور حسن پور؛ هادی بنده خدا لنگرودي؛ احمد فرهودي، هوشنگ نيري، اسکندر رحيمي، جليل انفرادي، عباس دانش بهزادي، محمدهادی فاضلي، اسماعيل معينی عراقي، شعاع الدين مشيدي، ناصر سيف دليل صفايی ومحمد علی محدث قندچی.
درباره ی گرايش سياسی و خاست گاه تشکيلاتی اين افراد، می توان به هنگام بررسی شعر “ضيافت” از دفتر “دشنه در ديس” – شعری به مناسبت “حماسه ی جنگل های سياهکل” – نيز سخن گفت. اما از آن جا که شعر “شبانه” (اگر که بيهده زيباست شب) به لحاظ قرار گرفتن در دفتر “ابراهيم در آتش” بر شعر “ضيافت” مقدم است، ترجيح می دهم، درباره ی سازنده گان آن “حماسه” که – تعدادی از آنان همين اعدام شده گان بودند – فی الحال عقده گشايی کنم. خاصه اين که شعر “ضيافت” (بهار1350) فقط يکی دو ماه پس از شعر “شبانه” شکل بسته است. افرادی که چند سطر پيش نام  شان برده شد اعضای اوليه ی گروهی بودند که فقط چند ماه پس از تيرباران شدن ايشان از طريق ادغام دو محفل معتقد به مشی چريکی در اواخر فروردين 1350 به وجود آمد و تحت عنوان “سازمان چريک های فدايی خلق ايران” با اعتقاد به مکتب مارکسيسم لنينيسم چند عمليات مسلحانه را عليه شاه سازمان دهی و اجرا کرد. گروه اول (بيژن جزنی – حسن ضياء ظريفی) به طور مشخص از افرادی تشکيل شده بود که پس از کودتای 28 مرداد و از طريق سمپاتی به جبهه ی ملی دوم به فعاليت سياسی پرداخته بودند و با حزب توده مرزبندی داشتند و تا حدودی به مبانی نظری مارکسيسم آشنايی داشتند. بيژن جزنی (ليدر اين گروه) به هم راه پنج نفر ديگر به نام های عباس سورکي، علی اکبر صفايی فراهاني، محمد صفاری آشتياني، ضرار زاهديان و حميد اشرف از سال 1345 به بعد محفلی را سامان دادند که بر محور بررسی امکان مبارزه ی مسلحانه ضد رژيم سرمايه داری متمرکز شده بود. در سال1346 اعضای اين جمع از طريق يکی از عناصر نفوذی ساواک شناسايی و دست گير شدند. در اين ميان فقط صفايی  فراهانی و صفاری آشتيانی از مرز گريختند و خود را به اردوگاه های آموزشی سازمان آزادی بخش فلسطين (ساف) در لبنان رساندند. آنان دو سال بعد و متعاقب فراگيری فنون جنگ پارتيزانی از مسير مرز عراق به ايران برگشتند و به حميد اشرف ، غفور حسن پور ، اسکندر صادقی نژاد ، و … – که آنان نيز از مهلکه ی ساواک گريخته بود – پيوستند. در آن زمان بيژن جزنی به حبس طولانی محکوم شده و در زندانهای تهران زندانی بود. اما از نظر گروه موقعيت آوانگاردی خود را حفظ کرده بود.
گروم دوم (مسعود احمدزاده – امير پرويز پويان) در مقايسه با گروه اول اگرچه تجربه ی مبارزاتی و عملياتی کم تری داشت، اما به شدت به تجربه ی انقلاب کوبا و گرته برداری از آن علاقه مند بود. مسعود احمدزاده در سال1346 به هنگام تحصيل در دانشگاه تهران با امير پرويز پويان آشنا شده بود و حاصل اين آشنايی مطالعات مشترکی بود که در جزوه ها يی متاثر از جنبش های چريکي آمريکای لاتين به اصطلاح تئوريزه شده بود. مسعود احمدزاده جزوه ی “مبارزه ی مسلحانه  هم استراتژی هم تاکتيک” و امير پرويز پويان جزوه ی “ضرورت مبارزه ی مسلحانه و رد تئوری بقا” را نوشته بودند.
گروه جزنی – که در غياب ليدر خود توسط صفايی فراهانی هدايت می شد – و گروه احمدزاده اوايل سال 1349 ضمن آشنايی با هم، استراتژی دوگانه ی فعاليت هم زمان در شهر و روستا را برگزيدند. آن چه که اعضای اين دو گروه را زير لوای يک پرچم واحد گرد آورده بود، در چند اصل معين خلاصه می شد:
1. اعتقاد به انديشه ی مارکسيسم لنينيسم.
2. پذيرش مبارزه ی مسلحانه هم در تاکتيک و هم در استراتژی.
3. اعتقاد به اضمحلال مناسبات طبقاتی فئوداليسم در ايران و چيره گی طبقه ی بورژوازی وابسته به امپرياليسم.
4. تلاش برای گسترش جنبش انقلابی در ايران به مثابه ی وظيفه يی ملی و انترناسيوناليستی.
5. ارزيابی از انقلاب ايران به مثابه ی انقلابی دموکراتيک و توده يی که با هژمونی طبقه ی کارگر و حمايت همه جانبه ی دهقانان و زحمت کشان تحقق پذير بود.
6. نفی ضرورت فوری مبارزه برای تشکيل حزب کمونيست.
اين دو گروه پس از حمله به ژاندارمری سياهکل در 19 بهمن 1349 و اعدام 13 تن از “پيش تازان فدايی” – که نام شان پيش تر برده شد و اعدام شان مناسبت شعر “شبانه” ی شاملوست – به هم ملحق شدند و “سازمان چريک های فدايی خلق ايران” را تشکيل دادند.
در روز 15 فروردين1350 پرويز ثابتی سنگسری (رييس اداره ی سوم ساواک و مسوول امنيت داخلی کشور، مشهور به “مقام امنيتی” و فرد دوم ساواک پس از ارتشبد نصيری) از تريبون “تله ويزيون ملی ايران” و طی يک مصاحبه از موضوعی امنيتی و پليسی سخن گفت که حاکی از درگيری شديد و جنگ و گريز ماموران امنيتی و ژاندارمری با گروهی “خراب کار مسلح” در جنگل های سياهکل بود. اين اولين موضع گيری رژيم شاه پيرامون حادثه يی بود که در روز 19 بهمن سال قبل (1349) روی داده بود و در جريان آن افراد مسلح به يک پاسگاه ژاندارمری حمله کرده و 9 قبضه تفنگ و يک قبضه مسلسل را به غنيمت گرفته بودند. اين حمله ی مسلحانه که بعدها به “حماسه ی سياهکل” مشهور شد نه فقط راه را برای ادامه و گسترش مبارزه ی مسلحانه توسط گروه ديگری (مجاهدين) مهيا کرد، بل که به رژيم شاه نير فهماند که چند سرقت مسلحانه از بانک ها، توسط افراد تبه کار و دزد صورت نگرفته و آن سلسله عمليات مسلحانه به منظور تامين نيازهای اوليه ی همين حمله و ساير تعرضات مسلحانه بوده است.
«بدين ترتيب حمله به سياهکل اولين عمليات چريکی “اعلام شده” از سوی چريک ها در ايران بود».
(غلام رضا نجاتي، 1371، ج 1، ص389)
حمله به پاسگاه سياهکل که متاثر از انقلاب کوبا و توسط طيف متمايل به فعاليت در روستا صورت گرفته بود، ابتدا با مطالعاتی در زمينه ی شناسايی مناطق جنگلی شمال آغاز شد. گروهی شش نفره از چريک ها به فرماندهی صفايی فراهانی اواسط شهريور 1349 از دره ی “مکار” در نزديکی چالوس برای شناسايی منطقه حرکت کرد. آنان مصمم بودند ضمن حمله ی فوری به يک پاسگاه و خلع سلاح آن از محل عمليات خارج شوند.
«چريک ها اميدوار بودند کشاورزان شمال، با سنت راديکالی خود، هم چنان که در دهه ی اول 1300 شمسی از جنبش ميرزا کوچک خان پشتيبانی کرده بودند به جنبش آنان روی خوش نشان دهند» (پيشين).
اما يکی از اعضای گروه شناسايی در اوايل بهمن 1349 دست گير شد و پس از تحمل چند روز شکنجه – که به مرگ او انجاميد(در مورد اين واقعه و عنصری که اطلاعات را زير شکنجه افشا می کند اختلاف نظر بين بخش های مختلف فدائی وجود دارد) – اطلاعاتی را به ساواک داد. عمليات رديابی ماموران امنيتی روز 13 بهمن کليد خورد و ظرف مدت کوتاهی سه نفر در گيلان و هفت نفر در تهران به تور پليس افتادند. گروه 9 نفری جنگل که در ارتفاعات سياهکل مستقر شده بود روز 16 بهمن از موضوع دست گيری ها مطلع شد. گروه سه روز بعد کوشيد يکی از رابطان محلی را از خطری که در کمين اعضای تيم حمله بود آگاه کند. اما فرستاده ی گروه در مسير اين ماموريت به تله ی نيروهای امنيتی افتاد و پس از ساعاتی مقاومت مسلحانه دست گير شد. ظاهراً اعضای تيم عملياتی که صدای تيراندازی ها را شنيده و عمليات را لو رفته پنداشته بودند، از کوه های جنگلی پايين آمدند و ناگزير به پاسگاه سياهکل حمله کردند. روز بعد منطقه ی وسيعی از اطراف سياهکل به محاصره ی توام ماموران ساواک و نيروهای ژاندارمری درآمد و چريک ها در شرايط دشوار فقدان پوشش تدارکاتی به روستايی در حوالی پاسگاه پناه بردند. روستاييان که از حادثه باخبر شده بودند، خانه يی را که چريک ها در آن مستقر شده بودند، احاطه کردند. در آن گيرودار صفايی فراهانی با مردم از آرمان های رهايی  بخش گروه و اهداف مردمی خود و دوستان اَش سخن گفت. اما مردم از ترس نيروهای حکومتی از هرگونه هم کاری و هم راهی با چريک ها امتناع ورزيدند و حتا اجازه ی خروج به آ نان ندادند. در نهايت چريک ها بدون کم ترين مقاومت مسلحانه تسليم روستاييان شدند و … ساواک توانست از ميان متواريان دو نفر را در جريان درگيری مسلحانه به قتل برساند و سه نفر ديگر را دست گير کند. در مجموع 17 تن از اعضای دو گروه دست گير و 13 نفرشان بلافاصله در دادگاه نظامی محاکمه و تيرباران شدند. اين تيرباران – که موضوع شکل بندی دومين شعر “شبانه” ی دفتر “ابراهيم در آتش” قرار گرفته است – در تاريخ 26 اسفند 1349 اتفاق افتاد.
پس از واقعه ی سياهکل تيم عمليات شهری (به فرماندهی مسعود احمدزاده) در تاريخ 14 فروردين1350 به کلانتری قلهک حمله کرد و يک قبضه مسلسل به غنيمت گرفت. بازمانده گان گروه جنگل روز 19 فروردين1350 سرلشکر ضياء فرسيو (رييس اداره ی دادرسی ارتش) را کشتند. در اواخر همين ماه دو گروه ياد شده به هم پيوستند و طی اطلاعيه يی ضمن اعلام وجود، با مردم سخن گفتند و دو عمليات مسلحانه ی “حمله به سياهکل” و “به هلاکت رساندن فرسيو” را به عهده گرفتند:
«هر جا ظلم هست مقاومت و مبارزه هم هست … مبارزه ی چريکی شروع شده است. يورش قهرمانانه ی  چريک های از جان گذشته به پاسگاه سياهکل در گيلان بارديگر به روشنی تمام نشان می دهد که مبارزه ی مسلحانه تنها راه آزادی مردم ايران است. ما چريک های فدايی خلق با حمله به کلانتری قلهک و اعدام فرسيوی جنايت کار نشان داديم که راه قهرمانانه ی سياهکل را ادامه خواهيم داد….».
آن چه گفتيم خلاصه ی حوادثی بود که بخش معتنابهی از شعر و ادبيات چريکی سال های1350 تا برهه ی سقوط پهلوی را توليد کرده وانگيزه ی شکل بندی انبوهی از شعر – شعارهای دوره ی مذکور را رقم زده است. بی هيچ ترديدی شعر “شبانه” و “ضيافت” احمد شاملو از هر حيث در ميان شعرهای فراوان موسوم به شعر چريکی بی مانند است. شعر “شبانه” در اوج ايجاز و بهره مندی از نهايت ظرافت های بيان شعری (زيبايی شناسی) در عين حال صلابت فرم و محتوا را به شيوه يی استادانه حفظ کرده است:
« اگر که بيهده زيباست شب
برای چه زيباست
شب
برای که زيباست؟ – » (ص713).
ما تا پيش از خوانش اين شعر “اگر چه….” را شنيده بوديم اما اين جا شاملو به ترزی غافل گيرانه از “که” به جای “چه” استفاده می کند، (اگر که) تا منظور کنايی اَش نسبت به شب از بُعد جان دار بودن آن نمايان شود. شب – چنان که بارها گفته شد – نماد ظلم و اختناق اجتماعی است، ولی در اين شعر، ابتدا شب طبيعی و غير سمبليک پيش چشم ما رخ می نمايد و شاعر از اسباب و دلايل بی هوده گي زيبايی شب، پرسشی هوش مندانه را فراروی می گزارد. شب طبيعی به هر حال زيباست. به ويژه اگر ستاره ها مخمل مشکی آن را نقره کوب کنند. با اين حال پنداری در سال های حاکميت ديکتاتوری حتا چنين شبی نيز حس زيبايی شناسی شاملو را تحريک نمی کند. سهل است اين سوال را به دغدغه يی تبديل می سازد تا شاعر بپرسد زيبايی چنين شبی به چه درد می خورد و به درد که می خورَد؟ (برای چه و برای که زيباست؟) به نظر من اين بخش از شعر موجزترين و زيباترين تصويری است که می توان در “شب شناسی” شعر فارسی سراغ گرفت. چنين کمال بی نظيری در حوزه ی زبان و بيان وقتی شگفت انگيز می شود که به پاره ی تکميلی تکه ی اول شعر می رسيم:
« … شب و
رود بی انحنای ستاره گان
که سرد می گذرد.»
پورنامدارايان به تر از هر مفسر و منتقد ديگری پيام شعر را گرفته و به وضوح منتقل کرده است:
«اگر شب به سبب ستاره گان اَش زيباست، چون اين ستاره گان راه کسی را روشن نمی کنند، پرتوی بر خير يا شری مکتوم در سياهی شب نمی اندازند، زيبايی آن ها بی فايده است. زيبايی بی هوده نبايست زيبا باشد. بنابراين جمع زيبايی و بی هوده گی جمع اضداد است. اما اگر کسانی دم از زيبايی به خاطر زيبايی يا بی هوده گی زيبايی می زنند، که زيبايی بی هوده ی شب يک مصداق بارز و مجسم آن است، اين زيبايی برای چه زيباست، برای که زيباست؟ قسمت بعدی شعر توضيح شاعرانه يی است برای اثبات بی هوده گی زيبايی شب از يک سو و پاسخ به دو سوال فوق از سوی ديگر » (پورنامداريان، ص49).
« … و سوگ واران دراز گيسو
بر دوجانب رود
ياد آورد کدام خاطره را
با قصيده ی نفس گير غوکان
تعزيتی می کنند
به هنگامی که هر سپيده
به صدای هم آواز دوازده گلوله
سوراخ
می شود؟» (پيشين).
هنر ايجاز در اين شعر غوغا می کند. ديگر از آن پرحرفی های “هوای تازه” خبری نيست. هر واژه فقط يک واژه نيست بل که دنيايی از مفاهيم گسترده را به ذهن متبادر می سازد. کلمات چنان دقيق و منسجم و ساختارمند کنار هم نشسته اند که حتا برداشتن يک حرف اضافه نيز ساختمان شعر را فرو می ريزد. هيچ کلمه يی رانمی توان با کلمه ی ديگری جای گزين کرد. درست مانند غزل های ناب حافظ با تعويض يک کلمه شعر منفجر می شود.
در ذيل نوشت پيشين گفتم که از ستاره گان نبايد مفهوم “شهيدان” را افاده کرد. آيا پس از نقل ادامه ی شعر باز هم می توانيم همان نظر را پيش کشيم و از معنای نمادين ستاره عبور کنيم. ترديد دارم. ستاره به هر حال منور است. هر چند مانند خورشيد و حتا ماه نور مفيدی که نمايان گر راه از چاه باشد ساطع نمی کند اما با حضور خود در قلب شب، رخنه های فراوانی در آن به وجود می آورد. گيرم نور ستاره به تنهايی و در مجموع نيز قادر به ره نمايی نيست، با اين وجود اگر ستاره گان در شکلی متحد مانند رودی در متن شب قرار گيرند آيا وضع می تواند تغيير کند؟ آيا شاملو به بی هوده گی و بی نتيجه گی جنگ چريکی رسيده است؟ مبارزه ی پارتيزانی ستاره های زيادی را قربانی حاکميت شب کرده است که فقط يک نمونه ی آن اعدام 13 رزمنده يی است که اين شعر ياد آورد خاطره ی آنان است، ولی باز هم سوال اين است که: آيا چنين ستاره گانی توانسته اند با نفوذ قاطع خود در عمق شب و تشکيل رودی بی انحنا؛ روشن گر راهی برای مردم گم شده در تاريکی ديکتاتوری باشند؟
«شاملو از يک طرف کلمه ی “شب “را هم راه” و “در سطری مستقل می نويسد و “رود بی انحنای ستاره گان” را در مقابل آن در سطری ديگر تا تقابل و تضاد” شب” و “ستاره گان” را نشان  دهد و از طرف ديگر با تشبيه ستاره گان به “رودی بی انحنا و سردگذر” بی فايده گی اين ستاره گان را علی رغم تقابل و تضادی که با شب دارند، بيان می کند. صفات “بی انحنا” و “سرد گذر”ی برای رود ستاره گان، عاری بودن اين رود از هر شور و جنبشی که سکوت و سکون شب را بشکند و نيز کُند گذشتن و بی حاصلی آن را نشان می دهد و همين راز بی هوده گی زيبايی آن است».
(پيشين، ص29)
با اين وصف در کنار همين رود بی انحنای ستاره گان و به واقع در “دو جانب” همين رودی که با وجود رخنه در دل تاريکی و عبور از قلب شب تاثير چندانی در تحولات اجتماعی نداشته است، “سوگ وارانی” ايستاده اند و در رثای فرزندان شهيد خود (همان ستاره گان) ناله و زاری سر داده اند. اين شيون ها اگرچه از يک سو خاطره ی مبارزه ی چريک ها را به ياد می آورد اما از سوی ديگر گوش جامعه تحت تاثير چنان صداهای نفس گيری است که امکان شنيدن صدای گريه ی مادران داغ دار (سوگ واران دراز گسيو) را عملاً منتفی کرده است. به عبارت ديگر تداخل دو صدا به سود صدای غالب تمام شده است و اين همان صدايی است که شاملو آن را به “قصيده ی نفس گير غوکان” دانسته. غوغايی مانع از خيزش نوای تعزيت سوگ وران شده است. “قصيده” که متنی است برای مداحی چنان بلند است که شاعر آن را “نفس گير” خوانده. در روزگار ما قصيده همين جوری هم کسالت آور است تا چه رسد به آن که با صدای وق وق سگان و غوغوی غوکان هم خوانده شود. غوکان مغز ندارند و نمی دانند چه مدحيه و مديحه يی را می خوانند. آنان مداحانی هستند که وقتی ساز تملق می زنند و سازشان از طرف رژيم کوک می شود، جامعه را لب ريز از هياهو می کنند. در تفسير نخستين شعر از دفتر “ابراهيم در آتش” (شبانه : در نيست) از اين وضع گوش خراش که بلندگوهای تبليغاتی رژيم شاه بر جامعه ی استبدادزده و ساکت ايران تحميل کرده بودند، سخن گفتيم. آن جا که: «هيچ کس/ با هيچ کس/ سخن نمی گويد/ که خاموشی/ به هزار زبان/ در سخن است» آن “خاموشی” (اختناق) که به پشتوانه ی تمام آژيرها و آژيتاتورهای خود مانع از “سخن گفتن” شده بود، در شعر بعدی به صورت “قصيده ی نفس گير غوکان” به ميدان آمده است تا صدای شيون مادران سوگ وار را خفه کند. معلوم است که به هنگام چنان هنگامه يی حتا صدای گلوله يی که تن و جان “سپيده” را “سوراخ” می کند نيز مرعوب غوغای غوکان می شود. و بدين سان نه مبارزه ی مسلحانه ی چريک ها، نه تيرباران و شهادت  شان و نه صدای ضجه ی سوگ واران در مجموع نمی تواند بر شب فايق آيد و بی هوده گی زيبايی آن را سلب کند.
شاملو در پاره ی پايانی شعر، از طريق تغيير مهندسی کلمات و با تاکيد بر تکرار پرسشی که شعر با آن آغاز شده بود می خواهد، از استمرار حاکميت زشتی سخن بگويد. وقتی که شب با وجود ستاره ها نيز زيبا نمی شود وقتی که شب با انفجار ده ها ستاره به روشنی نمی گرايد، وقتی که عقبه ی صدای مبارزان به گوش کسی نمی رسد، وقتی که سپيده را با سپيدارها به گلوله  می بندند و …. با تمام اين اوصاف “رود بی انحنا” کماکان “سرد” می گذرد. (يادآور “دريا نشسته سرد”) باری در چنان شرايطی چندان عجيب نيست که با کمی چرخش در گويش تسلسل وار پرسشی تلخ؛ شاعر در آيد که:
« اگر که بيهده زيباست شب
برای که زيباست شب
برای چه زيباست شب؟»
***
1 . محمد مسعود مدير مسوول روزنامه ی “مرد امروز” بود که علاوه بر انديشه های تند ضد چپ با دربار نيز اختلاف داشت. طبق اعترافات صريح خسرو روزبه و آن چه که احسان طبری (در ” کژ راهه” ص 85) و انور خامه يی (در “خاطرات سياسی”، ص 629) گفته اند، گروه روزبه تصميم می گيرند محمد مسعود را بکشند و قتل او را به گردن دربار بياندازند. آنان همچنين پنج نفر از اعضای حزب را که به زعم شان برای امنيت حزب خطر داشته اند ? با آگاهی کامل مرکزيت – می کشند و ….
1 . ستاره در اين جا به معنای “شهيد” نيست، چنان که در مفهوم نمادين آن به کار می رود.

محمد قراگوزلو

پسنديدم · · Marye Bari‏ و Sraj Saidnadri‏ از این خوششان آمده.

دیدگاه خود را بنویسید

دسته‌بندی شده در: مطلب ]]> http://shadochdt.wordpress.com/2011/07/08/5557/feed/ 0 shadochdt http://shadochdt.wordpress.com/2011/07/02/5550/ http://shadochdt.wordpress.com/2011/07/02/5550/#comments Sat, 02 Jul 2011 08:00:36 +0000 http://shadochdt.wordpress.com/?p=5550 به خواندن ادامه دهید →]]> بحثی در مورد منصور حکمت  و جایگاهش در جنبش کمونیستی

موافقین و مخالفین صد در صد منصورحکمت با این متد و برخوردشان راه به جایی نمیبرند . باید به بررسی همه جانبه و نقادانه از نظرات سیاسی و فکری منصور حکمت و جایگاه واقعی او در جنبش کمونیستی ایران نشست . در زیر مجموعه ای از نظرات مختلف در این مورد را که در فیسبوک در گرفت میآورم :

منصور حکمت  ( زاده ۱۳۳۰ – درگذشته ۱۳۸۱ )

متفکر، نظریه‌پرداز و انقلابی مارکسیست بود. او از مشهورترین متفکران کمونیست در تاریخ چپ ایران و عراق و بنیانگذار و رهبر سیاسی حزب کمونیست ایران، حزب کمونیست کارگری ایران و حزب کمونیست کارگری عراق، بوده است .شهرت او بیشتر به علت ربع قرن مبارزه در احزاب مختلف در صحنهٔ سیاست ایران و ایجاد جریان جدیدی در چپ ایران نه فقط در مخالفت با رژیم سلطنتی و جمهوری اسلامی، بلکه تقریباً در نقد همهٔ جریان‌های چپ مرسوم آن روزگار در ایران است . او چهره اصلی در نقد به تفکر پوپولیستی غالب بر چپ در دوره بعد از انقلاب بود. در کنگرۀ دوم ح . ک .گ خط سیاسی و فکریش به خطا رفت و از مارکسیسم فاصله گرفت .

• • بهروز شادیمقدم

    او همچنین به عنوان رهبر نظری و سیاسی و عملی حزب کمونیست کارگری ایران و پیشتر در حزب کمونیست ایران، به عنوان یکی از مشهورترین شخصیت‌های اپوزیسیون جمهوری اسلامی شناخته می‌شد. پس از مرگ حکمت در حزبش انشعابی صورت داد و در حال حاضر هم رهبری کنونی حزب کمونیست کارگری و هم منشعبین از این حزب(حزب کمونیست کارگری ایران-حکمتیست) خود را دنباله روی راه منصور حکمت می‌دانند.
    این انشعاب در حزب عراق هم بی تأثیر نبود و گروهی پس از طرفداری رهبری حزب کمونیست کارگری عراق از حزب حکمتیست (و در واقع روی گردانی اش از حککا) از این حزب جدا شدند و حزب کمونیست کارگری چپ عراق را تأسیس کردند. امروز هر دوی این احزاب نیز خود را دنباله روی حکمت می‌دانند. نام واقعی منصور حکمت، ژوبین رازانی بود اما او با نامهای دیگری هم فعالیت کرد و نهایتا نام منصور حکمت مشهورترین اسم او شد و اکثر آثارش را نیز به این نام منتشر کرده‌است.منصور حکمت در زمینه تغییر الفبای خط فارسی و در واقع رومانیزاسیون آن فعالیت می‌کرد و در این زمینه کنوانسیون یوروفارسی را بنیان گذاشته بود.

     
  • 

    Said Sadeghi
    
  • رفیق بهروز گرامی در مورد به خطا رفتن خط سیاسی و فکری یک مارکسیست انقلابی و مشهورتریت متفکر کمونیست و نظریه پرداز، لطفاً توضیح دهید چگونه این امکان پذیر است؟
  • 

    Said Sadeghi
    
  • کائوتسکی نیز زمانی و انقلابی و متفکر و نظریه پرداز مارکسیت بود، آیا می بایست منصور حکمت را در زمره ی چنین افرادی و با آن ها مقایسه کرد؟

    
    
  • 

    Abdol Golparian

    از منظر چپ سنتی منصور حکمت نه در کنگره دوم بلکه از بعد از انقلاب 57 با نقدر عمیق و ریشه ای این چپ صد ساله در تاریخ ایران “به خطا رفت” . اگر منصور حکمت شهرت پیدا کرد از این زاویه بود نه صرفا بنیانگزار سه حزب قدرتمند در منطقه. پیداست که بر بستر نظرات تئوریک و نقد مارکسی از چپ علی العموم و بلاخص چپ در تاریخ سیاسی ایران، بازتاب آن نیز در مبارزه متشکل و با بنیان گذاشتن این احزاب برای تغییر و دگرگونی تبلور پیدا می کند. افتخار منصور حکمت همین “خطا” و همین “کفر گویی اش ” در نظرات، تئوری و در دنیای سیاست بود. چپ خفته و یخ زده در درون کتابها و آثار کلاسیک در کنج کتابخانه ها از این ” خطا ” ی منصور حکمت رنج می برد. البته حق هم دارد .
    
  • 

    بهروز شادیمقدم

    گنگرۀ دوم حزب باطرح مسئلۀ “حزب و جامعه ” و “حزب قدرت سیاسی ” ازجانب منصورحکمت دوران جدیدی ازفعالیت خود را شروع کرد :اين “ممنوعيت” در رابطه با حزب و قدرت سياسى فقط در مورد ماست. فقط ما کمونيستها هستيم که وقتى از قدرت‌گيرى سياسى حرف ميزنيم، به ما هشدار ميدهند که سر جاى خود بنشينيد، شما مطابق تئورى خودتان قرارنيست به عنوان حزب به قدرت سياسى نزديک شويد،قراراست طبقه کارگر به قدرت سياسى نزديک شود.چه در درون جنبش سوسياليستى و چه در بيرون از ما، با اين موضع مواجه ميشويم و به ما اين تذکر را ميدهند. اين جزء “ممنوعيت”‌هاى ما است. اگر پنج نفر ناسيوناليست جمع شوند و يک حزب جديد تشکيل بدهند،فورا از گرفتن قدرت سياسى حرف ميزنند و هيچ کس هم به آنها ايراد نميگيرد،هيچکس! ميگويند حزب ناسيوناليست جديد ايران تأسيس شده و آقاى فلانى رئيس آن است و تصميم خود را براى گرفتن قدرت سياسى اعلام ميکند، رئيس جمهور و نخست وزير را هم معرفى ميکنند و در روزنامه‌ها و راديو تلويزيون در اين مورد هم مصاحبه ميکنند، ولى اگر ما بگوئيم که حزب کمونيست کارگرى ميخواهد به طرف قدرت سياسى گام بردارد، اولين کسى که يقه ما را ميگيرد يکى از همين چپهاى بغل دست ما از نوع وحدت کمونيستى است که ميگويد: آقا چه شد؟ اين طبقه است که قرار است قدرت را بگيرد، مگر پديده شوروى را نميبينيد( سخنرانى در کنگره دوم حزب کمونيست کارگرى ايران آوريل ١٩٩٨ حزب و قدرت سياسى )
    این نظر منصور حکمت که کمونیسم باید از حالت گروه فشار و اپوزسیون خارج شده و برای کسب قدرت سیاسی مبارزه کند ، درست است و طرح انتقادی و جسورانۀ اَن در جنبش کمونیستی ایران تازگی داشت . اما این فقط یک طرف مسئله است . اتفاقا” به شکلی که منصور حکمت مطرح میکند کسب قدرت سیاسی درایران ممکن است و میشود به اَن صورت قدرت را بدست گرفت . اما بحث اصلی این است که چنین قدرتی در صورت عملی شدن چندان تاب نمیاوَرد و علت تاب نیاوردنش :
    یک = از نظر عملی حکومتی که قدرت را دردست بگیرددربهترین حالت حکومت شورایی (البته شورای همگانی ) خواهد بود . ( در صورتی که هیچ مشکل و مانعی پیش نیاید و حکومت به صورت دلخواه پیش رود ) در اولین روزها و در اولین جلسات شورا ، نمایندگان که نمایندگان تمام اقشار و طبقات جامعه هستند به خواسته ها و نمایندگان مورد نظر خود رای خواهند داد وبا این کار از همان اول حاکمیت دردست طبقات غیرکارگر متمرکزخواهد شد .چون طبقۀ کارگر ( طبقۀ غیر سازماندهی شده ؟ ) در مقابل طبقات دیگر در جامعه که اقشار وسیعی را تشکیل میدهند ، از نظر کمیت وزنه ای نیست و اکثریت با طبقات دیگر و نمایندگانشان خواهد بود . درچنین حالتی یا حزب به وضعیت تحمیل شده تن خواهد داد یا غیر دموکراتیک عمل کرده و از بالا دیکتاتوری حزبی برقرارمیکند که در این صورت این گفتۀ انگس خواهد شد که :“از آنجاكه بلانكى هر انقلابى را به مثابه اقدام ناگهانى يك اقليت كوچك انقلابى تلقى ميكند، الزاما پس از موفقيت خواه ناخواه ديكتاتورى جايگزين آن خواهد شد. البته نه ديكتاتورى تمام طبقه انقلابى پرولتاريا، بلكه ديكتاتورى تعداد معدودى از افراد است كه دست به اين اقدام زده اند . ” انگلس : برنامۀ کمونارهای بلانکیست فراری ( 1)
    دو =که در واقع فرضیۀ اول را رد میکند ، از نظر تئوری مارکسیستی طرح کسب قدرت سیاسی به این شکل از همان شروع کار غلط است . از نظر مارکسیسم برای حزبی که میخواهد به قدرت نزدیک شود قواعد و پیش شرط هایی میگذارد که لازم الاجراست . در غیر این صورت هر گونه خیز برداشتنی برای قدرت به شکست منتهی میشود . کسب قدرت سیاسی که مسئلۀ اصلی و اساسی قیام و هر جابجایی اجتماعی است باید حزب طبقۀ کارگر دروهلۀ اول طبقه کارگر و دیگر اقشار و طبقات را برای این امر حاضر و در صورت حاضر نبودن طبقه به هیچگونه حرکتی در جهت کسب قدرت ننماید و از جابجایی طبقه و حزب درقبال قیام و انقلاب پرهیز کند .
    لنین در ” مارکسیسم و قیام ” مینویسد : ” برای اینکه قیام موفقیت اَمیز باشد باید به توطئه و یا حزب متکی نگردید.بلکه به طبقۀ پیشرو تکیه نمود . این اولا”. قیام باید به شور انقلابی مردم متکی باشد. این ثانیا”. قیام باید به اَنچنان نقطۀ تحولی در تاریخ انقلاب فرازنده متکی باشد که در اَن فعالیت دسته های پشرو مردم بحداکثر خود رسیده باشد و تزلزل صفوف دشمن و صفوف دوستان ضعیف و دو دل ومتزلزل انقلاب از هر وقت شدید تر باشد . اینهم ثالثا” . این سه شرط لازم طرح مسئلۀ قیام ، مارکسیسم را از بلانکیسم متمایز میسازد . ” ( 2 )
    اگر جنبش اصلاح طلبی و روی کار اَمدن خاتمی بار دیگر برای بخشی از چپ ایران تند پیچی بود و اَنها را به حامیان رژیم تبدیل کرد ، برای منصور حکمت هم این دوران نه از موضع توهم و دنباله روی از حکومت بلکه به شیوۀ معکوس و در ارتباط با سرنگونی اَن تند پیچی بود که منجر به اتخاذ سیاستی غیر مارکسیستی و غلط از جانب او شد.
    درعالم سیاست اشتباه عملی است ممکن و اجتناب ناپذیر . منصور حکمت در کارنامۀ درخشان خود اگر چندین اشتباه دیگر هم میکرد باز بعنوان تئوریسین و مروج بر جستۀ مارکسیسم و نقشی که درجنبش کمونیستی ایران ایفا کرد ، از مقام و موقعیت سیاسی که داشت کم نمیشد . او پدیده ای منحصر به فرد و تکرار نشدنی در دنیای سیاست بود . مرگش هم برای جنبش کمونیستی ضربه ای جبران نشدنی . منصور حکمت اگر میماند میتوانست در کنار اشتباهی هم اگر میکرد جنبش کمونیستی ایران را فعال تر وغنی تر نماید . تصور من این است اگر او میماند با شم تیز سیاسی که داشت خیلی وقت پیش خود نقاد این اشتباهش هم میشد . بخشی از مطلب : مروری کوتاه برحزب کمونیست ایران،حزب کمونیسم کارگری ایران(جدایی هاوانشعابات اَنها)
  • 

    Amru Masoudi
    
  • بهروز عزیز : قبل از صدور “حکم ” خطا رفت ، باید ۱- ملاک “خطا” را تعریف کنی ۲- ثابت کنی که این ملاک “ابژکتیو ” است . در غیر این صورت یک “تز” میماند و باید در موردش تحقیق کرد . زنده باد اهرم تغییر جهان . سلامت و شد باشی !!
  • 

    Abdol Golparian

    بررسی و قضاوت در مورد منصور حکمت را نه با کتابها و آثار صد سال گذشته مارکسیستی بلکه با متدولوژی مارکسیسم در دنیای همین امروز باید مورد سنجش قرار داد. بیماری لاعلاج چپ سنتی این است که این آثار را کلمه به کلمه و حرف به حرف از بر کرده است و با آن می خواهد به مسایل عدیده دنیای امروز پاسخ دهد. در حالیکه متد مارکس را در فریزر جای داده است و قادر نیست این متدولوژی را بدست بگیرد. پاسخ به تمامی معضلات دنیای امروز نیازمند احزاب و شخصیتهایی است که به متد مارکس متکی باشند و این متد را در بر خورد به پدیده های همین امروز بکار گیرند.
  • 

    Hame Fatahi
    
  • بهرو ز عزیز! چنین نقدهایی به منصور حکمت قطعا به مطالعه بیشتر و دقیق تر او می انجامد. ارزیابی شما از نقش او و طرح اشکالی که از نظر شما داشته است، یک ارزیابی صمیمانه با در نظر گرفتن همه جوانب قدرت نادر است. زنده باشید .
    
  • 

    بهروز شادیمقدم

    خط سیاسی بعد از کنگره دوم حزب ، خط فکری جدیدی نیست . حزب را به جای طبقه نشاندن اساسا با مارکسیسم در تناقض و ضدیت دارد . تفکر ناظر و حاکم بر خطوط حزب و جامعۀ منصور حکمت بلانکیسم و غیرمارکسیستی است . لنین در ” مارکسیسم و قیام ” مینویسد : ” برای اینکه قیام موفقیت اَمیز باشد باید به توطئه و یا حزب متکی نگردید. بلکه به طبقۀ پیشرو تکیه نمود . این اولا”. قیام باید به شور انقلابی مردم متکی باشد. این ثانیا”. قیام باید به اَنچنان نقطۀ تحولی در تاریخ انقلاب فرازنده متکی باشد که در اَن فعالیت دسته های پشرو مردم بحداکثر خود رسیده باشد و تزلزل صفوف دشمن و صفوف دوستان ضعیف و دو دل ومتزلزل انقلاب از هر وقت شدید تر باشد . اینهم ثالثا” . این سه شرط لازم طرح مسئلۀ قیام ، مارکسیسم را از بلانکیسم متمایز میسازد . ”
  • Mansour Abasi
  • Menzore shoma az metode marx chisT
  • 

    بهروز شادیمقدم برای اطلاع بیشتر لینک دو مطلب را در مورد این بحث اینجا میآورم : منصورحکمت شخصیت ِبی همتای جنبش کمونیستی http://shadochdt.wordpress.com/2009/07/13/
    
  • بحثی پیرامون نقش وجایگاه منصورحکمت درجنبش کمونیستیhttp://shadochdt.wordpress.com/2009/07/20/3203
  • 

    Abdol Golparian

    خط سیاسی بعد از کنگره دوم خط جدیدی بود. تا قبل از آن احزاب و نیروهای چپ . کلا گرایش فکری چپ تنها به مدال اپوزیسیون بودنش در حاشیه رویدادهای اجتماعی و سیاسی افتخار میکرد. اما عبارت “حزب را بجای طبقه نشاندن” و استناد کردن به شرایط تاریخی گذشته چندان گویا و توضیح دهنده موضوع نیست. مارکس نگفته است که تمام نظرات و نوشته های من را کلیشه ای برای هر موضوع دپگری در آینده تبدیل کنید. مارکس از نظر فلسفی ماتریالیسم پراتیک در روند تاریخ زندگی بشر را بدست داد.انقلاب اکتبر هم مسئله طبقه و حزب به معنای امروز که ما با آن روبرو هستیم روبرو نبود و چنین اصطلاحی موضوعیت تفکیک گزاری نداشت . اما امروز مسئله متفاوت است.یک حزب مارکسی و با نگاه به متد مارکس می تواند و درست است که در صورت وجود این خلع که عمدتا سیاسی و مربوط به اوضاع سیاسی، اختناق، دیکتاتوری و غیره مشخصا در ایران است قدرت را بدست گیرد و طبقه را در سازمان اداره امور جامعه در این موقعیت قرار دهد. این آن نکته جدیدی در خط سیاسی حزب و قدرت سیاسی است که با نمیشه، و مارکسیستی نیست و هنوز طبقه آماده نشده و غیره پاسخ میگرفت. پیشتر در کامنت قبلی نوشتم که با معیار تاریخ رویدادهای گذشته نمی توان به مسایل پیشاروی دنیای امروز پاسخ داد. چنین متدی خود غیر مارکسیستی است و تغیر و تحولات تاریخی را مد نظر قرار نمی دهد .
    
  • 

    Abdol Golparian

    متد مارکس به لحاظ فلسفی متکی به روند و پروسه تاریخ تحول بشری است. ماتریالیسم تاریخی و ماتریالیسم دیالکتیک از نظر فلسفی توصیح دهنده پراتیک آگاهانه انسان بر اساس روند تاریخی رویدادها، مبارزه طبقاتی، جامعه، اقتصاد، سیاست و هر آنچه که به زندگی انسان مربوط است، و بساری مولفه های دیگر که خود توضیح مفصل تری را می طلبد می باشد. همین متد شناخت روند تاریخ تحولات زندگی بشری است که مارکس را قادر می سازد تا به شناخت درست از تغییر و تحولات بپردازد مارکسیسم و متد مارکس یعنی تغییر تاریخ تحولات زندگی بشر. ایستا و مطلق نیست، ویژه زمان معینی و تاریخ معینی نیست. مادی و تاریخی است در سیر حرکت است. اگر منجمد، ایستا و مطلق در نظر گرفته شود دیگر چیزی به اسم مارکسیسم معنی ندارد. امید که این توضیح تیتروار و نا کافی پاسخ شما را داده ام .
    
  • 

    بهروز شادیمقدم

    با سلام به عبدل عزیز ، بحث اینجا روشن است . اگر مباحث و نظرات منصور حکمت ( بعد از کنگره دوم حزب ) در مورد کسب قدرت سیاسی ، قیام ، حزب و طبقه را با مارکسیسم و تئوری های ناظر بر آن مقایسه کنیم ، ببینیم این خط فکری و سیاسی در راستای مارکسیسم است یا نه ؟ نمیشود با تئوری های خود ساخته و بنام ” امروزی “در بنیاد های مارکسیسم دست برد . میشود در صورتی که آن بنیاد ها را نقد کرد و غیرکارآیی شان را اثبات نمود . بلانکیسم را همان دورۀ مارکس و انگلس نقد نمودند . در اینجا لینک مطلب انگلس را در مورد بلانکیسم میآورم : برنامۀ کمونارهای بلانکیست فراریhttp://shadochdt.wordpress.com/2008/07/11/340  
  • 

    Abdol Golparian

    برای دوستی که پرسید منظور از متد مارکس چیست مناسب دیدم یک مثال پزشکی را بزنم. سرطان یک بیماری لاعلاج را در اصطلاح پزشکی میگفتند که با اشحه از بین می برند و همین کار را می کردند. اما در علم پزشکی امروز تحولاتی روی داده است که می تواند سرطان را قابل علاج کند. بنابر این در حالیکه می توان با این دستاورد پزشکی امروز سرطان را درمان کرد، دیگر نیازی به بکار گیری اشعه نیست و این یعنی تحولی در علم پزشکی که روند تاریخ زندگی بشر توانسته است بدان دست یابد. حماقت خواهد بود که همچنان قسم خورده استفاده از اشعه باشیم .
    
  • 

    Abdol Golparian

    بهروز جان مخلصم و مشتاق دیدار.شاید در این رابطه همنظر نباشیم و خیلی طبیعی است اما این مبحث و بحثهای مشابه قطعا نیازمند صحبت مفصلتری است. تونکات من را تئوری های خودساخته امروزی نام می گزاری . درست می گویی اینها امروزی هستند اما خودساخته نیستند. مارکس ، لنین، منصور حکمت و غیره، پیامبران دورهای خود نیستند. این شخصیتهای تاریخی صرورتهای پاسخ به دورانهای خود هستند که با جهانبینی سیر تغییر تاریخ زندگی بشر به ارایه راه حل برای برون رفت از منجلاب این دونیای وارونه پرداخته اند. من شاید قادر نیستم به کلیشه و دگمی بچسبم اگر عدم اتکای من به کلیشه ها ضعف من قلمداد میشود من با کمال میل این “ضعف” را قبول دارم. تاریخ گذشته را باید مطالعه و بررسی کرد اما نمیشود همچون پیراهنی بر تن امروز و آینده کرد .
    
  • 

    Fathulla Kolahghutshi

    جناب بهروز شادیمقدم هنوز دست از مرده پرستی وشخصیت پرستی وایسم گرائ مارکسسیم ولننیسم وحکمتی را بر نمی دارید.با علم به تقدم زیست وتقدم ماده وطبیعت ونیروی تولیدی جامعه کارگران بر اندیشه نخبگان را درک نکرده اید.که مارکس انقلابی ماتریالیسم تاریخی را به مبارزه طبقاتی وتواریخ جوامع بشری را براین بستر برای تغیر اصل دانست را شما نادیده می گیرید .شما هنوز مثل مذهبی ها مارکس ولنین وحکمت وایسم را مرکز ومحور تحولات وتقدم تئوری بر زیست وطبیعت ونیروهای مولده کارگران مقدم می دانید که بدونه اراده نخبگان وتئوریسن ها وایسم های آغا بالا سری وروشنفکران نمیشود هیچ تحولی را موجب شد.ومرض های محمد وعیسی وموسی و…. که به بیماری شی زو فرنی وگفتگو با خود وخدا در غارها مبتلا بودند را تکرار می کنید .که مدام کسی با آنها راز ونیاز می کند ووحی می دهد .که چگونه ناجی بشریت شوند.بگفته مارکس انقلابی راه مارا از شر این ایدئولوژیک مذهبی های گمراه باید جدا کنید.ودست از سر ما بر دارید.مارکس یک انقلابی بود نه کم نه زیاد.بقیه رهبران وایسم های حزب وقدرت گذشته وحال عوام فریبان وتو طئه گرانی بوده وهستند .وسایرین مریدان وسربازان بی جیره ومواجبند. که اعتقاد به رهائ طبقاتی بدست نیروی آگاهی ومبارزه طبقاتی کارگران ندارند.وبه نخبخگان واندیشمندان وفیلسوفان واز ما بهتران خودرا متکی وآویزان می کنند.وبگفته گالیله بد بخت مردمانی که به قهرمانان نیازمندند.
  • 

    بهروز شادیمقدم به رفیق فتی پیشنهاد میکنم بجای کلی گویی و…مشخص نظرش را در مورد بحث بگوید .   
  • 

    Ali Esmaili

    آن مباحث “جدید” منصور حکمت فرض کنیم مارکسیستی است و یا در افزدوده ای بر مارکسیسم است. اولا اگر کسی بخواهد آن را جدی بگیرد باید رویش کار جدی بشود تا به عنوان یک تئوری مطرح کمونیستها از آن استفاده کنند و دوما اینکه چپ حاشیه ای بود یا است تشخیص ناردرستی است، و تحریف تاریخ کمونیسم ایران است. اگر چپ قدرت نگرفت دلیلش علاقه به حاشیه نبود بلکه با یک رژیم جنایتکار روبرو بود و بزرگترین مقاومتها را کرد و قربانی داد. و فاکتهای تاریخی هم نادرستی مشاهده حکمت را نشان میدهد. کومله با اسم و رسم برای مردم شناخته شده بودند کسی در سنندج رفیق عبدل گلپریان را با نام ع. گ و یا تقی نمیشناسد. عبدل گلپریان در سنندج برای مردم قبل دسترسی بود و قدرت در دست داشت در شهرها و روستاهای کردستان کومله ایها قابل دسترس بودند. برای ارتجاع محلی و جمهوری اسلامی خط و نشان میکشیدند و تنها اشتباهی که کردند این بود که در یک تاریج معین کمون سرخ سنندج و یا کردستان را اعلام نکردند. تا ما با عنوان یک تجربه تاریخی به آن رجوع کنیم و کسی هم مثل حکمت با این راحتی جرئت نکند آن را تحریف نکند. بنابراین کمونیستها ویروس بودند و به حاشیه عادت داشتند نادرست است. گیرم در مورد ایران راست میگوید آیا چپ در جهان همین تاریخ را دارد که باز تحریف تاریخ است. یکی از معضلات چپ ایران این بود که توده ای نشد (البته کردستان اینطوری نبود) همه اینها نمیتواند کسی را متقاعد کند که تاریخ حالا با درک نادرست از کمونیسم را تحریف کرد. اعتبار سیاسی حکمت در دوره جوانی اش از نقد آن چپ شروع شد چی شد که انتظار دارد توده و فدای باید بفکر قدرت باشند؟!!! بهررو حزب و کشمکش بر سر قدرت سیاسی بدون در نظر گرفتن ماهیت سیاسی آن حزب کار نادرستی است و به قول مارکس طرح سوال درست هسته پاسخ درست را در خود دارد. سوالها و پاسخهای حکمت هر دو نادرستند و در بهترین حالت بلانکیسم است. ت
  • 

    حمید خلیلی

    بحثهای علمی منطقی و جالبی در بین چپ غیر منسجم ایران در جریان است که بی گمان اگر کانالیسه شوند و به شکل جدی وعلمی با انها برخورد شده و تعقیب شوند این بحثها میتوانند مشگل گشای چپ ایران باشند و به یک الگوی بین المللی تبدیل شوند. چرا که چپ ایران به لحاظ تئوری و اگاهی و دانش به شکل منطقی از علم مارکسیسم قابلیطهای فراوانی دارد که چپ در سایر نقاط دنیا از ان محروم است. و چپ غیر منسجم ایران امروز با تمام تبلیغات دم و دستگاه بورزوازی علیه ناحق بودن سوسیالیزم سرسختانه و به شکل علمی از حقانیت علم مارکسیسم و حقانیت سوسیالیزم دفاع می کند و به استدلالات علمی در این ضمینه میپردازد. بنابر این سوال این است. ایا واقعا قصد داریم که از این بحثها نتیجه و جوابی برای مسائل مبهم و نا روشن خودمان بگیریم؟ و یا اینکه هدفمان ان است که فقط نظری داده باشیم و بدونه برداشت یک نتیجه درست از بحثمان به یک بحث تازه بگردازیم؟ بیگمان اکثر ما در جستجوی پی بردن به جواب به سوالاتمان و واقعیاتی هستیم که ما را در ادامه مبارزاتمان یاری می دهند. این بهترین فرصتی است برای همه ما که با هم نظراتمان را به بحث بگذاریم و خود را از ان حالت غیر منسجم نجات دهیم و به یک قطب کارا و فعال تبدیل شویم. چون در صورت تبدیل شدن به یک قطب فعال است ما میتوانیم دنیای سرمایداری را به لرزه دراوریم… با جر و بحثهای غیر منسجم خودمان حتی هم اگر علمی باشند ولی کارائی عملی نداشته باشند ما نه میتوانیم با دنیای بورزوازی به جنگ بپردازیم نه اینکه خم به ابروی بورزوازی بیندازیم. قدرت ما در اتحاد ما است… بسیار مهم است که ما به اختلافات سلیقه در ارتباظ با تاکتیکهایمان در چگونگی شیوه مبارزه اهمیت و از کنار انها به سادگی نگذریم. اما چپ غیر منسجم ایران بیشترین انرزی خود را سر کارکرد حزب و شکل سازمانی ان قرار میدهد. و چپ ایران هنوز سر یک ابزارمبارزاتی که همان حزبی است که ما در ان منسجم به مبارزاتما طبقاتیمان در ان ادامه میدهیم به توافق نرسیده ایم… بدونه ابزار کار مبارزه غیر ممکن است. طبعا مارکسیسم برای ما یک کلیشه است. یک فرمول که ما مبارزاتمان را بر اساس و در چهار چوب ان به پیش میبریم. اما جوامع به لحلظ سیاسی در تغییر و تحولند. و ما باید تاکنتیکهای مبارزاتمان سیاسیمان را طبق شراطی که در ان بسر میبریم تعین کنیم… بیگمان منصور حکمت انسانی بود که نقش مهمی در سیاست جنبش چپ ایران داشت و خدماتی بزرگ انجام داد. منصور حکمت به جنبش چپ ایران رنگ و هویت داد و چپ ایران را به لجاظ سیاسی از چپ سنتی و که هم به مسجد میرفت و هم به میخانه کنار زد و چپ ایران توانست عرض اندام کند. اما متاسفانه خلاقیت و توانائی منصور حکمت محدود به بخش فلسفی و سیاسی مارکسیسم محدود است. نه یک علم همه جانبه که بتواند علم سیاسی و فلسفی و اقتصادی مارکسیسم را کاملتر کرده و ان را با شرایط فوق تطبیق داد. در اینجاست که منصور حکمت را نمیشود با مارکس مقایسه کرد. مارکس عالم بود و پایگذار مارکسیسم. یک علم اقتصادی و سیاسی و فلسفی و حتی بورزوازی از انکار این علم عاجز است. در یک کلام منصور حکمت به تمامی علم مارکسیسم مصلح نبود و در ضمینه علم اقتصاد دارای چندان خلافیتی نبودکه بتواند اقتصاد دنیا را تئوریزه و اینده جوامع را پیش بیند کند. اقتصاد افسار جوامع است !
    
  • 

    Abdol Golparian

    نکاتی که مورد بحث بین من و بهروز بود، موضوعات متفاورت از آنچه که دوستان دیگر فته و علی به آن پرداختند است. بحث این دوستان تنزل دادن مسئله به جوانب شخصی و محلی است . اگر هر یک از دوستان نکته مشخصی در مورد آنچه بهش پرداخته اند اشاره کنند قطعا میشود خیلی صمیمانه وسیاسی صحبت کرد. بحث ردوبدل شده بین من و بهروز مربوط به حزب و قدرت سیاسی بود. توصیه من به دوستان دیگر این است اگر در این ظرفیت معین حرفی برای گفتن هست نظر مشخص خود را طرح کنند. برای لحظه ای فرض بگیریم نه مارکسی بوده و نه انقلاب اکتبر و نه نقدر منصور حکمت به چپ. با این فرض اگر هر کسی بخواهد برای تغییر در دنیای امروز کاری بکند چه راه حلی نشان میدهد؟.
  • 

    Azadi Andishe

    انقلاب در ایران نیاز به یک استراتژی انقلابی دارد. استراتژی ی که بر مبنای تحقیقات علمی در جامعه، تحلیل صحیح از طبقات و وضعیت مبارزه طبقاتی بدست آمده است. بدون شناخت علمی از جامعه ایران (که مسلما نسبی است، اما علمی باید باشد ) و ایجاد یک قطب قدرتمند انقلابی بر پایه آن، نمی توان وضعیت کنونی مبارزه طبقاتی را اساسا بنفع مردم تغییر داد. تجربه سی و دو سال اخیر گواه چنین حقیقتی است
    تحلیل مشخص از شرایط مشخص جهت پیدا کردن جواب برای سئوال: چگونگی سرنگونی انقلابی رژیم جمهوری اسلامی، هنوز در صدر دستور کار انقلابیون ایران قرار دارد. در پرتو پاسخگوئی به این سئوال کلیدی است که می توان گذشته و حال افراد و نیروهای مختلف را بدرستی بررسی نمود. 
  • 

    Ali Esmaili بحثی که من کردم کاملا مربوط به حزب و قدرت سیاسی است·
    
  • 

    Fathulla Kolahghutshi

    جناب بهروز مثل اینکه شما همه را دست انداخته وبازار گرمی می کنید.چرا از چیزی که به آن اعتقاد داری دفاع نمی کنید.واستدل لات ونقد مقابل را رد نمی کنید .وحاشیه وطفره میروید.کجای این نقدهایم کلی گوئ است. 1.اولآ رد کنید که متد مارکسیسم منصور حکمت واستالین مذهبی وواژگونه وتوطئه بر علیه منافع کارگران ومبارزه طبقاتی نبوده2.وکجا منصور حکمت در میان کارگران ایران وعراق و…. مؤثر بوده وپیوند وپایگاه طبقاتی داشته در حا لیکه طبقه کارگر ایران وعراق هنوز در تمامی حیاط زندگانیشان نتوانسته اند تشکل خود را داشته باشند.وهنوز ابزار دست معاملات جناحهای نئولیبرالیسم سرمایه وتوده ای واکثریتی وشیوعی عراق ها ورفرمیست ها هستند وبه میلیون به ارتجاعاهای خاتمی وطالبانی ومالکی رأی داده و می دهند .وبه رفرمیسم متوهم هستند این حزب اندیشمند منصور حکمت شما در ایران وعراق مگر در توهم به جمهوری اسلامی ولرزان بودن آن در جنگ ایران وعراق جنبش انقلابی کردستان را با مبارزه با پوپولیسم نیست ونابود و باتوطئه انشعاب ننمودن وبه دفاع از حمله امریکا به افغانستان وعراق وایران را دفاع و شب وروز استخاره نکرده ونمی کنند.وبه دنبال خاتمی وحجاریان وشیخ نصرالله وموسوی وانقلاب مخملی ودفاع از ناسیونالیسم در قدرت واپوزیسون عراق را زیر لوای نقد از پوپولیسم که اکنون خود غرق در پوپولیسم هستند نکردند تمامی این انشعابیون از چپ دو آتشه تا راست وناسیونالیسم در حزب کمونیست ایران برهبری عالی مقام حکمت به نقد از پوپولیسم رآی ولبیک گفتند واکنون همه مسئول وجوابگو باید باشند ومن همه را یک کاسه فقط فرق برسر تابلوی مگدونال اینهاست وگرنه همگی از یک قماشند وتا اینجا اندیشمند بودن منصور حکمت در تشکیل حزب کمونیست برای نقد از پوپولیسم بهروز شاید کافی باشد که سانس بعدی سیاه وسفید سناریو هم پیش کش بهروز وبقیه ماجرا معرف حضور همگان است که ای تاریخ هم به تداوم شکست خوردگان بعد کمون واکتبر وانقلاب ایران از حقانیت کنونی انترناسیونال 1 مارکس انقلابی ونقد از بلانکی وباکونین آنارشیست ولنینسم واستالنیسم وتوده ایسم ومنصوریسم را باید جستجو کرد.بر بی خبران باید گفت راه نه این است نه آن.بهتر است سالروز جانباخته گان کمون واکتبر وانقلاب ایران وکموناردهای کردستان وترکمن صحراها وخاورانها را گرامی بداریم نه فقط مرحوم حکمت ها را .
  • 

    Reza Reyhani
    
  • بنیانگذارسکس ۱۶سال بیشتر برازنده ایشان است،ضمنا حکمتیستها یک سر و گردن ایشان را بالاتر از مارکس در صفحه فیسبوک گذاشتند،همینطور زیارتگاهی در لندان برای ایشان ساختند میتوانید بازدید کنید .
  • 

    Karo Shabestani

    منصور حکمت به مانند هر کمونیست دیگر، در یک دوران مشخصی خدمات ارزشمندی را انجام داد. به جاست که از خدمات او به جنبش کمونیستی ایران تشکر کرد. اما تغییر ریل او و مشخصا بحثهای ضد کارگری “حزب و قدرت سیاسی” و … عملا خدمات گذشته‌اش را زیر سوال برد. کمونیستی که در غیاب طبقه کارگر و از بالای سر آنها قدرت سیاسی آن هم با پنج درصد جامعه را بخواهد تبلیغ کند مسلم است که ربطی به مارکسیسم ندارد. مباحث و عملکرد اخیر منصور حکمت و حزبش در بهترین حالت لیبرالیسم درون جنببش چپ را پایه ریزی کرد. 
  • 

    Artamo Mamodir ya zood shoma ham be netijeh khahid resid, Monsour-Abad (Jopin-Kedeh) shahr nabood. hamantor ke Moghdam v Azerin v… be in netijeh residand.‏پسنديدم
  • 

    Siavash Daneshvar

    ادعاى اينکه اين يا آن بحث غير مارکسيستى است بخودى خود چيزى نگفته است. چه معلوم مارکسيسم مورد نظر خودش معيوب باشد؟ سوال من اينست که لنين و بلشويکها اشتباه کردند که قدرت را گرفتند؟ حکمت ميگويد کار لنين را تکرار کنيم٬ آيا شما در اصل با شيوه لنين مخالفيد؟ آيا طبقه کارگر و بويژه اکثريتش در مقطع اکتبر با بلشويکها بود؟ بحث شما با بحث “کودتاى لنين” راستها چه مرزى دارد؟ و بالاخره طبقه کارگر چگونه انقلاب ميکند؟ کمى مستدل و با نمونه و مثال لطفا حرف بزنيد و تئوريهاى اثباتى تان را روشن کنيد تا ببينيم پشت اين ادعاها واقعا چه وجود دارند. پيروز باشيد .
    
  • 

    بهروز شادیمقدم

    رفیق دانشور با سلام لنين و بلشويکها اشتباه نکردند که قدرت را گرفتند . اینکه : “حکمت ميگويد کار لنين را تکرار کنيم. ” هم درست است . شيوه لنين هم قطعا درست است . طبقه کارگر و بويژه اکثريتش در مقطع اکتبر با بلشويکها نبودند . طبقۀ کارگر همان گونه باید انقلاب که در انقلاب اکتبر شد . و تا آنجایی که به نظرات من مربوط است میخواهم بگویم که برخلاف آنچه آمد بحث کنگرۀ دوم منصور حکمت از این مایه نبود . استدلال ، نمونه و مثال هم بحث های مربوط به حرب و جامعۀ منصور حکمت است ‏·
    
  • 

    Siavash Daneshvar

    رفيق بهروز عزيز٬ با سلام و آرزوى تندرستى. نکته محورى منتقدين بحث حزب و قدرت سياسى اينست که حزب نبايد براى قدرت خيز بردارد. اگر هم قبول کنند ميگويند بايد اکثريت طبقه با حزب مربوطه باشد. حکمت ميگويد بدون اقليتى پر سر و صدا و بانفوذ در طبقه اين کار عملى نيست و وعده اکثريت اتفاقا بسيار شبيه به ديدگاههاى اکونوميسم منشويکى است. اين يک محور اختلاف است. به همين دليل اين مخالفت اتومات به مخالفت با لنين متکى ميشود. اما اگر کسى ميگويد نه انقلاب روسيه فرق داشت٬ بايد ثابت کند که اين انقلاب و حتى انقلابات ديگر با اکثريت طبقه صورت گرفته مه عملا نميتواند به اين نتيجه برسد .
    
  • 

    Siavash Daneshvar

    دوم٬ بحث حزب و جامعه بحثى کلاسيک کمونيستى است. اينکه کمونيستها مانند رهبران کارگرى قبل از اينکه رهبر سازمان خودشان باشند رهبر امرى اجتماعى و سوسياليستى در جامعه باشند و بعنوان عناصر و آکتورهاى يک جنبش طبقاتى ظاهر شوند. اين بحث در واقع جوانب عملى کشمکش قدرت و تغيير توازن قوا به نفع کمونيسم بعنوان يک جنبش اجتماعى و طبقاتى است. من فکر ميکنم هر منتقد جدى اين مباحث٬ اگر واقعا تصميم به مخالفت براى ابد نگرفته باشد٬ بايد روشن کند چرا اين بحث غير مارکسيستى است و مارکسيسم در پراتيک لااقل بيش از يکصد و پنجاه سال و انقلابات و غيره پديده ديگرى بوده است. من متاسفانه نقد جدى و قابل فکر نديدم. بيشتر توجيه جدائى و کار کردن به سبک محافل است که پشت مارکسيسم سنگر ميگيد. موفق باشيد .
    
  • 

    بهروز شادیمقدم  با موارد کامنت اولی شما موافقم . 
  • 

    بهروز شادیمقدم با موارد کامنت دوم هم موافقم . غیر از اینکه نوشته اید : ” من متاسفانه نقد جدى و قابل فکر نديدم. بيشتر توجيه جدائى و کار کردن به سبک محافل است که پشت مارکسيسم سنگر .. . ” اما اگر توجه کنید بحث من چیز دیگریست .‏   
  • 

    Ali Esmaili

    متاسفانه ضعف مارکسیسم کلاسیک در حزب کمونیست کارگری و کل طیف هوادار حکمت و عشق ماورای به حکمت چنان است که فرق بین قدرت گیری به سبک لنین با قدرت گیری به سبک خمینی را نمیداند.و بعد از این همه شکست حاضر نیستند بگویند آن بحثها غلط بود. حکمت در آن بحثهایش علیرغم التقاطی و نا منسجم بودنش و اینکه هیچ استدلال تئوریکی مطابق با احکام مارکسیستی برای آن ارائه نمی دهد و صرفا یک ادعا است و با کلی تحریف تاریخ چپ نه فقط در ایران بلکه در جهان و نادیده گرفتن حتی قدرت گیری بلشویکها. آنچه برای ما مشخص است این است که شیوه قدرت گیری به سبک ژنرالها و خمینی را در مقابل شیوه لنین قرار میدهد. اینکه سیاوش میگوید کسی مخالف قدرت گیری کمونیستها به شیوه لنین است من تعجب میکنم انگاری نوشته های حکمت را فراموش کرده است. دوما در مباحث “حزب و جامعه” و “حزب و طبقه” طبقه کارگر (اکثریت طبقه پیشکش ) اقلیتش هم کاملا از استراتژی قدرت گیری حزب خارج میشود. قرار است یک عده بروند و قدرت را با کمک 5 درصد بگیرند و خیری به طبقه کارگر برسانند. ت
  • 

    Ali Ahmadi
  • mansor hekmat kabrayki tafraqa anada,haraf,beamal la parateka u ba qesa palawan,tafraqayk mansor hekmat xestya naw chapy iran bo hata hataya bebawar bon ba yekterin u qat nabena waznayk ke la saryan hesabek bekret 
  • 

    Fathulla Kolahghutshi

    جناب سیاوش دانشور شما درست نمی گوئید چونکه کتاب هم قلم خوردگی دارد. چون تاریخ همیشه زنده مانده و می ماند. ونمی شود راحت دروغ ووارونه گوئ کرد.اینجا جلسه ترویج حزبی نیست گفت بی شنود بگوئید زیر زره بینید.شما با این توجیهات وتحریفات حزب انقلابیون حرفه ای بلانکی ولنینی و بلشویکی استالینیستی و حزب کاغذی چتربازان منصور حکمت را در مقابل نقد مانیفست وکاپیتال وایدئولوژی آلمانی ودفاع مارکس از کمون پاریس زیر گرفته وسفسطه بافی می کنید. شما حتمآ شهامت وتوان آنرا هم دارید نقدهای فلسفی اقتصادی وطبقاتی مارکس را هم نادیده بگیرید. اما در مقابل گند کاری های ضد طبقاتی وکارگری تشکیل حزب کمونیست ایران منصور حکمت ها تا کنون رها نیستیدو گریزی از زنده گان این تاریخ وتداعی استالین توسط حزب کاغذی ها را ندارید و72 من مثنوی در شکست این جریانات کاغذی موجوداست ونمی دانم شما چگونه جرأت دفاع بیمورد وواهی را از این شکست ها توجیه وبدوش می کشید ومسئولیت تمامی دهن کجی های به منافع کارگران و شوراهای سوسیالیستی ومسلح کمون سنندج وکردستان انقلابی ودفاع وسینه زدن پشت امریکا واسرائیل وارتجاع داخلی ایران شاهی وانقلاب مخملی وموسوی…. را عهده دار وجوابگو باید باشید.که چگونه بگفته مرحوم حکمت با دوجین چتر باز در میدان شهیاد تهران قدرت سیاسی را می شود گرفت پایه های این گنده گوئ ها را می شود توضیح دهید.یا مثل همیشه عوام فریبی را پیشه می کنید.با مبارزه طبقاتی ومنافع رهائ کارگران با قدرت خود سر شوخی نباید داشت وشما مثل کبک شدی که کسی شما را نبیند.برای ما وبخصوص کارگران ایران که تا کنون طره ائ برایتان خرد نکرده ونمی کنند. بهتر است شکستهایتان را توضیح دهید.خود دانی علی وحوضش مانده ومی مانید.وبسرنوشت سیاه حزب توده واکثریت ومجاهدین دچار شده اید.ودراین فاز صدها چپ وراست اپورتونیستی وضد کارگری را در کارنامه احزاب کاغذی دارید. گویند خشت اول گر نهد معمار کج تا سریا می رود دیوار کج. بار دگر به انترناسیونال1 مارکس مراجعه کنید ودیگر منصور حکمت را برخ مبارزه طبقاتی نکشید.ودر زمره بلانکیسم واستالین از وی یاد کنید .واندیشه انقلابی مارکس را دیگر مخدوش نکنید. 
  • 
  •  Ali Esmai
    
  • آن مباحثات حکمت تازه از چپ رادیکال دوران انقلاب 1357 ایران هم که معروف بودند به خط 3 بسیار عقبتر است. که میگفتند باید توده ای بشویم. در نتیجه چپ در آن دوره این را حداقل میفهمید برای رفتن به جدال قدرت در جامعه به درجه ای نفوذ احتیاج دارد اما برای سازمانی مثل حکک ایران که نه از درجه ای از نفوذ برخوردار بود و نه توده ای و نه برای جامعه شناخته شده بود بیشتر شوخی بی مزه است که از قدرت حرف بزند. ه
  • 

    Siavash Daneshvar
    
  • فتح اله جان٬ من مايل بودم بحث سياسى کنم اما با توپخانه مارک ها و فحش هاى جنگ سردى شما روبرو شدم. با اينحال به جاى صدور احکام مذهبى اگر براى هر تک ادعايتان استدلال مو سند بياوريد من بحث را ادامه ميدهم اما اگر شما ميخواهيد با اين روش راه بحث سياسى را ببنديد من اصرارى ندارم. تندرست باشيد .
    
  • 

    Siavash Daneshvar

    على اسماعيلى حقيقت را نميگويد٬ عنوان گرفتن قدرت به سبک خمينى و ژنرالها يک دروغ زشت است. يا بحث حکمت ميگويد يک شرط قدرتگيرى داشتن قدرت و نفزذ در بخش پر سر و صدا و با نفوذ طبقه کارگر و همراهى گرايش راديکال و سوسياليست با حزب است. (حذف طبقه کارگر) اما کسانى که وجدان علمى و سياسى شان از مانيتورشان فراتر نميرود٬ هرچه دلشلان ميخواهد مينويسند و به حساب اين و آن ميگذارند. اين شيوه بحث البته کهنه است. شما که سنگ لنين و طبقه را به سينه ميزنيد و ادعاهائى را به لنين و انقلاب طبقه ميبنديد که فقط جزو عجايب است و تنها در جلسات جند نفره سازمانى مصرف دارد.. 
  • 

    Kawah Karux
    
  • Capitalism = Wage Slavery + Leader + Hierarchy organisation
    
  • 

    Hamai Kaki
    
  • مەنسوری حکمەت فری بە سەر دونیاوە نەبوو تا بتوانی متفکر بیت. بلام راست دەکەن متفکر بوو لە سەی ئاژاوەگیری…..!!!!
  • 

    Kawah Karux
    
  • آیا اعضا و کادرها ی چپ در غیا ب رهبر و لیدرشون قادر به تفکر و انجام هر عمل مستقل از تصمیمات رهبری هستند ؟
  • 

    Ali Esmaili

    آيا گرفتن قدرت سياسى تابعى از نفوذ ما در طبقه کارگر است و هر وقت به آن درجه رسيديم و هر وقت ما بخواهيم ميرويم و قدرت را ميگيريم؟ به نظر من نه!این از گفته های حکمت است و در مورد خمینی هم گفته مگر خمینی قدرت گرفت کارگرها را در محل با خود داشت دقیقا نمیدانم در کدام سخنرانی اش است اما فکر کنم در جواب به سوال یکی از حککا در کانادا است. و سیاوش جان من عضو هیچ سازمانی هم نیستم تا در محافل چند نفره در این مورد چیزی بگویم و این بیشتر در مورد سازمان دو رقمی شما صادق است و این بحثها هم مربوط به قدیم است و همچنان که همگان میدانند عواقب همین مباحثات غیر علمی و سطحی و التقاطی حکمت بود که سازمانش را میبینیم چقدر پویا هست. و دوما همانطور که گفتم بحث سر قدرت برای کسی که ربطی به هیچ جامعه ای ندارد شوخی بی مزه است. 
  • 

    Fathulla Kolahghutshi

    سیاوش گرامی بحث بر سر متداست ودر بحث ومثل مناقشه نیست .من فکر می کردم ظرفیت نقد را درک و متوجهید .واما شما از واقعیات زیرکانه طفره میروید.آیا نقدهای ما غیر سیاسی وفحش وتوپخانه واحکام مذهبی است که دیگران بهتر است قضاوت کنند .یا کج فهمی وبد فهمی سیاست های غیر طبقاتی نقاط مشترکی ومخرج مشترکی 25 انشعابی احزاب کاغذی شما که بانی صدها انحراف وقربانی سیاسی وروحی وروانی وتشکیلاتی را به ارمغان آورده اند وادامه می دهند.که بر دشمنان طبقاتی وسرمایه داری در استثمار وسرکوب جای گلایه نیست وباید تا نابودیشان مبارزه کرد .اما هر کج فهمی وبد فهمی وچپ وراست زدنی هم هزینه دار بوده ودر حفظ وبقای تا کنونی سرمایه داری مؤ ثر بوده را باید به نقد کشید .واینهم عرصه ای از مبارزه طبقاتی است.که تا کنون شما ها شهامت توضیح این شکست 30 ساله را نداده وماس مالی هم می کنید.گویند نا آگاهی ندانی است.اما آگاهانه خطا کردن تبهکاریست .که شما هنوز هم از واقعیات گریزانید وواهمه دارید وایرادات وانحرافات خود را به دیگران منتسب میکنید.آخر این چه مبارزه ای است .که خود را قیم وولی فقیه وناجی کارگران می داند فرقش با محمد وخمینی وهیتلر واستالین چه هست.آیا ما بقول شما مذهبی ها منبر گرفتیم یا رهبران حزب کاغذی وحکمت های شما2.ما اهانات وبی احترامی ودهن کجی کردیم یا نابودی یک جنبش انقلابی وشورائ وکومه له سوسیالیستی واجتماعی توسط خط شما که زیر لوای ناسیونالیستی وارتجاعی وپوپولیستی زیر گرفتید وهزیمت وتوطئه انشعابات را بزک کردید.ودهها گردان کموناردی را قربانی سازمان حزبی واستفاده ابزاری کردید.وچندین نفر خودکشی تشکیلاتی را نتیجه بن بست حزب وقدرتان به ارمغان آوردید وبراحت دست بوس دفاع از دشمنان طبقاتی امریکا واسرائیل وارتجاع شاهی واسلامی حجاریانی وموسوی وانقلاب مخملی شدید .وسوسیالیسم را رم شده وتوده تشکیلاتی را رمه دانستید وضربات افراد تشکیلاتی در زندانها را با ندانم کاری ونا توانیتان قربانی کرده وکی بود کی بود ما نمی دانم وهزار قشکرک سازمانی وهزیمت وگریز انشعابی براه انداختید.واکنون دو نصفو نیمی از ما هم طلب کاری وتمام تبهکاری وگند کاری های صوفی گریی مذهبی وپوپولیستی وارتجاع ناسیونال شونیستی خودرا به گردن دیگران با بحثها ونقدهای اصولی من نوعی به مذهبی ها وتوپخانه ها وفحش ونازا مبدل ومتهم می کنید. که بحث ها را جدلی ومثل فرهنگ توده ای ومجاهدینی توپ رادر زمین حریف می اندازید.بلکه از مهلکه واقعیت بگریزید.نه اشتباه تشریف آوردید مخاطب ما شما هانیستید.بلکه کارگران وانسانهای متعهد وصادقی هستند که دیدی برای بصیرت وگوشی برای شنوائ وقلبی برای دوست داشتند دارند.که متأسفانه شما این خصلت را نداریدواز این جنس نیستید.سیاوش گرامی متأسفانه با انسانهای سخت کوشی طرفی که از گذشته قبل انقلاب 57 یاد گرفته اند به هر جریانی دیگر سواری ندهند.اگر در گذشته این نقدها ومبارزه طبقاتی ونظری موجود بود شاید این همه هزینه گزاف را کارگران نمی دانند.اما اکنون در مقابل نسل کنونی بخصوص مبارزه طبقاتی متعهد هستند انسانهای نوعی من در انتقال تجارب این گذشته وحال به جامعه ورسوائ اپورتونیستهای منجمله مذهبی وکودتائ حزب وقدرت شما دیگر سواری ومواری نباشد.وراه خود رهائ طبقاتی فقط بدست توانای کارگران ممکن وامکان پذیر وهموار شود.وبهتر است شما هم در مقابل ضرورت تاریخی از اشتباهات خود درس بگیرید ودوران بازنشتگی را صادقانه با توضیح شکستهایتان وپوزش خواهی از جامعه وکارگران مدیون بدانید.وبگذارید این مسیر کم هزینه تر قربانی وخسارت وآسیب پذیر باشد.وبرایتان هم آرزوی سلامتی وروان درمانی تحریفی را آرزومندم.که مسائل را واژگونه وتحریفی نکنید ونبینید.وبخورد دیگران هم تحویل ندهید. وشهامت قبول کردن شکست ها را هم داشته باشید.ودیگران را پخمه وسفیه قلمداد نکنید.
    
  • 

    Tawfik Pirkizri

    بهروز عزیز شاد و سلامت باشید.سوژه منتخب شما که بسیار مورد علاقه من هم می باشد با اظهار نظر های متفاوت روبرو شده است , منصور حکمت دنیای نابرابر سرمایه را با درایتی بی همتا با استفاده دقیق از دیدگا ههای مارکس اما متناسب با زمان به جامعه به ویژه به فعالین چپ در ایران معرفی کرد. دوستان عزیز فتی کلاه قوچی ,محمد خاکی.,رضا ریحانی شما باید متوجه یک حق واقعی آنهم آزادی بیان است بشوید فکر کنید شما ها تصمیم گیرنده باشید و رفیق بهروز یا هر کس دیگری از شما تقاضای مجوز جهت برگذاری یک سمینار وسیع در تقدیر از اموزشهای منصور حکمت یا هر مخالف فکری دیگر شما نماید ,با این روشی که شما در پیش دارید فضا به کجا کشیده می شود, از رفیق عزیز م فتی توقع خیلی بیشتر از این را داشتم که نسبت به مخالفین سیاسی اش با متانت و صمیمیت برخورد نماید آنهم رفقا و همر زمان سا لها فعالیت مشترکمان, فضای سالم سیاسی را باید نگه داریم ,پایدار باشید
  • 

    Bah Man

    به نظر من که انحراف حزب کک (و حکمت به عنوان “لیدر” ان) خیلی پیش تر از کنگره ۲ شروع شد، هرچند که در کنگره ۲ با بهس های حزب و جامعه و حزب و قدرت سیاسی و از این قبیل حالت تبلور خود را پیدا کرد. انحراف از آنجایی پیدا شد که از مبحث کارگری شدن حزب (از نظریات کا نون کمونیسم کارگری) تخطی شد و این نظر به عنوان برنامه ای برای آینده های دور پشت گوش انداخته شد کما اینکه امروز هم پس از مرگ حکمت و شقه شقه شدن حزبش میبینیم نسل جدید جذب شده به این احزاب عمدتا یک سری لمپن هستند که فقط چهار کلمه سیاسی بلدند بلغور کنند و از سنت های مبارزه سیاسی بیخبر بوده و توان تحلیل سیاسی ندارند .
    
  • 

    Baxtiar Zagros
  •  
  • 

    Xalxalukay Mazra
  • eeshan shevenizmi tamam ayar bodand ba tknikhaye iidealisti dar jelde komonist

دسته‌بندی شده در: بحث و نظر ]]> http://shadochdt.wordpress.com/2011/07/02/5550/feed/ 0 shadochdt http://shadochdt.wordpress.com/2011/06/26/5544/ http://shadochdt.wordpress.com/2011/06/26/5544/#comments Sun, 26 Jun 2011 05:30:25 +0000 http://shadochdt.wordpress.com/?p=5544 به خواندن ادامه دهید →]]> قدرت سیاسی ، پول و فوتبال

محمد قراگوزلو 

June 25, 2011 Qhq.mm22@yahoo.com

* *نشانی قبلی مخدوش است

در آمد

حاکمیت سیاست های مونتاریستی جهان را به تعفن بوی ناکی کشیده است که هر لحظه غیر قابل تحمل تر می شود.حالا دیگر رشوه و رانت های میلیاردی فقط در قراردادهای نفت و گاز جا سازی نمی شود. هر جا که بتوان پول پارو کرد ؛ ردی و نشانی از فساد مالی دیده می شود.این فقط مقامات دادستانی ایران نیستند که از دست گیری مفسدان اقتصادی در همه ی حوزه ها از جمله نفت و شورای ایرانیان سخن می گویند و این البته فقط فوتبال ایران نیست که به گند تباهی آلوده است و به قول زنده یاد ناصر حجازی ” کجای ما پاک است که فوتبال مان پاک باشد…”در سطح بین المللی نیز هر کجا بوی قدرت و پول به مشام می رسد فضاحتی نیز در کار است. بی هوده نیست که مارکس در” دست نوشته ها” با صراحتی کم مانند گفته بود: “پول وفاداری رابه بی وفایی،عشق را به نفرت ،نفرت را به عشق ،فضیلت را به شرارت، شرارت را به فضیلت ،خدمت کار را به ارباب ، ارباب را به خدمت کار ، حماقت را به هوش و هوش را به حماقت تبدیل می کند.” (کارل مارکس 1382:223) حتا در آن ترانه ی قدیمی اپرای ترکی ” مشدی عباد” نیز دختران جوان از عاشقان خود می پرسند:” پولون وار؟” ( یعنی پول داری؟) و چون می شنوند ” دارم” ؛ بله می گویند!!” پولون وار گلرم….”(پول اگر داری می آیم…) فوتبال ایران به تاسی از فضا و اخلاق طبقه ی حاکم بر کشور به گفته ی مدیران” نظامی” و” سپاهی” اش آغشته به انواع آلوده گی های مالی و غیره است. وقتی که در یک فوتبال درجه دوم آسیایی مانند فوتبال ایران – که تیم المپیک اش با آن همه هرینه به تیم جنگ زده ی عراق می بازد و حذف می شود و برای چهلمین سال پی در پی پشت دروازه ی المپیک می ماسد- چنین حجمی از فساد مالی و اخلاقی در جریان است که صدای همه را در آورده بسیار طبیعی ست که فوتبال جهانی با گردش مالی چند صد میلیارد دلاری – که رقم واقعی اش به درستی دانسته نیست –انواع کثافت های مالی را در خود انباشته باشد.اختصاص سهمیه ی برگزاری جام جهانی 2018 به روسیه تنها زمانی ممکن شد که پای مافیای کثیف آن به رهبری پوتین – مدودوف به میان آمد و از همه چندش آمیز تر این بود که فیفا پذیرفت قطر میزبان جام 2022 باشد. حالا معلوم شده است که دلارهای نفتی برای قطری ها کارساز بوده و توانسته مهم ترین مسابقات ورزشی را به دیار شیخ نشینی ببرد که حتا در غرب آسیا نیز در هیچ سطحی صاحب ورزش نیست. به تدریج دانسته آمد که در این ماجرا حضرت بن همام( رییس مستعفی کنفدراسیون آسیا) نقش افراد” خیر و نیکو کار” را ایفا کرده و به اعتبار چاه های نفتی متعلق به پدران شیخ قطر سر کیسه را شل فرموده است. بعد دانسته آمد که ماجرا فربه تر از این هاست و حضرت سب بلاتر هم از این خوان گسترده ی نعمت لقمه یی گرفته است!! و ماجرا زمانی سخت شگفت ناک شد که مسوولیت رسبده گی به این رسوایی مالی به هیاتی تحت ریاست “هنری کی سینجر”محول گردید. ناگفته معلوم بود که نتیجه ی تحقیق منجر به ابقای آقای رییس خواهد شد. چنان که چنین نیز شد. تا آن جا که مارادونا به اعتراض در آمد که” فیفا چه افتضاح دیگری باید بالا می آورد تا بلاتر گورش را گم کند؟” باری در این نوشته که با مقالات سابق این قلم اندکی متفاوت است نگاهی تحلیلی و روایی خواهیم داشت به جذاب ترین پدیده ی اجتماعی معاصر یعنی فوتبال. ورزشی که زمانی مکانی مناسب برای گردآیش جریان های چپ و کارگری بوده است و اینک به کل در اختیار الیگارشی قمار بازان و جنایت کاران جهانی قرار گرفته است.ورزشی که می تواند در شهری مثل تبریز بیش از یک صد هزار نفر از فرودستان اقتصادی حاشیه نشین شهر و روستا را به استادیوم بکشد . ورزشی که لیونل مسی اش از هر چهره ی سیاسی و اجتماعی و هنری محبوب تر و مشهور تر است…. 1- ايالات متحدآمريكا. اوايل دهه‌ي هفتاد ميلاد. سرمايه‌داري جهاني به رهبري امپرياليسم آمريكا، يله بر سودهاي كلان و باد آورده‌ي جنگ جهاني دوم، سال‌هاي خوشي را سپري مي‌كند. اروپا – و به ويژه آلمان و انگليس – هنوز از خسارات ناشي از ويراني‌هاي جنگ كمر راست نكرده‌اند. در بخش‌هايي از لندن و ليورپول و بيرمنگام آثار بمب‌باران سنگين نازي‌ها به چشم مي‌آيد. مانند بروكسل . آلمان ها در شوك تجزيه و جدا شدن بخش شرقي خود خواب خوش آينده‌ي طلايي شكوفايي ”مارك“ را دوره مي‌كنند و از اين كه دوران وحشت گشتاپو و اس‌اس را فرا پشت نهاده‌اند مسرورند. لهستاني‌ها مغموم از حضور دردناك اردوگاه‌هاي گاز، از پيوستن به پيمان ورشو شرم‌سار‌اَند. و چك‌ها، در بُهت بهار خونين پراك ، تعداد تانك‌هاي روسي را – كه در اطراف شهرها به كمين آزادي سنگر گرفته‌اند – مي‌شمارند و با عدد كشته‌گان استقلال و آزادي‌خواهي خود مقايسه مي‌كنند. اردوگاه سوسياليسم چند شقه شده است. پس از مرگ استالين و تير باران بريا و برگزاري كُنگره‌ي بيست و بيست و يكم حزب تلاش برای استقرار”ديكتاتوري پرولتاريا“ي بلشویکی، متعاقب حاکمیت یک دوره ی خون بار سرمایه داری دولتی و انحطاط بوروکراتیک( از 1930 تا 1960)؛ جاي خود را به رويزيونيسم ناب خروشچفي راه رشد غيرسرمايه‌داري و دیکتاتوری بر پرولتاریاداده است . چين مائو – چوئن لای، يوگسلاوي ِ مارشال تيتو؛ آلباني انور خوجه، ويتنام هوشي‌مين، سرود ناسازگاري و جدايي از اردوگاه مادر سر داده‌اند. ويتنام در شُرُف شكستن شاخ ابر قدرت آمريكاست. چپ‌هاي دنيا تصويري از هوشي‌مين را كنار عكس‌هاي چه‌گوارا و ماركس و انگلس آويخته‌اند. بمب‌افكن‌هاي B.52 آمريكايي يكي پس از ديگري در جنگل‌هاي هانوي سقوط مي‌كنند و فرياد شادي ويت كنگ‌ها بر ترنم ترانه‌ي هو!هو! هوشي‌مين …. بر تن و جان درخشان انبوه درختان رعشه مي‌افكند…. ايالات متحد آمريكا، اوايل دهه هفتاد در بحراني خود ساخته دست و پا مي‌زند. دموكرات‌هاو جمهوري ‌خواهان به جان هم افتاده‌اند كه ….. ناگهان دومين حادثه‌ي مشابه اخطار مي‌شود. لبخند تلخ ابراهام لينكلن – كه در قابي نفيس كنار تابلوهاي ون‌گوك برفراز اتاق‌هاي اصلي كاخ سفيد نشسته است – با چهره‌ي جذاب جان اف‌كندي در مي‌آميزد تا كركس‌هاي حامل پيام خون و جنون، آلمان و نيويورك و واشنگتن و تگزاس و كاليفرنيا را با سايه‌ي سياه مرگ هاشور بزنند…. رسانه‌هاي وابسته به ”CIA“ ضمن طراحي سناريويي مضحك مي‌كوشند با پرتاب توپ قرمز ترور به سرزمين سرخ‌ها، خطر روز افرون مسكو را بر زمينه‌ي افزايش بودجه‌ي پنتاگون به زيراگراندیسمان ببرند و از افسران ‌روستايي KGB – كه فقط استاد حرفه‌يي اعتراف گرفتن از “روشن‌فكران” ناراضي‌اند – غول‌هايي بي‌شاخ و دمي بسازند و با افزودن به هيمه‌ي آتش فروزان جنگ سرد شعله‌ي بحران را با شعاع فزون‌تري برافروزند! پس از ترور جان اف‌كندي برادر او (رابرت) نيز كه آلترناتيو كم‌رنگي از سوي دموكرات‌ها به شمار مي رود، به ترز مشكوكي كشته مي‌شود.بحران اقتصاد کینزی نیز در راه است .اوايل دهه هفتاد ميلادي، چرخ‌هاي دنيا به كام کنسرواتیست ها مي‌چرخد … در اين ميان نام دو نفر بيش از همه‌ي مردان جمهوري‌خواه وارد ورد زبان‌ها شده است. هنري كي‌سينجر و ريچارد نيكسون. دو مرد تنومند با وجه مشترك بيني‌ بزرگ و چهره‌يي سرد و خشن. نيكسون كه صورت و سيرت‌اش به مراتب تلخ‌تر از ميميك سِر (Sir) آنتوني هاپكينز فيلم نيكسون اوليور استون ‌است، اگرچه به ظاهر پرچم نفر نخست تازه واردان به كاخ سفيد را به دست گرفته است، اما به واقع در محاسبات نظري و تئوريك و سياست‌سازي ،حداكثر فرد دوم به شمار مي‌رود. مرد اول هنري كي‌سينجر است. مردم آمريكا هنوز از بُهت ماجراي ترور كندي و ضربه‌ي سقوط در جنگل‌هاي ويتنام رها نشده‌اند و سرو صورت و سينه‌ي خونين رييس جمهور دموكرات خود را كه بر سينه‌ي ”ژاكلين“ آرام گرفته است فراموش نكرده‌اند. تصاوير جديد ژاكلين در جوار همسر جديدش اوناسيس – پير سرمايه‌داري كه به كفتاري در كنار آهويي مانسته است – از كاخ سفيد رخت بر بسته و مغلوب شهرت و جذابيت كم‌نظير مرلين مونرو شده است . اگر زماني تي‌.اس. اليوت بي‌توجه به مذمت شاعران چپ و جوان آمريكا و اروپا ، دفتري از شعرهاي‌اش را به ستاره‌ي بي‌چون و چراي اروتيك سینمای غرب (جين فوندا) تقديم كرده بود، آنك در كنار همه‌ي قامت زيبايي مرلين مونرو، نويسنده‌يي بزرگ به اندازه‌ي آرتور ميلر ايستاده بود …. درهاي سياست و اقتصاد و فرهنگ در آمريكاي دهه‌ي هفتاد بر پاشنه‌ي ديگري مي‌چرخد! تا اين جاي حكايت ما يادتان باشد و رشته‌ي كلام از كف‌تان بيرون نرود تا باز گرديم. 2- آمريكا. نخستين سال، 1970 . آمريكاي جنوبي در ابتداي شروع دهه‌ي جديد. مكزيكي‌ها تمام شور آفريني‌‌هاي زاپاتا را فراموش كرده‌اند و چشم و دل‌ِشان را فقط و فقط به ساق‌ها و سرهاي فوتباليست‌ها دوخته‌اند. در زندان مكزيكوكالي؛ زندانيان محكوم به حبس ابد پس از حذف تيم ملي مكزيك زندان را روي سرشان گذاشته‌اند. رييس زندان دستور مي‌دهد براي رفع اغتشاش و بازگشت آرامش به زندان تنها راديوي يك موج موجود در سلول ”خطر“ مصادره شود. يك ساعت بعد زندانيان عصباني سر يكي از هم بندهاي خود را گوش تا گوش مي‌بُرند و با آن گل كوچيك مي‌زنند!! آن هم تيغي!! كاپيتان تيم بازنده موظف مي‌شود مسووليت قتل را بپذيرد. ]هنوز آندرياس اسكوبار (مدافع تيم ملي كلمبيا) به جرم گل به خودي با 12 گلوله‌ي مافيايي كوكايين و كازينو و شرط‌بندي به قتل نرسيده است. فوتبال بوي خون مي‌دهد. هر جا كه انباشت سرمايه و سود باشد. خون هم هست. پول و جنون هم[ . بيرون از زندان مكزيكوكالي در شهرهاي مكزيك غوغاي شگفت‌ناكي بر پاست. آلمان ها در يك ماراتون پر گل مغلوب ايتاليايي‌ها مي‌شوند. اين‌بار در عرصه‌يي جديد از جنگ اجتماعي؛ متحدان جنگ سابق عليه هم صف بسته‌اند. روزگار وحدت هيتلر و موسوليني به پايان رسيده است. فرانتس بكن بائر جوان با دست شكسته و گچ بسته به ميدان مي‌رود تا گرد مولر گل زن اول آلمان‌ها باشد. اما ايتالياي فاكتي پيروز نبرد است تا رم عصر باشكوه سزارها را تا صبح جشن بگيرد. رم دیگر "شهر بی دفاع" نیست.در مسابقه‌يي متفاوت همه‌ي ستاره‌هاي دنيا جمع شده‌اند تا از ميان آنان خورشيد ادسون دوناسيمنتو آرانتس مرواريدي سياه به نام ”پله“ را به صفحه‌ي اول دفتر غول‌هاي جادويي مستطليل سبز سنجاق كند. توستايو،جرسون،كارلوس آلبرتو و ديگران هم هستند، اما زير شعاع پر فروغ پله رنگ باخته‌اند. ذهن همه‌ي انگليسي‌ها معطوف صيد مرواريد سياه است. پشت منطقه‌ي جريمه، سفيد پوش‌هاي مغرور – مدافعان قهرماني دور قبل (لندن 1966) – مرواريد طلايي پوش را محاصره مي‌كنند. توپ حلقه‌ي محاصره را مي‌شكند و به جرزينهو مي‌رسد تا مغلوب نهايي گوردون بنكس باشد. برزيل و ايتاليا در فينال جام جهاني 1970 در مقابل هم صف مي‌بندند .... در تهران ساعت 4 صبح است و به غير از شيفته‌گان فوتبال و چریک هایی که هر لحظه ممکن است در یک فرار ساخته گی پشت تپه های اوین تیرباران شوند، همه خوابيده‌اند.در زندان پشت قوطی سیگار رفیق چریکی با خاطره ی پویان ویه یاد نیما می نویسد " غم این خفته ی چند ؛ خواب در چشم ترم می شکند" جام ژول ريمه تا 90 دقيقه‌ي ديگر در دستان مسافران سرزمين قهوه‌ آسمان استاديوم آزتكِ مكزيك را طلا باران خواهد كرد. تمام آمريكا تا صبح بيدار مي‌ماند و با مردم فقير ريودو ژانيرو و سائوپولو آب جو می نوشد و مي‌رقصد. ژول ريمه تمام مي‌شود تا عصر ديگري آغاز شود. 3-ايالات متحد آمريكا. همه‌ي مردان رياست جمهوري، كه ساعتي پيش براي تماشاي مسابقه‌ي فينال گرد آمده بودند متفرق مي‌شوند. كاديلاك‌ها و پونتياك‌هاو لیموزین های سیاه از كاخ سفيد فاصله مي‌گيرند. فقط يك اتوموبيل با چند مرد مسلح در پاركينگ موقت مانده است. رولز رويس انگليسي. و فقط يكي از همه‌ي مردان رياست جمهوري سوار اتوموبيل انگليسي نقره‌اي مي‌شود. هنري كي ‌سينجر. او مانده است. در اتاق ويژه‌ي خود در كاخ سفيد. او درمانده است. ذهن كي‌سينجر سخت مشغول انديشه‌ي ديگري است .... او با خود مي‌انديشد چه‌گونه مي‌شود ناگهان همه‌ي شركت‌هاي بزرگ‌ مالي براي خريد تصوير پله و نصب آن روي كالاهاي خود از يكديگر پيشی مي‌گيرند. از كوکاكولا تا فورد چه‌را ديگر كسي به سراغ ستاره‌گان هاليورد نمي‌رود؟ مگر نه اين كه كرك داگلاس با اسپارتاكوس هاوارد فاوست براي هميشه جاودانه شده است و چارلتون هوستون با اِل سيد و بن هور و ده فرمانٍ؟ يعني هاليوود با تمام جاه و جلال‌اش مغلوب فيفا شده است ؟ چه‌را نه؟ باور نكردني است. اما كي‌سينجر از محافظه‌كاران واقع‌گرا و البته عمل‌گرا است. پس باور مي‌كند. باور از نظر او يعني قبول و پذيرش واقعيت و تمهيدي براي كاربست آن در عرصه‌هاي فراوان سرمايه‌داري. پس بايد باور كرد و به سرعت دست به كار شد .... 4-هنوز كسي از بدبين‌ترين شهروندان ايالات متحد نيز تصوير ماجراي واترگيت را به مخيله‌ي خود راه نداده است. هنوز دو روزنامه‌نگار واشنگتن پست مسير نفوذ به ستاد انتخاباتي جمهوري‌خواهان را مرور نكرده‌اند. جرالد فورد مرد كوچكي است. در قياس با رييس جمهوري معاون او در ميان سياست‌مداران چندان مطرح نيست. (مانند همين دكتر حسن حبيبي ومحمد رضارحیمی خودمان!!!) . حتا كي‌سينجر نيز گمان نمي‌كند آينده‌ي رييس بزرگ مرعوب حوادثي خواهد شد كه .... قدرت فوتبال ذهن كي‌سينجر را از روياهاي شيرين انباشته است.”اگر فوتبال با هاليورد جمع شود، آن‌گاه سرمايه‌داري ايالات متحد آمريكا تمام جهان را بدون شليك يك گلوله فتح خواهد كرد.“ 5- پس از بايگاني شدن جام ژول ريمه، دوران ديگري با جام جهاني فوتبال آغاز مي‌شود. اقتصاد آلمان غربي در حال شكوفايي است. مارك در اروپا حرف اول نظام پولي و بانكي را مي‌زند. پيمان ورشو در آستانه‌ي ورشكسته‌گي است. آلمان شرقي - يكي از مقروض‌ترين اعضاي اين پيمان – در گرداب بحران دست و پا مي‌زند. لهستان نيز .آلمان غربي با هلموت شون و دست‌يارش يوپ دروال به فرماندهي فرانتس بكن بائر سوداي سروري بر اروپا و جهان را در سويداي وجودش پرورش مي‌دهد. آلمان غربي ميزبان مسابقات جام جهاني 1974 است. دور مقدماتي. در جريان يك مسابقه‌ي محاسبه شده آلمان غربي مغلوب آلمان شرقي مي‌شود تا در بازي‌هاي بعدي مقابل برزيل و هلند قرار نگيرد.آن سوی دیوار برلین مردم زحمت کش به یاد فتح دیوار از سوی بلشویک ها هورا می کشند. پس از درخشش آژاكس تيم ملي هلند با رينوس ميشل و غول‌هايي همچون يوهان كرويف ، نسكنس و رپ به جام جهاني آمده است تا براي اولين بار بر سكوي نخست فوتبال بايستد. نسل طلايي برزيلي‌ها خود را به باز نششته‌گي زود رس سپرده‌اند. فقط ريوه لبنو مانده است . فرانچسكو مارينهو و ليائو نيز به جمع جديد اضافه شده‌اند. آرژانتين و برزيل در مجموع شش گل (4و 2 تا) از هلند دريافت مي‌كنند تا نارنجي‌ها خود را در فينال ببينند. آلمان‌ها در زميني مرداب گونه دژ لهستان كازيميرزدينا و لاتو و ژارماخ و توماشفسكي را درهم مي‌شكنند. هنوز بحران ناشی از اعتصاب کارگران كشتي‌سازی تصوير نحس لخ والسا را به روي جلد تايمز و نيوزويك نكشيده است . فوتبال لهستان با همه‌ي دانش و پزشكان فيزيوپاتولوژيست‌اش مغلوب اراده‌ي برتر ژرمن‌ها مي‌شودو سرانجام 45 ثانيه بعد از اين كه جك تيلور سوت مسابقه‌ي فينال را به صدا در مي‌اورد ، برتي‌فگتس – در ميان ناباوري تماشاگران مونيخي و ميليون‌ها ببيننده‌ي تلويزيوني – و در شرايطي كه هنوز توپ به پاي آلمان‌ها نخورده است – كرويف‌ِ جادوگر را در محوطه‌ي جريمه سرنگون مي‌كند تا نسكنس توپ را از همان جايي وارد دروازه سازد كه سپ ماير ايستاده بود ... پايان مسابقه اما حكم ديگري را رقم مي‌زند تا باوارياي آلمان اولين برنده‌ي جام جهاني جديد باشد ... 6- هنوز يك هفته از جشن ژرمن‌ها نگذشته كه هنري كي‌سينجر تصميم نهايي خود را گرفته است. در ايالات متحد، فوتبال هرگز ورزش مطرح و محبوبي نبوده است. آن سال‌ها همه‌ي حوادث ورزشي آمريكا در مسابقات بوكس سنگين وزن حرفه‌يي خلاصه مي‌شد. در مديسن اسكوئر گاردن نيويورك. جايي كه كاسيوس رنگين پوست مسلمان شده در اوج محبوبيت با نام محمدعلي كلي‌ وارد رينگ مي‌شد و با آن رقص پاي طلايي حريفان گردن كلفتي همچون جوفريزر و جورج فورمن را ناك اوت مي‌كرد تا فقيران و سياهان محله‌هاي هارلم و برانكس با انگيزه‌تر از هميشه يكي پس از ديگري وارد رينگ بوكس و بسكتبال و موسيقي جاز می شدند. ليگ NBA و بزرگاني مانند مايكل جوردن بيست سال پس از محمدعلي كلي به وجود آمدند. بي‌بي كينگ ( اسطوره‌ي موسيقي سياهان) از همان زمان پخته شد و باب مورلي همان هنگام ترانه‌ي مشهور I shot the sheriff را خواند. آمريكاييان به جز بوكس حرفه‌يي و بسکتبال و جاز خوره‌ي راگبي نيز هستند، اما فوتبال، نه! هرگز. كي‌سينجر با خود مي‌انديشيد نسل طلايي هاليورد در حال فراموشي است. مرلين مونرو مرده بود و پيش از او همفري بوگارت.بوسه ی داغ برگمن در کازابلانکا برای فرودستان جذاب نبود.کسی دیگر کلبه ی عموتام نمی خواند. مارتین لوتر فراموش شده بود. باراک حسین تیله بازی می کرد. بوكس حرفه‌يي نيز پس از كلي حرف ‌تازه‌يي براي گفتن نداشت. با اين همه دره‌ي سيليكن با حضور شاخص‌ترين متخصصان تكنولوژي اطلاعات (IT )در حال شكل بندي بود. جايي كه امثال بيل‌گيتس را پرورش مي‌داد. كي‌سينجر اما به حربه‌ي فوتبال مي‌ انديشيد. دوروز پس ازقهرماني آلمان‌ها، جلسه‌يي با حضور صاحبان كارتل‌ها و تراست‌ های نفتی تشكيل شد تا كي‌سينجر دغدغه‌هاي خود را به ميان نهد و آرزوهاي سرمايه‌داري دولت محافظه کارآمريكا را در زمين فوتبال نشان دهد. فوتبال با تمام جاذبه‌هاي‌اش مي‌توانست زيان‌دهي زرادخانه‌هاي پنتاگون و سقوط احتمالی نرخ سود و ورشکسته گی ناشی از اضافه تولید را جبران كند. همان روز بازرگانان بزرگ ايالات متحده با توضيحات كي‌سينجر مجاب شدند كه بخشي از دلارهاي خود را به حساب فوتبال واريز كنند . و چنان بود كه كه پله و فرانتس بكن بائرو يوهان كرويف در اوج قدرت و محبوبيت به ايالات متحد رفتند تا مگر فوتبال آمريكا جان بگيرد. اما اين تصميم‌سازي‌هاي كافي نبود. كم‌تر از يك ماه بعد زماني كه ژائوهاوه لانژ برزيلي (رييس وقت فيفا) در شهر ژنو گوشي تلفن را به دست گرفت تا از سوي رييس دفتر وزير امور خارجه‌ي آمريكا به منظور يك جلسه‌ي مهم به آن كشور فراخوانده شود، فيفا دو ميزبان بعدي جام را نيز تعيين كرده بود! 1978 آرژانتين و 1982 اسپانيا. هاوه‌لانژ كه به عنوان ميهمان ويژه‌ي آقاي وزير از در مخصوص وزارت امور خارجه‌ي آمريكاوارد شده بود، فقط 15 دقيقه در اتاق انتظار معطل ماند. و بعد وقتي كه در صندلي راحتي تشريفاتي گوشه‌ي دفتر وزير نشست و كي‌سينجر را – که از پشت ميز كنار آمده بود – روبه‌روي خود ديد و از آقاي وزير شنيد: «عالي جناب! شما و همكاران‌تان در فيفا بايد ترتيبي بدهيد كه در آينده‌ي نزديك ايالات متحده‌ي آمريكا ميزبان جام جهاني فوتبال باشد. بايد ....>> هاوه لانژ از فرط حيرت درعمق صندلي راحتي فرو رفت و بدون آن كه قصد مخالفتي داشته باشد گفت: « آخر جناب وزير! آمريكا كه فوتبال ندارد. میزبان جام جهاني بايد ... شما حتا ليگ هم نداريد ....» . كي‌سينجر ابرو در هم كشيد و بلند شد و در حالي كه وانمود مي‌كرد جملات معترضه‌ي رييس بزرگ را نشنيده است، حرف‌هاي او را بريد و گفت : «ما با تمام امكانات‌مان از ابقاي شما در اين مقام دفاع خواهيم كرد. ما آماده‌ايم به نظرات كارشناسان شما درباره‌ي راه‌اندازي ليگ حرفه‌يي و تاسيس استاديوم‌هاي مجهز گوش كنيم.ويليامز] رييس دفتر وزير[ ترتيب بقیه‌ي كارها را خواهد داد.... ». همه‌ي مذاكره يا گفت و گو در كم‌تر از 5 دقيقه‌ تمام شد. روز بعد سخن‌گوي فيفا اعلام كرد:« فيفا آماده‌ است تا پيش‌نهاد آمريكا براي برگزاري مسابقات جام جهاني 1994 را مورد مطالعه و بررسي جدي قرار دهد.» 7-آخرين تيم ملي روسيه تحت عنوان اتحاد جماهير شوروي با پرچم سرخ‌ها در آلمان حاضر شده است. به قصد شركت در جام ملت‌هاي اروپا. آنان با ”داسايف“ دروازه‌باني از جنس لئوياشين به فينال مي‌رسند تا در مقابل هلندي‌ها بايستند. هلند با مثلث ماركوفان باستن؛ فرانك ريكارد و رود گوليت و به رهبري مربي صاحب سبكي به نام رينوس ميشل، سنگر روس‌ها را پيش از فرا رسيدن اصلاحات بورژوایی گلاستوستي و پروسترويكايي گورباچف فرو مي‌ريزد. ضربه‌ي سر چكشي گوليت و شوت بي‌مانند فان باستن از نزديكي خط كُرنر كار روس‌ها را يك سره مي‌كند. حالا ديگر سورينامي‌های هلند به ستاره‌هاي بزرگ جهان فوتبال تبديل شده‌اند. مثلث قدرت با دلارهاي فراوان مافيا به ايتاليا مي‌رود تا هماي اقبال روي شانه‌ي آث‌ميلان در استاديوم جوزفه مئاتزا (سن‌سيرو) بنشيند. نام سيلويو برلوسكوني چنان اوج مي‌گيرد كه اريگوساچي (سرمربي) و فابيوكاپلو (دست‌يار) آث‌ميلان در برابر چشمان اعضاي هيات مديره‌، كفش‌هاي او را جفت مي‌كنند. حالا ديگر برلوسكوني نخست وزير سرزمين چكمه‌ها شده است.. ميلاني‌ها قهرمان اروپا . و بدين‌‌سان پس از سال‌ها ميزباني جام جهاني 1990 به ايتاليا مي‌رسد. در كنار درخشش باشگاه ميلان و تيم ملی هلند بعداز يوهان كرويف و برادران كرول؛ نوبت به كودك گرسنه‌ي سورينامي مي‌رسد تا زمين فوتبال را به زمينه‌هاي سياست دموكراتيك و دفاع از آزادي پيوند زند. رودگوليت به دفاع از نلسون ماندلا دروازه‌های آپارتايد را يكي پس از ديگري فرو مي‌ريزد. در ايران احمد شاملو به پاس مقاومت ماندلا در زندان نژاد پرستان يان‌اسميت شعر سپاس‌گونه‌اي مي سرايد: «تو آن سوي زميني در قفس سوزان‌ات/ من اين سوي/ و خط رابطِ ما فارغ از شايبه‌ي زمان است / كوتاه‌ترين فاصله‌ جهان است. / زي من به اعتماد دستي درازكن/ اي همسايه‌ي درد ...» ‌ ]احمد شاملو (1382) ، دفتر اول: شعرها، تهران : نگاه – ص: 941[ و در اروپا رود گوليت به سبك اعضاي فعال جنبش ضد كوكلاس كلان موهاي خود را مي‌بافد و عليه تمام ژانرهاي نژاد پرستي وارد صحنه‌ي مبارزه مي‌شود و براي آزادي نلسون ماندلا گل مي‌زند. 8-فالكلند. جزيره‌ي مالويناس. قوي‌ترين نيروي دريایي جهان با پرچم انگلستان براي تصرف اين جزيره‌ در مقابل ناوهاي ضعيف آرژانتيني صف بسته است. ديپلماسي چانه‌زني خيلي زود به بن‌بست مي‌رسد تا توپ‌هاي چند ناو غول‌آساي انگليسي در عرض كم‌تر از دو روز هم مالويناس را اشغال كنند و هم ژنرال‌هاي آرژانتين را تحقير . درحالي كه اراده‌ي ملي آرژانتيني‌ها به شدت مجروح شده بود جام جهاني 1986 فرا رسيد و اين بار دو كشور آرژانتين – انگليس در عرصه‌يي جديد رودرروي هم ايستادند. همه‌ي شواهد حاكي از آن بود كه هنگام تلافي شكست جنگ فالكلند سر رسيده است. دو كشور در مسابقه‌ي حساس نيمه نهايي به هم خوردند تا جنگ نظامي چهره‌ي خود را در زمين فوتبال و اين بار در برابر چشمان ميليون‌هابيننده تلويزيوني، به نمايش بگذارد. ناجي آرژانتيني‌ها در اين جنگ برابر مردي كوتاه قد وعضلاني با موهاي مجعد بود. ديه‌گو آرماندو مارادونا. زماني مارادونا از ميانه‌ي زمين صاحب توپ شد و مردان انگليسي را يكي پس از ديگري درو كرد و پس از عبور از سنگربان مغرور و پير آنان (پيترشيلتون)، آخرين دژشان را فرو ريخت و دقايقي بعد بالاتر از مدافعان بلند قد انگليسي ها به پرواز در آمد تا با ضربه‌ي فانتزي دست – به دور از چشمان قاضي ميدان – همه‌ي مردان انگليسي را به تلافي شكست فالكند تحقير كند، مردم آرژانتين در حالي كه صليب مي‌كشيدند و دعاي شكر مي‌گفتند، به اين آموزه‌ايمان آوردند كه ”مارادونا“ دست ]انتقام[ خداست“ (Hand of God). بعد از اين پيروزي بود كه كارلوس مِنِم رييس جمهور وقت آرژانتين شخصاً به ديدار مارادونا رفت. ”مِنِم“ كه سياست‌مداري‌ تلخ و تند خو بود و به جز وزير كشور ، هيچ يك از اعضاي كابينه را خارج از وقت مقرر نمي‌پذيرفت، به رييس دفترش ( خوزه‌ مندوزا) دستور اكيد داده بود هر لحظه – گاه و بي‌گاه – اگر مارادونا تماس تلفني گرفت و يا قصد ملاقات كرد بي‌درنگ او را وصل كند. دوسال بعد فيدل كاسترو از مارادونا به منظور بازديد از كوبا دعوت كرد . به سال 1991 – يك سال پس از آن كه آرژانتين در فينال جام جهاني به دنبال يك پنالتي مشكوك مغلوب آلمان فرانتس بكن بائر شد – بار ديگر مارادونا با دعوت صميمانه‌ي كاسترو به هاوانا رفت تا پيراهن شماره‌ي 10 او در كنار كلاه ارنستو چه‌گوارا زينت بخش خاطرات و يادمان ‌هاي تلخ تاريخي آمريكاي جنوبي باشد. شخصيت مارادونا اگر چه بعدها مغلوب مافياي افيون و كوكائين شد – ماجرايي كه گفته مي‌شد پس از قهرماني ناپلئوني توسط مافياي ايتاليا صورت بسته است – اما با تمام اين اوصاف و با وجودي كه ديه‌گو بارها براي ترك اعتياد به كوبا رفته و تا آستانه‌ي مرگ شتافته ، اما نام او براي هميشه در قلب چپ‌هاي جهان جا خوش كرده است. كم‌وبيش مانند زاپاتا، بوليوار، چه‌گوارا، حميد اشرف و … 9-ايالات متحد آمريكا. 1994 .جام جهاني فوتبال. حَسَب ظاهر دو دهه تلاش كي‌سينجر و سرمايه‌داران آمريكايي نتيجه داده است و جام جهاني فوتبال در كشوري برگزار مي‌شود كه در تمام طول تاريخ خود حتا يك فوتباليست درجه سوم نيز نداشته است. تيم آمريكا ناپلئوني صعود مي‌كند تا در مرحله‌ي حذفي با تك گُل روماريوي برزيلي حذف شود. چهار سال بعد – جام جهاني 1998 فرانسه – تيم آمريكا با دو گل از تيم فوتبال ايران هم شكست می خورد تا در همان مرحله‌ي ابتدايي دست از پا درازتر باز گردد. نه كي‌سينجر و نه ديك چني كه تمام توجه خود را معطوف به گسترش فوتبال كرده بودند ، به نتيجه‌ي مورد نظر نرسيدند. آنان و حاميان‌شان با اين فرضيه‌ي درست به ميدان آمده‌ بودند كه بعد از صنعت نفت،اسلحه و مواد مخدر در فوتبال بيش‌ترين گردش مالي صورت مي‌گيرد. كم‌ و بيش سالانه رقمي بالغ بر هشتصد ميليارد دلار.بدون مالیات. بدون احتساب ارزش افزوده. مبلغي نجومي ، زين الدين زيدان، پانزده سال پيش با قيمت 60 ميليون دلار به رئال مادريد رفته بود. دقيقاً معادل بهاي يك فروند جت .F.14 رئال مادرید براي جذب كريسيتان رونالدو120 ميليون دلارپرداخت کرده است . روزگار مرد گران قيمت ”6 ميليون دلاري“ سپري شده است. ماسيمو موراتي (مدير باشگاه اينتر ميلان) كه يكي از اعضای شاخص مافياي نفت اروپا به شمار مي‌رود بخش عمده‌يي از وقت خود را به باشگاه فوتبال اختصاص داده است. برلوسكوني نخست وزير ايتاليا ( و مدير اث‌ميلان) همين طور. كم‌ترين سرمايه‌ي آنيلي (مدير باشگاه يوونتوس)، كارخانه‌ي فيات است. آبراموويچ روس كه يكي از بزرگ‌ترين سرمايه‌داران حال حاضر غرب محسوب مي‌شود، از طريق خريد امتياز تيم چلسي و منچستر سیتی بخش قابل توجهي از سرمايه‌ي خود را بيمه كرده است. فعاليت شركت‌هاي بيمه، اسپانسرها، تبليغات، پخش تلويزيوني، فروش‌ بليط، ماليات؛ ترانسفر فوتباليست‌ها، ساخت و ساز استاديوم‌ها و ايجاد اشتغال هنگام برگزاري تورنمنت‌هاي مختلف و رونق هتل‌ها و صنعت توريسم و شرط بندی …. در مجموع فوتبال را به صنعتي پر سود تبديل كرده است كه در کنار صنایع نفت و سلاح و مخدر و سينما، حلقه ی اصلي تغذيه‌ي سرمايه‌داري جهاني را شكل داده و سياست‌مداران اقتصادي را وارد ميدان آن كرده است.( هنگامی که آ.ث میلان و لیورپول به فینال جام باشگاه های اروپا رسیدند بازار شرط بندی یک به 9 به سود میلان برلوسکونی بود. نیمه ی اول بازی میلان با سه گل پیش افتاد و قهرمانی اش به قاطعیتی بی تخفیف رسید. در میان دو نیمه شرط بندی یک به هفتاد شد. برلوسکونی سیصد میلیون دلار وارد این تجارت کازینویی کرد و روی برد لیورپولی که سه هیچ بازنده بود و حرفی برای گفتن نداشت ؛ شرط بست. و بلافاصله به مربی خود دستور داد که چه کند. نتیجه روشن بود. لیورپول در عرض ده دقیقه به میلان قدرتمند سه گل زد و…. برلوسکونی به جای جایزه ی 70 میلیون دلاری فیفا و یک جام نمادین؛ هفتاد برابر آن 300 میلیون دلار به جیب زد. من از کودکی ریاضی و حساب و کتاب ام بد بوده است و شاید یکی از دلایل فقر و فلاکت ام همین است اما شما با یک ضرب ساده پیدا کنید سود شرط بندی حضرت برلوسکونی را. این که جناب نخست وزیر فقط با بی “انصافی” به فساد اخلاقی و آمیزش متنوع با فشن ها متهم می شودناشی از تبلیغات منفی هوادران گرامشی و بوردیگا ست. شک نکنید. پای کمونیست ها برای بدنامی نخست وزیر در میان است.) 10- ايالات متحد. سال 2007 ميلادي. بار ديگر آمريكاييان به فوتبال روي آورده‌اند. و فوتبال را به ترزي زيركانه و حرفه‌يي به پشتوانه‌ي هاليورد آميخته‌اند. انتقال جنجالي ديويد بكام با رقم حيرت انگيز 250 ميليون دلار به تيم گالكسي امريكا در شرايطي شكل گرفته است كه تام‌كروز (مدير برنامه‌هاي بكام) به نماينده‌گي تلويحي از هاليوود به اين بازار چرب پيوسته است. هنوز امضاي قرارداد بكام خشك نشده است كه تيم آبراموويچ (چلسي) در يك ديدار دوستانه به مسابقه با گالكسي رفته است. و اين مسابقه – كه بكام فقط پانزده دقيقه در آن بازي كرده و با تك گل جان‌تري به نفع چلسي تمام شده – به شدت از سوي مردم و شبكه‌هاي تلويزيوني استقبال شده است. بيش از يك و نيم ميليون نفر شهروند آمريكايي براي اولين بار پاي تلويزيون مي‌نشينند. پله با تاكيد بر حضور بكام در آمريكا گفته است كه دست كم در هر مسابقه پانزده هزار نفر بر تعداد تماشاگران حاضر در استاديوم افزوده خواهد شد. تام كروز بسيار خوش‌بين است كه زوج ديويد بكام – ويكتوريا آدامز (همسر بكام) بتوانند در آينده وارد هاليوود شوند. در آمريكا بوكس سنگين وزن حرفه‌يي بعد از محمدعلي كلي هرگز نتوانست بازار شرط بندي را گرم كند. حتا با حضور هالي فيلد و تايسون. راگبي (فوتبال آمريكايي) نيز در ميان مردم ساير كشورها جاي‌گاهي ندارد و نمي‌توان به آينده‌ي آن چندان خوش بين بود. آمريكاييان خوب مي‌دانند كه مديران ورزشگاه آرسنال لندن در جريان بليط فروشي مسابقه‌ي دوستانه‌ي برزيل – پرتغال با احتساب قيمت هر بليط دو هزار پوند، فقط يكصد و بيست ميليون پاند به جيب زده‌اند. رقمي كه درآمدهاي ناشي از پخش تلويزيوني، تبليغات و غيره را در بر نمي‌گيرد …. بي‌ترديد جام جهانی 2014 نقش به سزايي در شكوفايي اقتصاد برزیل خانم دیلما روسف ايفا خواهد كرد. یک روز پس از پایان جام جهانی آفریقای جنوبی روسپی جوانی در ژوهانسبورگ به محاسبه ی در آمدی پرداخت که توریست های فوتبال دوست به حساب تن او ریخته بودند.ای بدک نبود.پانزده هزار دلار اضافه بر در آمد گذشته بد نبود. او آرزو کرد که جام جهانی هر هفته در آفریقای گرسنه برگزار شود و حساب نکرد که عمر مفید یک ” سکس ورکر ” حداکثر دو سال است. این که دولت و هتل داران بخش خصوصی و کل صنایع و خدمات متعلق به سرمایه داران ” ملی” و چند ملیتی چه قدر از ره آورد این مسابقات به جیب زده اند بر کسی دانسته نیست. ماندلا گفت ” رهایم کنید ؛ حوصله ندارم.” بعد از تحریر یک: كوتاه اين كه در چند سال گذشته از همه‌ي ماجراهاي اقتصادي سياسي فوتبال – و حتا شادي‌هاي اجتماعي آن – براي مردم ايران فقط غصه‌ي شكست‌هاي پي‌در پي به جا مانده است و رقم‌هاي چهارصد و هفتصد ميليون توماني (ده‌ها برابر درآمد تمام عمر يك استاد تمام وقت دانشگاه و ايضاً پژوهش‌گر و نويسنده‌ي حرفه‌يي و البته ده ها هزار برابر دستمزدهای تعویق افتاده ی کارگران نساجی و لوله سازی و غیره…) براي چند فوتباليست درجه 3 بی ارزش.ارقام میلیاردی برای فلان مربی کوتوله که به اذعان خود می تواند جت شخصی بخرد. و البته تعداد زيادي اتوبوس درهم شكسته براي شركت واحد اتوبوس‌راني که هنوز اکثر اعضای هیات مدیره ی سندیکایش را در حبس می بیند…….. ‌ بعد از تحریر دو: چند بیمار به علت فقر مالی در بیابان رها شدند. امیر قلعه نویی برای یک فصل هفت هشت ماهه 900 میلیون تومان از تراکتور سازی گرفت. رفتگر پیر تهران به خاطر گرسنه گی مرد. صاحب اولترا میلیاردر تیم استیل آذین برای یک فصل بیست میلیارد تومان خرج کرد و تیم اش افتاد. و کارل مارکس در سال 1844 نوشت: حدود قدرت پول ، حدود قدرت من است؛ویژه گی ها و قدرت های ذاتی من است: ویژه گی ها و قدرت های صاحب آن.بنا بر این آن چه که هستم و آن چه که قادر به انجام دادنش هستم ابدا بر اساس فردیت من تعیین نمی شود.زشت هستم اما می توانم برای خود زیباترین زنان را بخرم. بنا بر این زشت نیستم؛ زیرا اثر زشتی ، قدرت بازدارنده ی آن ،با پول خنثا می شود. آدم رذل ، دغل، بی همه چیز و سفیه هستم اما پول و طبعا صاحب آن عزت و احترام دارد. پول مرا از زحمت دغل کاری نجات می دهد بنا بر این فرض بر این است که آدم درست کاری هستم.آدم سفیه هستم اما اگر پول عقل کل همه ی چیزهاست ؛ آن وقت چه طور صاحبش سفیه است؟

]]> http://shadochdt.wordpress.com/2011/06/26/5544/feed/ 0 shadochdt http://shadochdt.wordpress.com/2011/06/11/5532/ http://shadochdt.wordpress.com/2011/06/11/5532/#comments Sat, 11 Jun 2011 17:19:13 +0000 http://shadochdt.wordpress.com/?p=5532 به خواندن ادامه دهید →]]>

کومه له ، چگوارا و چگوارایسم ، جریاناتی غیرمارکسیستی اند….

کومه له جریانی چپ و معتقد به کمونیسم ( با برآوردهای خودش از آن ) و چگوارایسم ، نیز جنبشی چریکی و متعلق به طبقات دیگر( غیر کارگری ) و تحت تاثیر مارکسیسم در سالهای غیبت مارکسیسم  هستند. هر دوی این جریان با مارکسیسم فاصله دارند. و هنوز بعد از دهه ها و ناکامی مشی چریکی و تحولاتی که کومه له از سرگذرانده و جایگاه سیاسی امروزش ، بی خبرانی که آینده جنبش در نظرشان تیره و تار است و آدم های نوستالوژیک به عقب برگشته ، اینها برای کومه له و چگوارا سینه ها میدرند . “کارو ” نامی هم که خود را مدافع این دو جریان میداند و نه توان دفاع از رفیق ” چگ “ش را دارد و نه کومه له را میشناسد در یک دو ستون با من کامنت هایی را رد و بدل کرد . مجموعۀ کامنت ها را اینجا میآورم :

Karo Shabestani :عجب دنیائی است!!! آدمکهایی از سر پخمگی، حمله به کومه‌له را به حمایت از یک حاج آقای اطلاعاتی ترجیح می‌دهند که گویا حاج آقا حق دارد حرفش را بزند، شاید انشالله در آینده ترور نکنند، قتل و عام نکنند. سنگسار نکنند، اعدام و شکنجه را کاهش دهند. میگم بابام جان، طرف افسر اداره اطلاعات است، متهم نیست، جنایتکار است. حضور جاسوسهای رژیم در هر سازمانی جدا از ماهیت آن سازمان، باید از طرف هر انسانی که حتی یک ذره شرافت ، داشته باشد، محکوم شود. اما دریغا. من عضو هیچ حزب و سازمانی نیستم، اما باز هم به کومه‌له حمله کنید تا ببینیم منفعتش را حاج نادر کیانی می‌برد یا م . شکیب

بهروز شادیمقدم : عجب دنیائی است!!! آدمکی از سر پخمگی به نام Karo Shabestan بعد از عمری نقد مشی چریکی و از سر مهر به رفیق ” چگ “عکس آن انقلابی دوران افول مارکسیسم را زینت بخش پروفیلش کرده و دارد اینجا توده ها را آموزش میدهد . باید به ایشان گفت دوران چریک بازی بسر آمده ، اگه چگوارا هم در مکزیکو یک خائن به انقلاب را جلو توده ها محاکمه میکرد ، بهش اجازه میداد حرفش را بزند و همه اش نمینالید که که ما ( کومه له ای ها ) قهرمانیم و آنها خائن اند . دریغا از این همه از دوران عقب بودن …

آقای Karo Shabestani یک خائن ، یک خیانتکار و جاسوس ، یک اطلاعاتی ، یک برگ سوخته و یا نسوخته برای رژیم بعد از اطلاعیه ای به التماس و خواهش میخواهد نظر و جواب او هم بیاید ، اطلاعیه اش را آوردم با توضیحات و خودش را به این ستون هم آوردم ، تو که نام و عکست ساختگی است و عضو هیچ حزب و سازمانی هم نیستی چرا در مقابل این خائن ساکت شدی و پتۀ رژیم و خائن را روی آب نینداختی ؟ ترسیدی که علنی و شناخته شوی . این است همۀ شرافت و محکوم کردنت ؟

چه گوارا یک مبارز انقلابی و از جان گذشته بود . بعد از شکست انقلاب روسیه و زیر آوار رفتن مارکسیسم ، جنبش های اجتماعی طبقات دیگر و مشی چریکی به مثابه حرکتی که توده ها را به حرکت وا میدارد ، در دنیا پا گرفت . چگوارا یکی از نمایندگان فکری و عملی این نوع جنبش ها بود و متاثر از مارکسیسم ، اما با مارکسیسم هیچ همخوانی نداشت . طبعا با این تعریف چگوارا را نمیتوان مارکسیست نامید .

Karo Shabestani : بهروز جان، شکی نیست که شما آدم شرافتمندی هستید، شرافت لازم است اما کافی نیست. کل ماجرا این است که یک سازمان سیاسی جدی که دارای نفوذ اجتماعی است، اطلاعیه‌ایی را در افشای یکی از ماموران اداره اطلاعات، صادر کرده است. شما هم تریبون خودت را در اختیار این حاج آقا قرار داده‌اید که گویا متهم است و حق دارد از خودش دفاع کند. از طرفی دیگر، موضع گیری شما میدان را برای ناسیونالیستهای سینه چاک موسوی و مهتدی و کروبی باز گذاشته‌ است. بحث من این است که علیرغم هر مرزبندی‌ایی که با کومه‌له دارید اما عملا این موضع گیری شما آب ریختن به آسیاب جمهوری اسلامی و موسوی و مهتدی و کروبی است.ا نسل من که با تبلیغات جمهوری اسلامی بزرگ شده‌اند و تصورمان این بود که کردها و کومه‌له‌ایها آدم سر می‌برند اما وقتی که خود موضوع را از نزدیک دیدیم، متوجه شدیم که نسلی از کمونیستهای شریف متشکل در کومه‌له و سنتهای مبارزاتیشان تنها سرمایه امروز نسل من و جنبش کمونیستی در ایران هستند. هر گونه تضعیف کومه‌له، تضعیف سنت مبارزاتی کمونیستهاست. انتقاد سیاسی در جهت تقویت کومه‌له و جنبش سوسیالیستی جای خود دارد. اما تضعیف کومه‌له وظیفه انسانهای کمونیست نیست. آدم هر چقدر شریف باشد اما پخمه بودن بد جور لکه دارش می‌کند، به همین خاطر است که می‌گویم شرافت کافی نیست.ا

بهروز شادیمقدم : با سلام در مورد کومه له این همه ستایش کردن دور از تبیین و موضع گیری اصولی و واقعیست . مطلبی در فیس بوکم در مورد کومه له گذاشتم لطفا بخوانید . بحث نادر کیانی را هم به پای اختلاف در روش ها بگذارید . من به سیاست مستقیم روی یک ریل رفتن و مسائل را دو دو تا چهارتاست کردن علاقه ای ندارم . در خاتمه باز هم نوشتی پخمه ، وادارم کردی بگویم خودت پخمه ای .

• Karo Shabestani : برخی از کمنت‌های بالا خطاب به من است, از این رو به صورت کلی جواب همه را میدم امیدوارم جواب هیچ سوال کننده‌ایی، از قلم نیفتد. منظور من از نقد، نقد سیاسی و سازنده ایی است که از منظر مارکسیسم و در خدمت به امر مبارزاتی جنبش طبقه کارگر باشد. انتقاد از یک جریان سیاسی و چپ, چنانچه منفعت جنبش طبقه کارگر را تیرس قرار ندهد، هرچقدر کمونیستی و از جنس مائویستی باشد فقط به درد پر کردن خلا سفاله می‌خورد و برای کارگران آگاه فاقد اعتبار است. یک حزب سیاسی و چپ که خدمت به امر جنبش طبقه کارگر را آرمان خود می‌داند و برایش مبارزه کرده و می‌کند، به طور واقعی در شرایطی که جنبش کمونیستی در تمام دنیا ضعیف است و در خلا یک جنبش بالنده، می‌تواند مورد نقدهای تند و سنگین ضد کارگرها، چپ‌های حاشیه‌ایی قرار بگیرد. بخشی از منتقدین کومه‌له و یا بهتر بگم بخشی از چپ که هنوز از از آموزه های مائوئیستی و مبانی متکی به آگاهی لوکاچی رنج می برد و به تاسی از همین آموزه ها همیشه مایل است شرایط را مبتنی بر ایده آل های خود بر شمارد، انتقادش از کومه‌له نیز نمیتواند از منظر مارکسیسم و از زاویه منفعت جنبش انقلابی طبقه کارگر باشد.ا نکته دوم اینکه ، حضور رژیم اسلامی در سازمان‌های مخالفش تازگی ندارد، به هر اندازه که رژیم به درون یک سازمان جاسوس بفرستد ترس و وحشت رژیم از آن سازمان و سیاستهایش است. کومه‌له یک حزب اردوگاهی نیست، کومه‌له یک جنبش کمونیستی و اجتماعی‌ایی است که حضورش را نه تنها در . کردستان بلکه در دانشگاه‌های تهران، تبریز و اصفهان و ووو باید لمس کرد. به شخصه اگر چه کومه‌له و رهبرانش به مثابه یک سازمان سیاسی را از نزدیک ندیده‌ام اما حضور کمونیستها و کارگران پیشرو و آگاه کردستان، کومه‌له واقعی را برای هر آدمی که با تبلیغات ” کومه‌له بی‌رحم و آدم سر بر” بزرگ شده باشد، تصویر می‌کنند. و اگر سرکوب رژیم و جاسوس پروری در یک سازمان اینچنینی شکل می‌گیرد ترس و وحشتش از همان کموناردهاست که خود را برای یک انقلاب کارگری آماده می‌کنند .در شرایطی که ناسیونالیستهای سینه چاک موسوی و کروبی، چهار نعل به دست آوردهای کومه‌له و با نام کومه‌له، به کومه‌ڵه حمله می‌کنند، دیگر انتقادهای مضر و تخریبی از کومه‌له از طرف “چپها”، رسالت مبارکی نیست. رسالت و وظیفه خود را خدمت به امر مبارزاتی جنبش طبقه کارگر قرار دهید، باید به کومه‌ڵه این گنجینه ارزشمند و ابزار دست کارگران و فعالین کارگری قوت داد. ضمن طرح انتقاد سیاسی از کومه‌له در جهت خدمات بیشتر به طبقه کارگر، آن را باید تقویت کرد. در این شرایط حساس و تعیین کننده، وکیل مدافع شدن یک جنایتکار امر خیری نیست. فحاشی به کومه‌له به خاطر ممنوعیت کتک زدن خواهر خود، کار عاقلانه‌ایی نیست. محکوم کردن کومه‌له به خاطر افشای مهره‌های اطلاعات، ضدیت و دشمنی عاقلانه‌ایی نیست. از فرصت استفاده کردن برای حمله به کومه‌له به نفع تیم تکواندو عبدالله مهتدی، کار شرافتمندانه‌ایی نیست جنبش کومه‌له را اگر تقویت نمیکنید، تضعیفش نکنید و راه را بر سبزها و ناسیونالیستهای سینه‌چاکشان در کردستان ببندید.د این مطلب به سادگی، یک واقعیت تاریخی را مطرح میکند و جا دارد از نویسنده تشکر و قدردانی کرد، همانطور که در مطلب آمده است، کومه‌له به مثابه یک جریان اجتماعی آدمهای متفاوتی را در خود جای داده و می‌دهد. شادیمقدم و حسن دو نمونه زنده و خوبی هستند که این واقعیت را اثبات می‌کند. اینکه یکی امروز منفعل و از سر بیکاری جنایتکاری را متهم قلمداد می‌کند و وظیفه خودش را دفاع از متهم قرار داده یا یکی علیرغم تلاش چند ساله من و رفقایم ، نتوانست و نخواست سیاسی شود دیگر مشکلی است حل نشدنی. البته قبل از موضع گیری حسن، باید یک ناونچوکا (وسیله رزمی) را اینجا گذاشت تا کار حسن ساده تر شود. ایشان به مارشال علاقه وافری دارند .
• بهروز شادیمقدم : جناب کارو در ستون دیگری کامنتی برایت گذاشتم ، با همۀ ادعایت زیر سبیلی رد کردی . در مورد کومه له که اینقدر سنگش را به سینه میزنی همین جا لینکی گذاشته ام بخوان و نظرت را بده ، اگه جرئت داری . در این جا هم لینک مطلبی را که جواب ترهاتت را داده ام میاورم : http://www.facebook.com/note.php?note_id=209456379093235&comments15

بهروز شادیمقدم :  رفیق  کارو نظر ندادی . سکوت کردی . نمیتوانی . حالا خودمانیم منفعل و پخمه چه کسی است ؟

Karo Shabestani : شادیمقدم جان، من کجا گفتم که جرات خواندن مطالب شما را دارم؟ عمرن اگه جرات کنم. البته چون بحث را خودمانی کردید و یک سوال خودمانی ازم پرسیدی خیلی خودمانی بگم که یک بابای مبارز که کلی علیه جمهوری اسلامی تو کوه بوده و جنگیده و سرانجام مبارزاتش به وکیل مدافع بودن یک مامور اداره اطلاعات ختم شده، هم منفعل است و هم با اجازه بزرگترها و در کمال یک بحث خودمانی، پخمه نیز تشریف دارد. اما با وصف آن باز هم شریف است.ا در ضمن بهروز جان، همه ظواهر نشان می‌دهد که وکیل مدافعی را خیلی دوست دارید، اگر چنین است لااقل وکالت دفاع از پسر بچه‌های قابل ترحمی که امروز سردار کورش مدرسی مثل فیلم ماتریس خود را در جلدشان جای داده و با اسم آنها علیه هم حزبی‌هایشان مطلب می‌نویسد، بر عهده بگیر. شاید آزاد زمانی که علاقه مفرطی به فعالیت مدنی و دفاع از کودک دارد شما را هم به عنوان وکیل در سازمانش جای داد و حسن را هم با خودت ببر. ما که نتوانستیم حسن را تغییر دهیم فقط تفسیرش می‌کنیم.

بهروز شادیمقدم : جناب کارو ، اولا بحث حاشیه ای نیار ، بحث اصلی این جا سر کومه له است و بی نظریت ( ستایش نامه و فدایت نامه هایت در وصف کومه له نظر دادن نیست . ) ، ادبیاتت هم آغشته به لمپنیسمی است که نمیشود از کنارش گذشت . منو جان خطاب نکن و ” بابا ” هم همپالکی هایت هستند . اگر نوشتم خودت پخمه ای ، این اتهام نیست ، پخمه ای چون بی نظری و فقط مجیزگو ، پخمه ای چون بعد از عمری ( چندین دهه ) آیه در گوشت خواندن ، نفهمیدی که رفیق چگوارا مارکسیست نبود و انحرافی در جنبش چپ بود .

• Saeid Khalili‏، Mim Shakib‏ و Schahrzad Pirali‏ این را می‌پسندند.
• • 

    Mim Shakib

    من در کامنتم در مورد نادر کیانی هیچ بحث و نظری ندادم…. اما در مورد حزبی که بشیوه استالین مخالفین سیاسی خود را تصفیه می کند نوشتم . دشمنی هم با کو مه له یا هر سازمان و حزب دیگر چپ و کمونیست هم ندارم……. اما نقدم و نظراتم را می نویسم و آدم نان بنرخ روز خوری هم نیستم که ملاحظه ای داشته باشم یا دنبال منافع خاصی …این حق هر انسانی است که نظر بدهد و نظرات دیگران را بشیوه سیاسی به چالش بکشد…… برای من فرقی هم نمی کند کارو شبستانی ( ابراهیم علی زاده باشد) یا دیگر افراد کمیته مرکزی آن سازمان یا فقط یک سمپات و هوادار ساده. چون من با نظرات و شیوه بکار بردن ادبیات سبک بحث و تفکرات افراد گونا گون را می خوانم و اگر لازم باشد چیزی می نویسم به شخصیت افراد و نام و نشانشان هم بی توجهم . البته اگر آدم حقیقی و شناخته شده ای باشد که به رغبت و تشویق در بحث کمک می کند….. فرقه ها و سکت های مختلف چه در حکومت باشند یا اپوزسیون همیشه مخالفین خود را یا به مریض روانی متهم می کنند یا با ادبیات لمپنی و تنفر بر انگیز جواب مخالفین نظری خود را می دهند. سپاس رفیق بهروز
  • 

    Hamid Khalili

    تشکیلات ابزار مبارزه است نه هدف مقدس که آن را باید ستایش کرد و پرستید. و هر تشکیلاتی در راه رسیدن به هدف نهائی در فراز و نشیبها با افت و خیزها مواجه میشود. این افت و خیزها گاهی اوقات در صورتی که تشکیلات فاقد یک چهار چوب مستحکم باشدباعث متلاشی شدن تشکیلات می‌شود . در اواخر سالهای 57 و اوایل سالهای 60 کو مه له ابزاری کاری و فعال برای مبارزه با حاکمان سرمایه در ایران در آن مقطع و در آن زمان و دران شرایط خاص بود. کو مه له تشکیلات کارگران و زحمتکشان کردستان بود و از اعتبار خاصی برخوردار بود. و کمونیستها آگاه هم به این امر علمی واقف هستند که ماده بانی کار است و کار و شعور هم ماده را شکل می دهند. آن تشکیلات میتوانست بازسازی و به ابزار مبارزاتی بهتری در راه رهائی طبقه کارگر تبدیل شود و در آن تشکیلات جوهر و مایه فراوان یافت می شد. هزاران کمونیست و انقلابیهای دیگر و کارگران و زحمتکشان در صف کو مه له بودند و با صداقت و ایمان برای رهائی طبقه کارگر و زحمتکش می جنگیدند و جان می دادند. کو مه له خار چشم حاکمان سرمایه بود و یک الترناتیو عملی و علمی در مبارزات طبقه کارگر و زحمتکش علیه سرمایه. اما متأسفانه کومه له به بیراهه کشیده شد و آن ابزار کارا و انقلابی به دستجات و محفلهای کوچکی تبدیل شده است که اثاری از آن کو مه له ثابق را در آن‌ها به ذره‌بین هم نمشود دید. دسته جات و محفلهائی که به گذشته خود به چشم حقارت می نگرند گویا که گناهی کبیره مرتکب شده باشکد. و آن‌ها با افتخار که گویا انقلاب عظیمی رخ داده باشد بدونه هیچ احساس کمونیستی آن کو مه له را باد انتقادهای ناسالم و ناصالح می‌گیرند و به تصور خودشانکه مظهر تمدن و علم شده‌اند و باید گذشته ها را به ذباله دانی تاریخ سپرد. اما آنچه را که تاریخ و علم ثابت کرده است. پا زدن و انکار گذشته خویش دور از تمدن و نشانه سست عنصری و تزلزل است. کمون پاریس و انقلاب اکتبر و سمبل جسارت و شهامت ارنستو چه گوارا و انقلاب 57 و کو مه له وقایع تاریخی هستند که دوباره تولد نخواهند شد. اما از آن وقایع تاریخی می توان درز و پند و اندرز گرفت. و آن‌ها را باید به خوبی یاد کرد چونکه آن وقایع تاریخی نشانه غرور انقلابی طبقه کارگر است !

    
    
  • 

    Reza Abbasi

    بهروز عزیز من بعد از آخرین کامنت کارو که همه را مخاطب قرار داده بود میخواستم جوابی بدم اما پشیمون شدم. فکر کردم “این بنده خدا!!!” اگر با کومله بعد از اینکه برنامه امک را قبول کرده بود یا حتی حزب کمونیست و بحثهای این حزب یا دست کم با نوشته های اهمین الان حزب اشنا بود برای حفظ ابرو داری هم که شده سمبلش چگورا نبود. میگن افلاطون از کنار دهی میگذشت. دید که چوپانی دولا شده و داره از رودخونه آب میخوره. افلاطون به چوپان میگه: پدر جان اینجوری آب نخور، عقلت کم میشه. چوپان سر بلند میکنه و از افلاطون میپرسه عقل چیه؟ افلاطون چند لحظه ای به چوپان خیره میشه و بعد میگه: هیچ چی پدر جان، هیچی. آبت رو بخور.

دسته‌بندی شده در: بحث و نظر ]]> http://shadochdt.wordpress.com/2011/06/11/5532/feed/ 3 shadochdt http://shadochdt.wordpress.com/2011/06/03/5526/ http://shadochdt.wordpress.com/2011/06/03/5526/#comments Fri, 03 Jun 2011 14:29:30 +0000 http://shadochdt.wordpress.com/?p=5526 به خواندن ادامه دهید →]]>  بحثی پیرامون بخشی از مانیفست حزب کمونیست . کارل مارکس و فردریش انگلس .

بدنبال درج قسمتی از مانیفست کمونیست از مارکس و انگلس در این صفحه رفیق شکیب شیخی نظرش را در این مورد برایم ارسال کرد . با تشکر از ایشان مشترکن بهتر دانستیم که جهت روشن تر شدن بحث آن را به مباحثه  بگذاریم . ابتدا همان بخش از نوشتۀ مارکس و انگلس را میآورم و بدنبال آن نظر رفیق شکیب را: 

====

بورژوازی پیش از هر چیز دیگر گورکنان خود را پدید می آورد. سقوط بورژوازی و پیروزی پرولتاریا به یکسان ناگزیر است.

 ”جامعه بورژوایی امروزین با مناسبات بورژوایی تولید و مبادله ، با نظام بورژوایی مالکیت، این جامعه که گویی به نیروی جادو چنین وسایل پرتوانی برای تولید و مبادله پدید آورده است، اکنون به جادوگری می ماند که دیگر از عهده مهار کردن نیروهایی که با ورد و افسون از زیر زمین احضار کرده است، برنمی آید.

طی سالهای چند دهه اخیر، تاریخ صنایع و بازرگانی فقط تاریخ عصیان نیروهای مولده امروزین علیه مناسبات تولیدی امروزین یعنی علیه آن نظام مالکیت است که شرط هستی بورژوازی و فرمانروایی آن را تشکیل می دهد. کافی است به بحرانهای بازرگانی اشاره کنیم که با تکرار ادواری خود هستی سراپای جامعه بورژوایی را با تهدیدی بیش از پیش به خطر می اندازد. در هر یک از بحرانهای بازرگانی نه تنها بخش هنگفتی از محصولات تولید شده، بلکه حتی بخش بزرگی از نیروهای مولده ساخته و پرداخته نیز نابود می گردد. هنگام این بحرانها یک نوع بیماری اجتماعی همه گیر پدید می آید که در تمام ادوار پیشین بی معنی می نمود – این بیماری همه گیر تولید فزون از تقاضاست. جامعه ناگهان به قهقرا رانده می شود و خود را در یک حالت بربریت غیرمنتظره مشاهده می کند، گویی قحطی و جنگی ویرانگر آن را از تمام وسایل معاش محروم ساخته و انگار صنایع و بازرگانی نابود شده اند و آن هم چرا؟ چون جامعه بیش از اندازه صاحب تمدن است، بیش از اندازه وسایل معاش و بیش از اندازه صنایع و بازرگانی دارد.

نیروهای مولده ای که در اختیار جامعه اند، دیگر نه تنها به رشد نظام بورژوایی مالکیت کمک نمی کنند، بلکه برعکس خود آنقدر رشد کرده اند که مناسبات بورژوایی جلوی رشد آنها را می گیرند. و هر بار که نیروهای مولده به برانداختن این موانع می پردازند، سراسر جامعه بورژوایی را دچار اخلال می سازند و هستی مالکیت بورژوایی را به خطر می اندازند. عرصه مناسبات بورژوایی چنان تنگ شده است که دیگر نمی تواند ثروتی را که خود آفریده است در خود جای دهد … شرط بنیادی بقاء فرمانروایی طبقه بورژوازی انباشت ثروت در چنگ اشخاص و تشکیل و افزایش سرمایه است. شرط هستی سرمایه کار مزدوری است. کار مزدوری فقط بر پایه رقابت کارگران با یکدیگر استوار است. پیشرفت صنایع که بورژوازی حامل اجباری آن است و یارای مقاومت در برابر این پیشرفت را ندارد، اتحاد انقلابی کارگران را از طریق تجمع آنان، جایگزین پراکندگی ناشی از رقابت آنها می سازد. بدینسان هم روند با گسترش صنایع بزرگ، بنیادی هم که بورژوازی بر روی آن تولید می کند و محصولات تولید را به تملک خود درمی آورد، زیر پایش فرومی پاشد. بورژوازی پیش از هر چیز دیگر گورکنان خود را پدید می آورد. سقوط بورژوازی و پیروزی پرولتاریا به یکسان ناگزیر است . ” مانیفست حزب کمونیست – کارل مارکس و فردریش انگلس

Shakib Sheikhi‎ :

در ابتدا نیاز به بیان این مطلب میبنم که به اعتقادِ من دنیا در دورانِ “پساکمونیسم” زمان میگذراند، و آن نه به معنای “مرگِ کمونیسم”، بلکه به معنای نیاز به بازنگری در آراءِ کمونیسم با استفاده از روش شناسی چپ و تأمل با مسائل واقعی با این روش شناسی، است . دو مسئله ذهن من را به خود درگیر ساخته که در اینجا آنها را مطرح میکنم: مسئله اول:

همانطور که مستحضرید در زمانِ حال دیگر با جامعه ی صنعتی نوپای برخاسته از فئودالیسم – که در قرنِ نوزدهم و اوایل قرنِ بیستم در اروپا متعارف بود – روبرو نیستیم ، بلکه با ظهورِ فاشیسم در اروپا و ترقی سرمایه داری آمریکا به امپریالیسم، از دنیای صنعتی به دنیای تکنولوژیک گذر کرده ایم . در دنیای امروزی با توجه به آراءِ تحلیلیِ “مارتین هایدگر” در مورد تکنولوژی شاهد این مسئله هستیم که تکنولوژی با “انبارِشِ زمان” باعث “تسریع کالاوارگی بشر” میشود ؛ و از سوی دیگر نیز اختلاطِ مهلکِ آن با سرمایه دست آوردی شگرف دارد : اصلی ترین اسیرِ سرمایه – به معنای اخصِ کلام – سرمایه دار است. این مسئله را از آن رو مطرح میسازم که با در نظر گرفتن این مطلب، تحلیلِ دیالکتیکی ما از آگاهی طبقاتی دیگر به فرمِ سابق آن نخواهد بود ، و نیازمند بازچینشی اساسی است؛ تا از غوطه ور شدن در دریای رویاهای مرتجع مصون بماند. مسئله دوم :

در حال حاضر همانطور که گفته شد دیگر با جامعه ی صنعتی رو به رشد روبرو نیستیم؛ و از آنجا که پرولتاریا ( بمعنای طبقه کارگرِ صنعتی در جامعه اقتصادیِ صنعتی نوپای قرن نوزدهم اروپا ) در صد سال اخیر نتوانست آن نقشِ رهایی بخش خود را که ناشی از آگاهی ممکنش بود ، به درستی ایفاکند * ؛ و در بسیاری از بسترها به ناچار خود را با حاشیه امنیتِ سرمایه داری آمیخته کرد . آیا میتوان باز هم به فرم کلاسیک بیان زیر را داشت ؟ ” پرولتاریا طبقه کارگر صنعتی در جامعه ی صنعتی جوانی است که پس از تحول در فئودالیسم ظهور کرده است … و در مقابل تمامی طبقاتی که در مقابل بورژوازی قرار دارند ، تنها پرولتاریاست که امکانِ انقلابِ راستین را دارد”** اگر نمیتوان تعریف فوق را دیگر پذیرفته دانست، پرولتاریای کنونی چیست؟ *در روسیه نیز حزب بسیار موثرتر از خود طبقه بود و با اندکی مسامحه میتوان گفت : حزب هم پیش رو بود و هم دنباله رو**نقلِ به مضمون از جزوه ی “اصول کمونیسم” نوشته ی فردریک انگلس، که شخصا این جزوه را متهم به دگماتیسم مکانیکی میدانم . شکیب شیخی خرداد 1390.

بهروز شادیمقدم :

در مورد نظر رفیق شکیب و به طور فشرده راجع به بحث کنونی استنباط و نظرم را مینویسم . همۀ نظام های تاریخی دوران اوج و روکود و فرو پاشی داشته اند . سرمایه داری هم خارج از این قاعده نمیتواند باشد . تایم فروباشی ها را دقیقا نمیشود گفت . عمر نظام سرمایه داری تا کنون بسر نیامده است . قطعا این نظام تحولات و تغیراتی در خود داشته است که داشته است . این موارد باید بررسی و تحلیل شود . مهم اند . اما در اصل, مسئله ، تغییری نکرده و در تبیین و تحلیل درست مارکسیستی از این بحث نمیتوانند سئوالی به وجود بیاورند . اصل این است که نظام همان نظام سرمایه است و جوامع طبقاتی اند . زحمتکشان و در راس آنها طبقه کارگر تحت استثمار و ستم اند و به صورت واقعی رو در رویی و کشاکش طبقات اصلی روزی باید به نتیجۀ قطعی برسد . این یک آرمان و شعار نیست . این معادلۀ واقعی و غیر قابل اجتناب است . چه عواملی در سرعت بخشیدن و به نتیجه رسیدن آن موثر خواهند بود ، جای خود دارد . مارکسیسم نظام بعد از سرمایه داری را سوسیالیستی پیش بینی کرده است . اما اینکه اتوماتیک بعد از سرمایه داری سوسیالیسم خواهد شد ، تصوری بچگانه و غیر مارکسیستی است . مارکسیسم میگوید که گورکن سرمایه طبقه کارگر است و سوسیالیسم در نتیجۀ پیشبرد مبارزۀ طبقاتی و امر مارکسیسم ممکن است . علت عدم موفقیت تا کنونی طبقۀ کارگر ، جنبش های کارگری ، مسئلۀ حزب و طبقه در انقلاب اکتبر و شکست آن انقلاب مواردی دیگریست که باید جداگانه به آن پرداخته شود .

• Salltiti Aabi Salltiti :
  آقای شکیب درست است کومونیسم قرن بیستمی را باید به دور ریخت چون آن یک بختکی از هژمونی بورژوازی بود که اذهان طبقهء کارگر را آلوده کرده بود اما باز بینی کومونیسم قرن بیستمی ما را نباید به اردوگاه سر مایه پرت کند وبه پسا کومونیسم در غلطیم عصر کنونی درست است عصر تکنولوژیک وارتباطات است ولی ساختار سر مایه که بهره کشی از گردهء طبقهء کارگر واستثمار بیرون نرفته است کومونیسم یک آرمان نیست یک ایدئولوژی نیست که از کلهء کسی بیرون آمده باشد کومونیسم یک برنامهء اقتصادی واجتماعی است که از درون جامعهء سر مایه داری نضج می گیرد ونماد هایش در جامعهء سر مایه داری هم اکنون هست نماد های مثل بیمهء بیکاری آموزش رایگان بهداشت رایگان تعاونی ها اینها نماد هائی از جهان آینده است که بر اثر مبارزات طبقهء کارگر از حلقوم بورژوازی گرفته شده است وجهان آینده را به ما نوید می دهد رشد سرمایه به عصر تکنولوژیک مناسبات درون سر مایه که بر اساس تضاد کار علیه سر مایه است را تغییر نداده است جهان کنونی جهان سر مایه داریست که نیروی بالنده ء آن پرولتاریاست منتها پرولتاریای کنونی پرولتاریای فقط داس وچکشی نیست بلکه نیروی عظیم اجتماعی است که در پروسهء ارزش افزائی سر مایه قرار گرفته است یعنی به تعبیری 90 در صد جامعهء انسانی را نیروی کار اشغال کرده است که بدون فروش فکر وبازوی خود نمی تواند با گرسنگی مبارزه کند وقادر به زندگی نیست سر مایه در چنین شرایطی درست با پیش بینی های داهیانه ء مارکس همگامی دارد وساختار ضد استثماری اش تغییر نکرده است ومناسباتش را یک مشت سر مایه دار به جامعه تحمیل می کند شما دارید به جای دفاع از قربانی از مجرم دفاع می کنید.

Shakib Sheikhi :

نظر خودم رو در مورد هر یک از کامنتها ارائه میدم : در مورد نظربهروز شادیمقدم : تمامی حرف شما صحت دارد! اما بحث ، بحثِ همین معادلات است. مبارزه ی طبقاتی بر اساسِ معادلاتی در نتیجه ی قطعی خود پس از سرمایه داری سوسیالیسم را به همراه خواهند آورد. اما پرسش در اینجاست: پرولتاریای قرن بیست و یکم کدام طبقه است؟ بورژوا و خرده بورژوا چطور؟ و پرسشی دیگر برخاسته از پرسش قبلی: با در نظر گرفتن “دیکتاتوری پرولتاریا” بعنوان غصب قهرآمیز قدرت سیاسی و تولیدی واینکه میدانیم تولیداتِ کنونی دیگر تنها ناشی از فعالیت انسانها و ماشینها نیستند بلکه دانشِ سرمایه داری بسیار بیش از پیش در آنها تاثیر گذار است (اختلاف صنعت کلاسیک و تکنولوژیک) . این غصب قدرت چگونه امکان پذیر است ؟ سوال را شسته تر عنوان میکنم: غصب قهر آمیز دانش تکنولوژی چگونه میسر است.

• Shakib Sheikhi :
• در مورد نظر@salltiti aabi salltiti : با تشکر از نظر شما نظر خودم را در ادامه ارائه میدهم: بر اساسِ باور به دیالکتیکِ تاریخی ، این هژمونیِ بورژوازی تا کی به آلودگی اذهانِ طبقه ی کارگر ادامه خواهد داد؟ آیا این رفعِ این آلودگی قبل از انقلاب و دیکتاتوری پرولتاریا میسر است؟ بنظر من خیر زیرا مرحله سنتزِ این آگاهی هنوز به پایان خود نرسیده است، پس نیک است بدانیم که ما هم در هژمونی بورژوازی تفکر میکنیم اما در مورد نظرتان پیرامونِ کمونیسم: حرف شما صد در صد صحیح است اما یک روشنفکرِ پیشرو، یک حزب و یا هرچیز دیگر از این دست نیازمندِ این است که تفکرِ خود را از ذهن خود خارج کند و تماما هنر خود را در این راستا خرج کند که واقعیتی که از آن صحبت میکند تا حد ممکن به امر واقع نزدیک باشد (هنری که مارکس در بهترین حالتِ آن از خود نشان داد) ، پس رساندن آگاهی شخصی به سقفِ امکان در کنارِ آگاهی ناشی از مناسباتِ ذاتیِ سرمایه داری نیز نیاز است قسمت سوم :جذاب ترین قسمت نظرِ شما برایم حرفتان از پرولتاریای جدید بود. با پیشرفتِ حجمی پرولتاریا بنظر شما در دیکتاتوری پرولتاریا ، هم نهشتی ایجاد نمیشود؟ و دغدغه ی اصلیم را بازگو میکنم: با این پرولتاریای جدید دیکتاتوریِ پرولتاریا به چه گونه خواهد بود؟ قسمت آخر:من نه در دفاع و نه در حمله به طبقه ای این حرفها را زدم و اگر ادبیاتم این مطلب را رساند با عرض پوزش در همینجا رفع ابهام میکنم از نظر من تمامی انسانها در دنیای امروز برده ی سرمایه اند و من در عینِ اعتقاد به خشونت سابجکتیو” هیچ طبقه ای را دشمن نمیبینم”

  بهروز شادیمقدم :
  

  رفیق شکیب اینکه پرسیده اید : ” پرولتاریای قرن بیست و یکم کدام طبقه است ؟ بورژوا و خرده بورژوا چطور ؟ ” میدانیم که در جوامع طبقاتی و اساسا در نظام های تاریخی طبقات زایده و برخاسته و نتیجۀ خود آن نظامند . پرولتاریای قرن بیست و یکم ، بورژوا و خرده بورژوا در ظرف سرمایه داری جایی دارند و نتیجۀ روابط تولیدی سرمایه اند . و وقتی که ما بر این نظریم که نظام سرمایه داری بنیادن تغییر نکرده ، در نتیجه طبقات فوق تعریف مجدد را نمیطلبد . و اما دیکتاتوری پرولتاریا به مثابه حاکمیت یک طبقه بر طبقات دیگر است و دولت, جای گزین است . دولت, طبقۀ کارگر, به قدرت رسیده است و طبیعی است که هر طبقه ای قدرت را در اختیار داشته باشد بر دانش تکنولوژی هم حاکم خواهد بود . همچنان که اکنون سرمایه داری این دانش را غصب کرده و بر دستاورد ها و نتایج این دانش حاکم است .

  Shakib Sheikhi :
  

• به بهروز شادیمقدم ، با سپاس از پاسختون.
•  Bah Man :
  بهروز گرامی، با توجه به تعریف لنین از دولت، که آنرا اسباب سرکوب یک طبقه بر طبقه دیگر میدانست، به این ترتیب تعریف شما از دیکتاتوری پرلتاریا که در ان دولت را طبقه کارگر به قدرت رسیده مینامید اشتباه است. در واقعا دولت، یک طبقه نبوده، بلکه ارگان حاکمیت یک طبقه (در اینجا پرولتاریا) بر طبقات دیگر است نهایتا اینکه در صورت راست روی (یا چپ روی) دولت شما نمیتوانید طبقه کارگر را به راست روی (یا چپ روی متهم کنید. امیدوارم منبع سو تفاهم نشود ولی این اشتباه کوچک همانند تز راست حکمت است که حزب را جای طبقه مینشاند، با این تفاوت که شما دولت را جای طبقه مینشاانید
• Salltiti Aabi Salltiti :
  تمام کارمندان ؛معلمین ؛مهندسین؛پزشکان بیمارستانها زنانی که در پستو ی بیمار این جامعه کار خانگی میکنند ومحیط را برای بهره کشی ارزش افزونهء اجتماعی فراهم می کنند جزء طبقهء کارگرند .1* *تعریف طبقهء کارگر از دیدگاه مارکس : “اگر مجاز باشیم مثالی خارج از حوزهء تولید مادی بیا وریم می توان گفت معلم مدرسه وقتی علاوه بر پرورش ذهن شاگردان از فرط کار از زانو می افتد برای آنکه صاحب مدرسه پول دار تر شود کارگر مولد است اینکه صاحب مدرسه سرمایه اش را به جای کار خانهء کالباس سازی در کار خانهء آموزشی به کار انداخته تغیری در این رابطه نمی دهد . بنابراین مفهوم کار گر مولدمتضمن صرفاٌرابطه ای میان کار واثرمفیدآن؛میان کارگر ومحصول کار او نیست بلکه متضمن یک رابطهء اجتماعی تولیدی خاص؛رابطه ای با منشاءتاریخی که مهر وسیلهء مستقیم ارزش افزائی سرمایه بودن را بر پیشانی کارگر می کوبد نیز هست …” کاپیتال جلد اول فصل شانزدهم تولید ارزش اضافی نسبی ومطلق  .   ترجمه جمشید هادیان رفیق بهروز عزیز به نظرم تعریف مارکس از کارگر تعریف بلشویک ها را از تعریف کارگر زیر می کند بنا به تعریف مارکس طبقهء کارگر فقط در رابطهء اجتماعی در ارزش افزائی سر مایه هست که مشخص می شود من انسانهائی می شناسم که مهندس ویا استاد کارند وشر کت باز کردند وخودشان بدون کمک کارگر دیگری به سختی کارمی کنند تا زندگی شان را تاء مین کنند یعنی در عصر کنونی حتی مهندسینی که خود صاحب شرکتند به عنوان کارگر در حال کارند وکارشان را می فروشند واز قبل آن زندگی می کنند واگر کارنکنند از گرسنگی می میرند جزء پرولتاریا حساب می شوند سر مایه یک رابطه هست هر کس در این رابطه در اردوی کار قرار گرفت جز ء پرولتاریاست مارکس در گروند ریسه ملوان کشتی که سکاندار کشتی هست را جزء پرولتاریا می داند که در ارزش افزائی سر مایه دخالت مستقیم دارد وکالائی که در بندر هامبورگ هست وارزشش فرضاٌ 100 ریال است این کا لا پس از انتقال آن به بندر ژاپن ارزشش 1000 ریال شود این ارزش افزائی سر مایه به ارزش 900 ریال نتیجه ء کار کارگر ملوان است که که در این رابطه قرار گرفته است یعنی تعریف کارگر به نوع کارش که مولد هست یا غیر مولد بستگی ندارد بلکه به رابطهء ارزش افزائی سر مایه هست که او را پرولتاریا می کند در نتیجه کارگران فقط داس وچکش ندارند بلکه اندیشه وتخصص هم جز نیروی کار هست که کارگر را در پروسهء ارزش افزائی سر مایه قرار می دهد .

 بهروز شادیمقدم :

• رفیق Bah Man عزیز ، دیکتاتوری پرولتاریا حکومت و دولت طبقۀ کارگر, به قدرت رسیده است . توضیحات شما لااقل برای من مخدوش است . برای نمونه این بخش نظرتان : ” در واقعا دولت ، یک طبقه نبوده ، بلکه ارگان حاکمیت یک طبقه (در اینجا پرولتاریا) بر طبقات دیگر است …” آیا منظورتان دولت کارگری ( دیکتاتوری پرولتاریا ) است که متعلق به یک طبقه تنها نیست ؟ ) میشود روشن تر نظرتان بنویسد .
•    :Salltiti Aabi Salltiti
• انسانها زندگی می کنند وآگاهی کسب می کنند آگاهی شان نتیجه ء زندگی هر روزه ء آنها در پراتیک زندگی شان است انسانها آگاهی کسب نمی کنند که زندگی کنند بلکه زندگی می کنند تا آگاهی کسب کنند مارکس متاءسفانه همه ء سازمانها در بوق وکرنا دارند سعی می کنند در میان مردم آگاهی پخش کنند در حالیکه مردم آگاهی را از زندگی روزمره شان می گیرند نه از تبلیغات سازمانها باید نحوهء زندگی شان را تغییر داد تا آگاهی شان بیشتر گردد تا زمانی که مردم ایران در منجلاب آخوند ها باشد کسب آگاهی انقلابی برای مردم امکان پذیر نیست انسانها آگهی شان را از زندگی روز مره که آخوند ها برایشان تدارک دیده اند ؛ می گیرند بمباردمان آگهی از طرف مجامع و سازمانها از طریق تلویزیون ویا روزنامه ویا ما هواره فوت کردن شیپور از دهنهء گشاد آن است مردم ایران جنبش ارتجاعی بورژوازی اصلاح طلب را تجربه کرده است ولی تا آگاهی طبقاتی کسب نماید فرسنگها فاصله دارد چشم انداز انقلاب ایران بسیار تیره هست تا زمانی که رهبران انقلاب سنجابی ویزدی وفرخ نگهدار ویا موسوی وکروبی است در به دین پایه می گردد شاید این طور تصور شود که من بد بینم ولی واقعیی همین هست که رفیق شکیب می گوید توده ها غرق در خرافه وکسب منفعفت های خرده تولیدند واستبداد آگاهی طبقاتی را نا بود کرده ومی کند هیچ چیز انقلابی به خورد مردم نمی دهند آگاهی توده ها را حاکمییت شکل می دهد نه اپوزو سیون مردم آگاهی را از زندگی سگی که در آن گرفتارند کسب می کنند نه سازمانهای انقلابی همین مطلب بود که سازمان چریکی سالهای 50 بیرون آمد تا خود قهرمانانه خلق را نجات دهد آن هم اکنون به تاریخ سپرده شده است اگر آگاهی طبقاتی را در اروپا که فضا باز تر است نگاه کنیم در اینجا هم هنوز پرولتاریا به درک واژگونی نظام سر مایه داری نرسیده است یعنی این تسلط حوزهء بورژوازی در اذهان توده ها از زندگی طبقهء کارگر نشئت می گیرد وبا بودن فضای باز سیاسی برای تبلیغ کومونیسم می بینیم توده ها فرسنگها از اندیشهء کومونیسم بدورند یعنی اذهان توده ها توسط مناسبات سرمایه ساخته می شود .این رهائی از بند سر مایه را مشکل می کند .
• 
  بهروز شادیمقدم :
• رفیق Salltiti Aabi Salltiti اینکه نوشته اید : ” رفیق بهروز عزیز به نظرم تعریف مارکس از کارگر تعریف بلشویک ها را از تعریف کارگر زیر میکند …” که در واقع به اختلاف بین تعاریف مارکس با بلشویک ها در این مورد اشاره دارید ، به اتکا اسناد و پراتیک سیاسی هیچگونه اختلافی بین نظرات مارکس با لنین و بلشویک ها در این مورد وجود ندارد .

Salltiti Aabi Salltiti :

•  رفیق بهروز عزیز نگاه لنین به طبقهء کارگر نگاه کارگر مولد هست لنین کارگر را مولد می شناسد وآن را فقط در کارخانه می یابد بی دلیل نیست پرچم بلشویکها داس وچکشی است در حالیکه نگاه مارکس خیلی فرا تر می رود وآن را یک رابطه می بیند که در ارزش افزائی سر مایه دخالت مستقیم دارد .
• بهروز شادیمقدم :
  
•  نگاه لنین و مارکس به طبقهء کارگر در تئوری و پراتیک سیاسی یکی است . هر دو بحث و عملشان نسبت به این طبقه و دیکتاوری پرولتاریا هم هم مانند است .
• Susan Na :
  
•  shayad tarif az proltariya niyaz be yek baznegari dare!

دسته‌بندی شده در: بحث و نظر ]]> http://shadochdt.wordpress.com/2011/06/03/5526/feed/ 0 shadochdt http://shadochdt.wordpress.com/2011/05/25/%d9%84%d9%85%d9%be%d9%86%db%8c%d8%b3%d9%85-%d8%a7%d9%81%d8%b3%d8%a7%d8%b1-%da%af%d8%b3%db%8c%d8%ae%d8%aa%db%80-%db%8c%da%a9-%d8%b7%d8%b1%d9%81%d8%af%d8%a7%d8%b1-%d8%b4%d8%a7%d9%87-%d9%88-%d8%b3%d9%84/ http://shadochdt.wordpress.com/2011/05/25/%d9%84%d9%85%d9%be%d9%86%db%8c%d8%b3%d9%85-%d8%a7%d9%81%d8%b3%d8%a7%d8%b1-%da%af%d8%b3%db%8c%d8%ae%d8%aa%db%80-%db%8c%da%a9-%d8%b7%d8%b1%d9%81%d8%af%d8%a7%d8%b1-%d8%b4%d8%a7%d9%87-%d9%88-%d8%b3%d9%84/#comments Wed, 25 May 2011 08:45:55 +0000 http://shadochdt.wordpress.com/?p=5521 به خواندن ادامه دهید →]]> خانم Mahboobeh Yekta که از طرفداران شاه و مسیحیت است در فیس بوک از یک هم فکر سیاسی خود بنام Kourosh Zed Velayat‎ لینکی  بر علیه خسرو گلسرخی به اشتراک گذاشته بود . منهم کامنتی زیر لینک گذاشتم . طرفدار شاه و ” خاندان جلیل سلطنت ” پیام زیر را برایم فرستاد ، پیام را در فیس بوک  انتشار دادم  که فرهنگ این قوم ساقط شده از قدرت به نمایش داده شود . دیگران نظر دادند . در اینجا مجموعۀ نظرات  را میآورم :

Kourosh Zed Velayat‎ : ” مادر جنده ..فاحشه می‌هام فروش ..زنا زاده..کیر کلفتم با لوله کلتم تو کس زن- خواهر و مادرتمسل خودت جنده…پاسخ میلیونها نفر ایرانی‌ و ابراز نفرت –به مادر روسپی مثل تو و اون خسرو کوه سرخی زن جنده..نشون میده که امثال تو راا باید تکه پاره کرد..و روی صورت مادرت جق زد..من هکر کامپیوتر هستم..( حتی درس میدهام) معمولان ا زین کار سؤ استفاده نمیکنم..ولی‌ در مورد تو آدم کش میهن فروش ..این قانون را شکستم..به کامپیوتر تو وارد شدم..و تقلیه اطلاعاتی‌ می‌کنم..حرام زاده مادر جنده-بزودی میام سراغت-انقدر زیر لگد میزنمت-که خون بالا بیاری..من مثل پادشا ایران ساز و مهربان ایران مظلوم نیستم..تکه پارت می‌کنم..لوله کلت می‌کنم تو کونت از دهنت میکشم بیرون..تا بری لاه دست کوه سرخی و باقی‌ میهن فروشان که باعث ویرانی ران شدند و اکنون هم در زندانها جوونها رو میکوشند..چنان مادری ازت میگم ” که به مرگ راضی‌ بشی‌” کیر تو رواا کوه سوراخی..و صورت مادر تو – منتظر ..زندگی‌ سیاهی باش برات برنامه خوبی‌ دارم جنده .

• Manucher Zandifar :  اینها همان شعبان بی مخهایی هستند که کروات زده اند.این چهره واقعی شان است.
• بهروز شادیمقدم : شخص Kourosh Zed Velayat در فیس بوک است و صفحه ای بنام خودش دارد . اگر سلطنت موروثی نبود بهترین کاندید پادشاهی و نمایندۀ واقعی فکری جریان سلطنت خواهی این شخص بود و هواداران دربار پشت ایشان صف می بستند شانس پیروزیشان بیشتر بود.
• Mim Shakib : وقتی بادبانهای آگاهی و روشنگری از پی افشای ماهیت سلطنت طلبهای بی پرنسیب و لمپن و مجاهدین فرصت طلب و متعصب بر می آیند . چپها و آزادیخواهان واقعی سکوت می کنند و توهم برشان می دارد! و حس بشر دوستیشان گل می کند اینها اگر روزی روزگاری به هر دلیلی قدرت را در دست بگیرن مطمئنأ روی زژیم فاشیستی اسلامی را سفید خواهند کرد. ………. البته این آدمی که رفیق بهروز را مورد بی حرمتی و قحاشی قرار داده است حقیرتر و زبونتر از آن است که بتواند غلطی بکند فقط ادبیات .فرهنگ و سیاست خود و رهبرانش را بنماش گذاشته است.
• Majid Asilzadeh : رفیق بهروز عزیز این برخورد اینا فقط ثابت می‌کنه که رژیم سابق و کنونی چقدر عاشق هم بودن و تا چه حد ریشهاشون به هم دیگه پیوند خورده .
• Azita Zamani : دقیقا آقا مجید، بر پایهٔ چنین فرهنگی بود که جمهوری اسلامی نونست رو مسند قدرت بشینه
• Azita Zamani : آقا شکیب، تا جایی که من تا حالا متوجه شدم چپ چند جور داریم. از نظر من کمونیستهای واقعی نه سکوت میکنند و نه حق سکوت کردن دارن. اون چپهایی که سکوت میکنن و یا حتی برای ائطلاف با سلطنت طلبها بهشون چشمک میزنن چیزی جز حامیان سرمایه داری تو لباس چپ نیستنن. چندی پیش من یه ویديو کلیپ رو از آقای اصغر کریمی از اعضائ رهبری حزب کمونیست کارگری ایران چند بار گوش کردم و هر بار بیشتر حالم بهم خورد واقعیتش خودم هم نمیدونم چرا اینقدر حالت تهوع بهم دست داد ولی حالا که صحبت از چپ بورژوایی و سلطنت طلبهاست مایلم که نظر افراد با تجربه تر رو جویا بشم http://www.youtube.com/watch?v=bAUtjn98lq8
• Azita Zamani : تا جایی که من متوجه شدم این آقا داره میگه که اگه داریوش همایون نگه که جامعه باید سی سال دیگه ریاضت اقتصادی بکشه ما باهاش متحد میشیم. این حزب فقظ خواهان سرنگونی جمهوری اسلامیه و ایجاد اصلاحات تو نظام سرمایه داری و تصفیه حسابش با نظام سرمایه داری کنونی باز پس گرفتن پولهای دزدی شده از مردم، توسط سران جمهوری اسلامیه و از اینکه این ثروت توسط چه طبقه ای تولید شده کلامی در میان نیست، چه برسه به دگرگونی این شرایط. اتحاد عمل نیروهای چپ در اعتصاب عمومی کردستان ابتکار ما بود. نه ما به دنبال اتفاقات پس از انتخابات دنبال جنبش سبز راه افتادیم و موسوی را در کنار مردم نامیدیم، بلکه … . موسوی به دلیل سرنگونی طلب نبودن دیگر در کنار مردم نیست، چون در این صورت فقط این جناح در قدرت سهیم میشه و دست ما خالی میمونه وبسیاری نکات دیگه، از نطرات شما سپاسگذار میشم .
• بهروز شادیمقدم : حزب کمونیست کارگری ایران و سلطنت طلبان http://www.newoctober.com/behroz2010.html#section25
• بهروز شادیمقدم : آقای آذری «پادوی سیاسی خاندان رضا شای قلدر» کیست؟http://www.newoctober.com/behroz2010.html#section26
• Salltiti Aabi Salltiti : به نظرم این لمپنسم شاهی نشان می دهد که امریکا چقدر لمپن تشریف داشت وداره که شاه وخمینی را نمایندهء خودش کرده است وهم اینطور سوسیال دموکراتهای آلمان فرانسه وانگلیس چقدر لمپن وعقب مانده اند .
• Manucher Zandifar :ببینید دوستان، من نمیدانم هر وقت یک بحثی راه میافتد یکسری اول شروع به فحاشی به کمونیسم کارگری میکنند من نمیدانم این ویروس از کجا پیدا شده. دوست من، رفیق من بحث بر سر لمپنیسم است شما اصغر کریمی را چکار داری؟این فحاشی ها را یک سلطنت طلب بدون مغز به بهروز کرده و شما میایید پای اصغر کریمی را وسط میکشی؟ این هم جزو ان فرهنگ چند صد هزار ساله است که سر موضوع بحث نمیکند بلکه به همه جا میپرد بجز موضوع بحث. اگر بحث سر اصغر کریمی بود یک بحث جداگانه باز کنید تا خود اصغر هم بتواند از خودش دفاع کند، لطفا یک کم، نه زیاد فقط یک کم رشد کنید و سر موضوع بحث کنید، اگر ما اینرا یاد گرفتیم، نشان داده ایم که بالغ شده ایم.امین.
• Millis Yassoie : بله اینان همان دنباله روان کسی هستندکه مدعی پیشبردپروسه خواسته های بنیادی مردم ومملکتش بودامازیرلوای اربابانش ضمنامگرمیشودندانست عاقبت خیانت ودروغی که مرتکب شده ودیگران راهم بان دچارکرده است چیست وتازه فقط درجستجوی راه نجات برای خودازاین مصیبت ومنجلاب که ملک وملت دران گرفتار امده باشدمگرمقصرملک ومردم بودندومهم نبودچه بسرشان بیایدمسلما خیر.اینان همانندرهبرشان تاحدشعارکاریرابانجام میرسانندالبته درسازندگی ولیکن درتخریب یدطولائی داراندبطورمثال قدم رنجه فرمودندبرمقبره کوروش کبیرمنت گذاشته برای چندلحظه کوتاه وفقط درحدشعار.کوروش اسوده بخواب مابیداریم برای انچه راساخته ای ماویران خواهیم کرد.ایران وتمدنت.ایران وفرهنگت.ایران واراداندیشانت.ایران وسلحشورانت.ایران ومرزهایت.وهرانچه که دردرون وبیرون بنامت است وامابرای سازندگی بایدبدست فراموشیشان سپردچون تادلمان بخواهدلمپن وارسن لوپن های بسیارزیادی داریم اینان دهکده راناچییزمدانندبچاپیدن کشورمشغول میشوندودریغ ازکمترین احساس درحق هم نوع خویش بسیارشنیده وخوانده ایم برسربزرگانی خدمت رابرای اسایش وسربلندمردم ومملکت نیک مپنداشتندچه اوردندبطورنمونه امیرکبیربانی دارالفنون.دکترمصدق باطل کننده قراردادویلیام دارسی.گلسرخی ترمزبیعدالتی اینان درزمان همین رهبران نالایق ازمیان برداشته تاراهشان ناهموارنشود بله هیچ دیگتاتوری چنین اشخاصیرا برنمیتابد.وامامن دراین قضیه وامانده وحیرانم مگرمیشودبعدازاینهمه بدبختی که گریبانگیرمردم وکشورمان شده است یک انسان مقطعگرابخودش این اجازه میدهدهرچه راکه منسوب بخودرابدیگران تفویض نمایدواین شخص دونمایه هم مستثنا نمیباشدوچنین مینمایدکه این قوم درواقع هرزه ای بیش نیستندومامثلهای زیبائی دراین وصف داریم.عقل ادم نااهل چوگردگان برگنبداست.2.جواب ابلهان خاموشی است .
• :Simin Dabiri

  hezb komonist karegari mige hame bayad bian to hezb chon faghat ma dorost migim v tavahom anchenan vareshon dasht ke fekr mikonand aslan mardom donbal inaha hastand inha mitonand holkomat badi bashand, khob roya bodan ham bad nist, shahia ham ke ghablan pedar hame mokhalefa ra dar miovordan hanoz amar edamhaye anha hast , hala fekr mikonand agar bian sar kar entegham in salhaei ra ke mitonestan bechapand ra az maha begirand.

• Bahram Aram  : بهروز عزیز. تو خودت میگویی سلطنت طلب! آخر ازین شاه الهی های بیمخ چه توقعی داری؟فکر کردی با انیشتین صحبت میکنی .
• Saeed Salehinia  : بهروز عزيزم بسيار کار درستي کردي راهش همينست اين متن را با يک مقاله در همه رسانه ها بفرست اينجور فرهنگ بايد افشا شود و تمام شود زنده باشي .
• Saeed Salehinia  : سيمين دبيري گرامي نمي دانم چرا اين وسط شما ياد حزب کمونيست کارگري کردي اما مي خواهم بگويم هرگز ما نمي خواهيم همه بيايند در حزب ما اين يک توهم است در ذهن شما جامعه از سلايق مختلف از طبقات مختلف و گرايشات مختلف تشکيل شده کسي که مي خواست همه مردم در حزبش بروند شاه بود و حزبش رستاخيز شما مقداري اشتباه فهميدي .
• Simin Dabiri  : faghat berid sithei ke aghaye shadi moghdam dar hamin list ferestadeh ra sari bezanid
• Bah Man : اگر دیگرانی که بیرون حزب کک بودند ندانند کسی که درون حزب کک بودند میدانند که بیش از ۱۰ سال پیش که دو نفر از بنیانگذاران حزب به همراه تعدادی کادر و عضو حزب استعفا داده و خواستند از حزب خارج شوند چه جار و جنجالی همین ککی ها در آوردند و لعن و نفرین نامه هایی که بر ضد مستعفی ها چاپ نشد و چه اراجیفی که به همان ها که روزگاری حزب را با حکمت پایه گذشته بودند گفته نشد که چیزی کم از لاطائلات این سلطنت طلب انگل نداشت، خوب طبیعی است حزب کک و حکمت و حکمتیست هایی که از آنجا شروع میکنند، امروز سر از کجا در میاورند، درجه خود پرستی اینها تا آنجاست که قدرت گیری حزب شان را قدرت گیری طبقه کارگر میدانند و حکمت اعلام کرده بود با چند هزار نفر حزبی میتواند قدرت را بگیرد، و قرار بود (در مصاحبه با صفا حائری این را گفته بود) که تا ۱۸ ماه دیگر حکومت ج.ا. را سرنگون کرده و قدرت را به جای طبقه کارگر بگیرند، که حکمت مرد و ان ۱۸ ماه هنوز به سر نیامده .
• Saeed Salehinia : بهمن عزيزم اين بخش از فيس بوک پيام فحاشي يک سلطنت طلب ايت که با فرهنگ لمپني دارد با بهروز حرف مي زند زير اين بخش شما داري درد و دل خودت را از حزب کمونيست کارگري مي نويسي که طبعا بي مورد است دوما مي فرمائي که دو نفر 10 سال پيش از اين حزب جدا شدند و اين حزب جنجال کرد اينرا هم اشتباه به عرضت رساندند از اون تاريخ چند جريان و چندين نفر منفرد جدا شده اند و در حين اختلاف فکري و بحثهاي گاها تند برخلاف ساير جريانت خصوصا چپ که اصلا ظرفيت برخورد متمدنانه را ندارند و سريعا فرد بيرون امده تبديل مي شود به نوکر امپرياليزم در اين حزب رعايت برخورد انساني مي شود اتفاقا در همانزمان که شما مي فرمائي منصور حکمت مقاله بسيار زيباي خداحافظ رفيق را نوشت در برخورد با جداشدگان که خودش يک متد بسيار زيباي انساني بود .
• Saeed Salehinia :حالا که به اينجا رسيديم من مي خواهم نکته مهمي را ذکر کنم حزب کمونيست کارگري بنيانگذار برخورد انساني به مخالفش در حزب بوده و از بهترين نمونه هايس چنين برخوردي همين داشتن حق کامل عضو در ارائه نظرات سياسيش در نقد رهبريش رو به بيرون است شما در سايت روزنه مي بيني که من چهر مقاله مشخصا در نقد حميد تقوائي نوشتم و اينها در بخش نقد لنين هم منتشر شده و هم حفظ شده لذا فکر مي کنم اين برخورد شما بخصوص فحاشي به اين حزب انهم در جائي که قرار است ماها ياد بگيريم برخورد متمدنانه را ضد فرض اول اين بخش ار فيس بوک باشد .
•  Reza Abbasi : این بابا فقط سلطنت طلب نیست. روان پریش هم هست. البته سلطنت طلبها همشون رگه های روان پریشی دارند ولی این یارو دیگه ته ته خطه.
• Saeed Salehinia : رضاي گرامي اين نوع فرهنگ برخورد به مخالف محدود به خط سياسي معين هم نيست من در مقاله اخيرم پيام يک عضو حزب حکمتيست را ارائه دادم که هيچ دست کمي از پيام اين سلطنت طلب ندارد قبلا هم بارها پيامهائي ار اعضاي فرقه مجاهد با همين مضامين گرفته ام اين نشان مي دهد که فرهنگ عمومي سياسي ما اشکال دارد و مربوط به يک خط سياسي هم نيست مشکل بزرگتر است و فعاليت فرهنگي وسيعتري لازم است .

دسته‌بندی شده در: بحث و نظر ]]> http://shadochdt.wordpress.com/2011/05/25/%d9%84%d9%85%d9%be%d9%86%db%8c%d8%b3%d9%85-%d8%a7%d9%81%d8%b3%d8%a7%d8%b1-%da%af%d8%b3%db%8c%d8%ae%d8%aa%db%80-%db%8c%da%a9-%d8%b7%d8%b1%d9%81%d8%af%d8%a7%d8%b1-%d8%b4%d8%a7%d9%87-%d9%88-%d8%b3%d9%84/feed/ 0 shadochdt http://shadochdt.wordpress.com/2011/04/29/5517/ http://shadochdt.wordpress.com/2011/04/29/5517/#comments Fri, 29 Apr 2011 09:02:44 +0000 http://shadochdt.wordpress.com/?p=5517 به خواندن ادامه دهید →]]> بيانيه شماره 2 شوراي برگزاري مراسم روز جهاني كارگر سال 90

و فراخوان زمان و مکان های مراسم ها – ساعت 5 عصر سراسر کشور
سال ستيز طبقاتي به جاي جهاد اقتصادي

زمان و مكان مراسم هاي روز جهاني كارگر –يكشنبه 11 ارديبهشت
ساعت 5 عصر – سراسر كشور:
الف – تجمع ها و مراسم ها در سراسر كشور:
تهران- ساعت 5 عصر – از ميدان انقلاب تا مقابل وزارت كار مشهد- شيراز-اصفهان- قزوين (همگي مطابق اعلام كارگران این مناطق) و ساير شهرستان ها ساعت 5 عصر در مقابل ادارات كار شهرستان ها و يا ادارات كل كار استان.
از شهرهايي در جنوب و مركز و نيز شهرهايي در كردستان اعلام شده كه فراخوان ِ زمان و مكان مطابق شرايط و بر اساس ملاحظات محلي و در زمان مناسب به اطلاع كارگران رسانده خواهد شد.

در آستانه ي روز جهاني كارگر،11 ارديبهشت (اول ماه مه) ستيز كارگران عليه سرمايه داري اسلامي در ايران شكل ديگري به خود گرفته است؛از جمله اعتصاب پيروزمندانه كارگران در پتروشيمي در ماهشهر و چند ماه قبل اعتصاب كارگران پتروشيمي در تبريز،كه منجر به تغيير قرارداد هاي موقت شركت هاي پيمانكاري به قراردادهاي ميان مدت شد نشان از خيزش جديدي در مبارزات كارگران عليه سرمايه داري دارد. لازم است كه علاوه بر تمامي اقشار مختلف طبقه ي كارگر، كارگران بيكار و اخراجي و به وي‍ژه تمامي كارگران قرارداد موقت،سفيد امضا و بي قرارداد و كارگران شركت هاي پيمانكاري هر چه بيشتر ضمن اعتراض و اعتصاب،قدم هاي استوارتري براي ايجاد تشكل هاي مستقل و خود ساخته ي خود بردارند و علاوه بر ايجاد و تقويت تشكل هاي علني،توده اي و طبقاتي ،بخشي از كارگران اگاه بايد با ايجاد و يا تقويت هسته ها،محافل و كميته هاي مخفي و غير علني نقشي جدي در سازماندهي مبارزات كارگران براي به دست آمدن مطالبات و نيز سوق دادن مبارزات به سمت تشكل يابي كارگران ايفا كنند.

جهاد اقتصادي و رياضت اقتصادي كه سرمايه داري در ايران و جهان قصد دارد به كارگران تحميل كند،دستمزدهاي فلاكت بار و برده وارانه،حذف يارانه ها و سركوب مبارزات و فعالين و تشكل ها و نيز سركوب هرگونه اعتراض و تظاهرات و سركوب بيان و قلم و اعتصاب و تحميل زندان و فقر و ديكتاتوري و فلاكت و جنگ و خرافه پروري و تبعيض جنسيتي و تبعیض جنسیتی و ستم طبقاتي بر زنان،كار كودكان،بحران هاي زيست محيطي،فشار اقتصادي بر بازنشستگان،گسترش بيكاري و اعتياد و ظلم و بيداد و ارعاب و تهديد و زندان و نيز فريب كاري هاي هر دو جناح سرمايه داري در ايران يعني اصولگرايان و نيز اصلاح طلبان حكومتي كه اكنون اندكي از چپاول و غارت رانده شده اند و فريب و دغل تمامي كشورهاي سرمايه داري اعم از امريكا و چين و روسيه و دولت هاي اروپايي منجمله انگليس و آلمان و فرانسه و ايتاليا و غيره،همه و همه بايد با مشت محكم و اتحاد و سازمانيابي و تشكل يابي كارگران پاسخ داده شود.

روز جهاني كارگر نه سبز است و نه سياه و نه سفيد و نه بنفش و نه زرد؛روز جهاني كارگر و همه ي روزها به نشانه ي خون و جان و عمر و هستي طبقه ي كارگر به رنگ سرخ است؛كارگران توليد كنندگان تمامي ثروت ها و نعمت ها و رفاه در جامعه ي بشري هستند و با خون خود حيات جامعه ي انساني را تضمين ميكنند ،اما خود هيچ بهره اي از اين نعمات و ثروت ها نميبرند،ما كارگران فريب هيچ كدام از جناح هاي سرمايه داري و رنگاميزي هاي آنان را نخواهیم خورد.

ما كارگران ايران در روز جهاني كارگر هم صدا و هم پيمان با ديگر هم طبقه اي هايمان در سراسر جهان ضمن گراميداشت اين روز،با خشم و اعتراض خود يكصدا فرياد برخواهيم آورد كه طبقه ي كارگر براي به دست آوردن مطالبات خود و براندازي نظام انگل وار سرمايه داري تنها و تنها با اتكا به دانش طبقاتي و اتحاد و تشكل ها و سازمان هاي طبقاتي و كارگري خود تكيه خواهيد زد.

كارگران نيك ميدانند كه نه تنها در روز جهاني كارگر بلكه هر روز بايد بيش از پيش با اعتراض بيشتر و با سازماندهي مبارزات به سوي ايجاد تشكل هاي طبقاتي خود قدم بردارند و هر روز را عرصه ي ” گسترش و تقويت ستيز طبقاتي و نبرد كارگري” كنند و نسخه ها و مناسبات برده وارانه ي سرمايه داري و از جمله ” جهاد اقتصادي” و ساير بي حقوقي هاي تحميل شده از سوي سرمايه داري اسلامي در ايران را بيشتر و بيشتر نقش بر آب كنند.

ما كارگران هر چه بيشتر و گسترده تر،در روز جهاني كارگر 11 ارديبهشت به ویژه در ساعت 5 عصردر محل هاي كار و زندگي و در محلات و خيابان و كوي و برزن و در هنگام اياب و ذهاب و در سرويس هاي غذاخوري و رخت كن ها و در هر جا و هر جا و در هر فرصت ممكن مطالبات 8 گانه ي كارگري كه – نه تمام مطالبات، بلكه – اهم مطالبات كارگران است را به بحث و گفت و گو ميگذاريم و براي ادامه ي نبرد و حركت به سوي ايجاد تشكل هاي طبقاتي،مستقل و خود ساخته و مستقل خود برنامه ريزي و اقدام خواهيم كرد.

در ادامه ي اين بيانيه علاوه بر فراخوان مراسم ها و اعلام زمان و مكان ها،برخي شعارهاي مناسب كارگري براي فرياد كردن در محل هاي مراسم،تظاهرات و آكسيون معرفي ميشوند و در پايان بيانيه اهم مطالبات 8 گانه براي پخش و تكثير و براي بحث و گفت و گو در ميان كارگران درج خواهد شد.

در زمان هاي اعلام شده كه مطابق پيشنهادات ارسالی كارگران در جاهاي مختلف تعیین شده ،برای کارگرانی که در حال کار و در محیط های کاری شان هستند ،قرار بر دست از كار كشيدن به مدت 5 دقيقه ميباشد که لازم است به طور يكپارچه و سراسري در همان زمان توسط كارگران در همه ي نقاط، مطالبات کارگری در ميان كارگران به بحث گذاشته شود .

كارگراني كه در زمان اعلام شده براي شركت در مراسم ها امكان تجمع دارند ميتوانند با به خاطر داشتن شعار ها و مطالبات و يا كاغذ هاي حاوي شعار ها و مطالبات به طور متحد و با برنامه ريزي در محل هاي اعلام شده حاضر شوند.شعار های ما کارگران باید صف طبقاتی ما را معلوم کند؛شوراهای اسلامی کار و خانه های کارگر،جناح های سیاه و سبز سرمایه داری هر کدام برای منافع سرمایه داری دست و پا میزنند.ما هیچ اعتراض و تجمعی را بی نصیب نخواهیم گذاشت اما با پرچم خود و با طرح مطالبات 8 گانه ی خود به اعتراض دست خواهیم زد و در این روز به یکدیگر یادآور میشویم که برای رهایی از ستم و استثمار طبقاتی و فقر باید و باید و باید متشکل شویم.

زمان و مكان مراسم هاي روز جهاني كارگر –يكشنبه 11 ارديبهشت
ساعت 5 عصر – سراسر كشور:
الف – تجمع ها و مراسم ها در سراسر كشور:
تهران- ساعت 5 عصر – از ميدان انقلاب تا مقابل وزارت كار
مشهد- شيراز-اصفهان- قزوين (همگي مطابق اعلام كارگران این مناطق) و ساير شهرستان ها ساعت 5 عصر در مقابل ادارات كار شهرستان ها و يا ادارات كل كار استان.

از شهرهايي در جنوب و مركز و نيز شهرهايي در كردستان اعلام شده كه فراخوان ِ زمان و مكان مطابق شرايط و بر اساس ملاحظات محلي و در زمان مناسب به اطلاع كارگران رسانده خواهد شد.

ب-اعتصاب موقت سراسري در محيط هاي كار:
ساعت 5 عصر- كارگران شاغل در محيط هاي كار و كارخانجات به طور همزمان و يكپارچه و سراسري به مدت 5 دقيقه در ساعت 5 عصر يكشنبه دست از كار خواهند كشيد و مطالبات 8 گانه و مباحث خود را با همكاران خود به بحث خواهند گذاشت.در صورت امكان ، با طرح شعارها و خواسته ها و مطالبات جاري خود، كارگران در اين ساعت در محل هاي مناسب در محيط كار تجمع خواهند نمود و ضمن برگزاري مراسم به فرياد شعار ها و طرح و بحث و اعتراض براي دستيابي به مطالبات خود خواهند پرداخت.

شعارهاي پيشنهادي براي روز مراسم و نيز براي ساير اعتراضات و تجمعات كارگري در سراسر سال:

- دستمزد بردگان و حذف سوبسيد/بر عليه سرمايه بايد جنگيد
- قرارداد موقت/ ملغي بايد گردد
- كارگر زنداني آزاد بايد گردد
- قرارداد موقت / بردگي وفلاكت
- زنداني سياسي / آزاد بايد گردد
- كارگران جهان/ هم طبقه،هم پيمان
- كارگر قراردادي،پيماني/ تشكله پايان بي ساماني
- شوراي عالي كار / حامي سرمايه دار
- عليه شركت هاي پيمانكاري/ برپا كنيم تشكل كارگري
- اتحاد و تشكل / راه رهايي ما
- شوراي اسلامي كار/ پشتيبان سرمايه دار
- سرمايه از روز ازل نبوده / سرمايه دار حق ما رو ربوده
- اصول گرا،اصلاح طلب/ضد كارگر،فرصت طلب
- تشكل مستقل حق مسلم ماست
- جهاد اقتصادي و رياضت/ به ضد كارگرانه اين سياست
- جهاد اقتصادي و رياضت / ننگ بر اين اقتصاد و سياست

مطالبات هشت گانه‌ی کارگران ایران – سال 1390
1- ما کارگران برای مقابله با قراردادهای موقت، سفید امضا و قراردادهای شرکت‌های پیمان‌کاری با اتحاد و آگاهی و با ایجاد تشکل های خود دست به مبارزه خواهیم زد.

2- حذف یارانه‌ها هجوم به سفره‌ی خالی کارگران است؛ ما ضمن گسترده کردن اقدام برای نپرداختن قبض‌های آب، برق، تلفن و گاز از هر طریق ممکن دیگر و به صورت متحد و متشکل با این اقدام و طرح ِ ضد کارگری مبارزه خواهیم کرد.

3- ما اعلام و تعیین حداقل دستمزد 330 هزار تومان که چندین برابر زیر خط فقر است و توسط نهاد سرمایه‌داری شواری‌عالی کار تعیین شده و نیز روش ضد کارگری و خائنانه‌ی سه جانبه گرایی را محکوم می‌کنیم؛ در روش سه جانبه گرایی، مذاکره و توافق بین نمایندگان کارفرمایان و نماینده دولت (که همگی از طبقه‌ی سرمایه‌دار هستند) از یک سو و ازسوی دیگر نماینده‌ی کارگران انجام می‌گیرد و کارگران در مقابل دو رای سرمایه داری بازنده خواهند بود. ما اعلام می‌داریم که افزایش دستمزد با خواهش و توافق و مذاکره حاصل نمی‌شود. کارگران باید با اعتراض و نمایش قدرت و اعتصاب و با مبارزه‌ی متشکل و متحد دستمزدهایی متناسب با استاندارهای زندگی را به سرمایه‌داری تحمیل کنند.

4- کارگران و فعالان کارگری زندانی باید آزاد شوند و ما هر گونه دستگیری، اخراج و تحت فشار قرار دادن کارگران را محکوم نموده و به صورت گسترده برای آزادی آنان مبارزه خواهیم کرد.

5- ما کارگران برای دست‌یابی به آزادی بیان، آزادی تشکل، تحزب، اعتصاب، آزادی قلم و آزادی تمامی زندانیان سیاسی و پایان یافتن احکام ضد انسانی اعدام ،همزمان با دیگر مطالبات‌مان مبارزه خواهیم کرد.

6- پیروزی کارگران جز با اتحاد متشکل و سازمان‌یافته‌ی تمامی اقشار طبقه‌ی کارگر اعم از کارگران صنعتی، معلمان، پرستاران، کارگران بخش خدمات، معادن، کارگران کشاورزی و … ممکن نیست. ما کارگران در هر صنف و رسته ضمن اتحاد با تمامی اقشارهم طبقه ای مان در طبقه ی کارگران ایران و منطقه و حمایت از مطالبات کارگران مهاجر در ایران از جمله کارگران افغانی ،خود را متحد و پشتیبان مبارزات کارگران در سراسر جهان می‌دانیم.

7- ما برای دست‌یابی به مطالبات اقتصادی-سیاسی خود بر علیه تمامی جناح‌ها و حاکمیت‌های داخلی و خارجی سرمایه‌داری اعم از اصول‌گرا و اصلاح‌طلب در ایران و اعم از دولت‌های سرمایه‌داری آمریکا،چین، روسیه، اروپایی و … تنها و تنها با اتکا بر نیروی طبقاتی کارگری خود، مبارزه خواهیم کرد.

8- نظام سرمایه‌داری از تبعیض جنسیتی-اقتصادی- سیاسی- اجتماعی علیه زنان بهره و سود می‌برد، همچنین کار کودکان منبع سود‌های سرشار برای نظام انگلی سرمایه داری‌ست؛ ما ضمن محکوم کردن هرگونه تبعیض جنسیتی علیه زنان ،برای متشکل کردن هر گونه مبارزه برای دست‌یابی زنان به مطالبات ویژه ی زنان و نیز مطالبات طبقاتی شان و نیز برای تقویت جنبش لغو کار کودک از هیچ مبارزه‌ای فروگذار نخواهیم کرد.

شورای برگزاری مراسم روز جهانی کارگر سال 1390
بیانیه شماره2 – سال ستیز طبقاتی به جای جهاد اقتصادی
6 اردیبهشت 1390

بیست و دوم آوریل 2011 در بیمارستانی در تبعید شعله ی جانی
خموشید که حرارت بی دریغش سالها گرمابخش جنبش سوسیالیستی و کارگری ایران بود. پس از قریب به یکهفته از انتقال رفیق کاظمی به بیمارستان و در حالیکه دیروزِ آن مرگ مغزی او توسط پزشکان اعلام شده بود، با انفصال ماشین های تنفسی از پیکر گرم او، قلب او نیز از تپیدن باز ایستاد و او آرام شد. آرام و ساکن، پس از یک عمر پویایی و تکاپوی بی وقفه.
بهزاد کاظمی، نامی که او برای زندگی سیاسی و مبارزاتی خود برگزید، در مولوی تهران بر بالید و گرما، سادگی و صمیمیت مردم محله کودکی خود را تا پایان عمر در دنیای بی مرز و وسیعی که در آن زیست، در جان و صدا و لحن خود حفظ کرد.
بهزاد در سالهای خفقان رژیم سلطنتی برای تحصیل به انگلستان رفت و در آنجا به فعالیت های سازمان یافته تر سیاسی پیوست. در روزهای انقلاب مردم ایران به خیابان های تهران بازگشت و پس از سقوط استبداد سلطنتی او نیز همچون بسیاری از سوسیالیست های انقلابی آن دوران، به مبارزه علیه استبداد تازه به قدرت رسیده پرداخت. با سرکوب سازمان های انقلابی و مبارز توسط رژیم، او نیز مانند دیگر جان به در بردگان از قتل عام های رژیم، مجبور به خروج از کشور شد.
لندن بار دگر اقامت گاه او شد، اما این بار او همچون یک فعال سیاسی تبعیدی با نامی جدید به یاد رفیقی جان باخته از گرایش سوسیالیسم انقلاب، به فعالیت پرداخت. انقلاب، شکسته خورده بود و بهزاد فعالیت دشوارتری را در برابر خود می دید. او به ضروت فعالیت های سازمان یافته و هدفمند در دوران رکود برای آنکه تجربه مبارزات مختلف اجتماعی از هم نگسلد، اگاه بود. در دو عرصه نظری و عملی با تمام نیرو می کوشید؛ پژوهش می کرد، می اندیشید و برای تحقق آنچه که باور داشت عمل می کرد. او با نشریات متعدد سوسیالیستی همکاری داشت و همزمان در مبارزه و کمپین های جنبش سوسیالیستی و انقلابی بین المللی و جنبش سوسیالیستی و کارگری ایران، سهم و نقشی مهم و شایسته داشت.
فراز های برجسته زندگی سیاسی او در سالهای واپسین عمر، همکاری و حضور فعال او در ” اتحاد بین المللی در حمایت از گارگران در ایران”،بنیان گذاری و انتشار فصلنامه پژوهش های سوسیالیستی “سامان نو” به همراه طیفی از سوسیالیست های ایرانی و بین المللی و ایجاد فضای عمومی برای طرح مباحث و نظریه ها از طریق اتاق اینترنتی ” اتحاد سوسیالیست ها” بود.
او بسیار زود از میان ما رفت. باخاموشی او جنبش سوسیالیستی و کارگری ایران یکی از یاران توانمند خود را از دست داد. او هنوز طرح های نو برای روزها و سالهای آینده داشت و در کنار همه این ها پژوهش های ناتمام اش بر جای مانده است. او دهه های تاریک را با عزمی استوار پیمود و با برامد نسلی جوان از سوسیالیست های انقلابی در چشم ها و لبخند هایش امید به فردای روشن را می شد دید.
او در تلاش برای حفظ سنت های انقلابی سوسیالیستی در دوره شکست و پیوند این سنت ها با مبارزات انقلابی جدید و به این گونه پیشروی به سوی آینده سوسیالیستی، نقش برجسته ای داشت. او در این تلاش تنها نبود اما ویژه و متمایز بود.
از خاموشی ناگهانی او سخت در اندوهیم. این چهره یگانه را بزرگ می داریم در یادمانش پرچم های سرخ بر می افرازیم.
امضا :

بهرنگ آبکناری، باقر ابراهیم زاده، عسل اخوان، سعید آرمان، حسن آزاد، مجتبی آزاد، جواد اسکوئی، صدیق اسماعیلی، علی اشرافی، مرجان افتخاری، سعید افشار، امیر امیری، صادق اندواری، گردانا اندواری، ابراهیم آوخ، جمشید باروتی، سوسن بدیعی، سیروس بینا، یونس پارسا بناب، امیر پیام، هژیر پلاسچی، حمید پورقاسمی، علی پیشگاه، امید پیوندی، مجید تمجیدی، صادق تهرانی، پیمان جعفری، نظام جلالی، بهروز جلیلیان، ، امیر جواهری، ناصر جوهری، حمید جهانبخش، حسن حسام، علی حسینی، تراب حق شناس، فرزانه حیدری، فری حیدری، ایرج حیدری، بهروز خباز، نادر خلیلی، گلنار خواجه گیری، اسماعیل خویی، سیروس دست داران، علی دماوندی، فیروزه راد، ایوب رحمانی، تهمینه رستاخیز، علیرضا رضایی، فضل اله روحانی، تقی روزبه ، رضا رئیس دانا، صفورا رئیسی، پیروز زورچنگ، گل کو سعادت، بیژن سعید پور، هدایت سلطان زاده، میلاد سین، عباس شاد لو، پیام شاکر، مسی شریفی، فتحی شمس، آذر شیبانی، سارا صالحی راد، سودابه فراز، بهروز فراهانی، فرهاد فردا، الماس فرضی، برزو فولاد وند، فرهنگ قاسمی، سیامک قبادی، بهرام قدیمی، پری قدیمی، بهروز عارفی ، ستاره عباسی، هما علیزاده، رضا غفاری، مهدی کیا، علی مبارکی، حشمت محسنی، امیر محسن محمدی، اکبر محمدی فر، جلیل محمودی، میترا محمودی، سلماز مرادی، میلاد مرادی، فریبا مرزبان، احمد مزارعی، آوا مقدسی، بهروز شادی مقدم، منصور موسوی، اردشیر مهرداد، مینو میرانی، کورش ناظری، ناهید ناظمی، نادر ناظمی ، نوشین ناظمی، زهره ناظمی، جمیله ندایی، پریسا نصر آبادی، حامد نظری، شیوا نظری، حسین نقی پور، سیاوش نیکی، جمال واعظی، وحید ولی زاده
،
اعضا و همکاران هیئت تحریریه سامان نو
تحریریه نشریه خیابان
تحریریه نشریه دانشجویی بذر
گروه پروسه
کمیته جوانان بلژیک
www.K- en.com کمونیستهای انقلابی
سازمان زنان هشت مارس (ایران- افغانستان)- انگلستان

پریسا نصرآبادی

مزاروش امسال تولّد هشتاد و یک سالگی اش را جشن، میگیرد، و امیدوار است که تا تحولّات شگرف سده 21 را نبیند، این دنیا را با همه نکبت هایش ترک نگوید…مزاروش میماند، و خیلی های دیگر هم، و اگر جولای امسال برای فستیوال مارکسیسم به لندن برویم، یک نفر را آن جا گم کرده ایم که با او به خانه مزاروش برویم، تا به این پیرمرد حالی کند که یک نسل دیگر از کمونیست ها در ایران هم آمدند و دارند بزرگ میشوند، و تو همان حرف های کهنه ات را داری تکرار میکنی…

به دیدن مزاروش نمیروم…دیدن اش بدون تو دیگر لطف مضاعفی ندارد….این هم قراری بود که پیش از موعد، منقضی شد…

__________________________

چه عمرهای کوتاه زندگی چریکی، چه سختی های جان فرسای تبعید.عمرهایشان کوتاه است رفقای ما…حالا هرچه “امید به زندگی” بالا برود، افاقه نمیکند…رفقای ما که امید را منتتشر میکنند، زودتر از همه باید بروند…سرطان را هم زمین بزنند مرگ از پنجره مانیتور بیرون میآید….حالا بمانند خیل عظیم انگل های عالم سیاست و عمرهای نجومی با نهضت و جبهه هایشان… ما هم مینشینیم و از اهمیت کیفیت زندگی میگوییم و انشاء مینویسیم از عمرهای دراز و فایده های کوتاه و بالعکس…یک بار دیگر هم مینویسیم: بودن ات آنقدر کیفی بود که نبودنت قلب را در هم میچلاند…لندن در سکون رخوتناک خود گواهی خواهد داد…چه خوب که دلخوش بودی، که نسلی آمده اند، باز هم میآیند، پُر میشود این جاهای خالی…

نمیشود…

__________________________

نه شعری میتوانم بنویسم، نه چیزی بگویم که بتواند روی صفحه مانیتور نقش ببندد و این همه تلخی ام را کلمه باشد… حفره ها…این حفره ها هرگز پُر نمیشود، حتی با سرودخوانی های دسته جمعی مان فردای پیروزی…تا همیشه جای تو و هزارها چون تو، حفره خواهد بود که پایکوبی پس از پیروزی مان را غرقه در اشک میکند…شاید ما هنوز برای عادت کردن به این رفتن ها کوچکیم…شاید آن سال های سیاه، هولناکی فاجعه را با فهم کودکانه مان چشیده بودیم و از این رو، این رفتن های پیاپی، سختی مان را ناگاه در هم می شکند… میدانم که باید سخت شویم…سخت تر و سخت…تا حد دشواری راهی که سپری میکنیم…اما این که فردا خورشید طلوع میکند و هفته دیگر اول ماه مه است و هزار جلسه و بحث و آکسیون و سمینار، و تو دیگر نیستی هم سخت است….

باور کن….

_________________________

ساعت یازده به وقت لندن دستگاه ها را کشیدند…

یعنی که بهزاد تمام شد…

________________________

پ.ن.

استکهلم. ساعت آخر

در آستانه ی روز جهانی کارگر، اول ماه مه در سال ۱۳۹۰ قرار داریم.سالی که رهبر ِحاکمیت سرمایه‌داری ایران در ادامه‌ی طرح‌ها و اقدامات هر چه بیشتر برای سرکوب مطالبات و منافع طبقه‌ی کارگر و برای تکمیل برنامه‌ی سرمایه داری، آن را سال “جهاد اقتصادی” اعلام کرده است. اما طبقه‌ی کارگر در این سال باید بیش از پیش در مقابل این حاکمیت سرمایه داری ایستاده و سال ۱۳۹۰ را به سال تقویت و گسترش ” ستیز طبقاتی” و ” نبرد کارگری” تبدیل کند.

کارگران در ایران در بدترین وضعیت معیشتی، اقتصادی و سرکوب سیاسی قرار گرفته اند؛ قراردادهای موقت، بیکار‌سازی، دستمزد‌های تا چند مرتبه زیر خط فقر و شرکت‌های پیمان‌کاری و قراردادهای اسارت آورشان به طبقه‌ی کارگر تحمیل می‌شود؛ با طرح حذف یارانه‌ها حاکمیت سرمایه‌داری در ایران هم‌گام و مطابق با نسخه‌های نهاد‌های جهانی سرمایه داری هم‌چون صندوق بین المللی پول و بانک جهانی، هجوم گسترده و وحشیانه‌تری را به زندگی و هستی کارگران آغاز کرده است و هم اکنون قیمت های برخی اقلام اساسی تا ده برابر افزایش یافته در حالی که دستمزد ها کماکان برده وارانه است و پرداخت مبالغ اندک و مضحک یارانه ی نقدی حتا چاره ی یک دهم هزینه ی زندگی کارگران را نمیکند؛ کارگران و فعالان کارگری و فعالین تشکل‌های مستقل در جنبش کارگری به حبس، اخراج، تهدید، ارعاب و بیکاری محکوم می‌شوند؛ هر گونه اعلام نظر، بیان اندیشه، اعتراض، تظاهرات و هر نوع فعالیت اجتماعی-سیاسی سرکوب می‌شود.

برای دعوت کارگران به تحمل استثمار و بردگی  و از طرفی برای حفظ سودآوری سرمایه‌داران، کارگران را به “جهاد اقتصادی” دعوت می‌کنند و با استفاده از این واژگان مذهبی- ناسیونالیستی قصد تخدیر و فریب کارگران را دارند تا شاید کسی فکر کند تحمل این فلاکت ” جهاد” است و لازم! نه! کارگران فریب این بازی‌ها را نمی‌خورند!

در سایر نقاط جهان نیز کم و بیش و با همین محتوا، وضعیت به همین صورت است و کارگران به صورت روز افزون به مبارزه مشغول‌اند.

در بسیاری کشورها کارگران علیه افزایش سن بازنشستگی، افزایش ساعت کار، اخراج کارگران، کاهش دستمزد‌ها و … دست به اعتراض و اعتصاب زده‌اند؛ درست شبیه به همپالکی‌های سرمایه داری اسلامی ایران، سرمایه‌داران در دیگر نقاط جهان نیز کارگران را به “ریاضت اقتصادی” و در واقع به تحمل فلاکت و نکبت موجود دعوت می‌کنند.

نظام سرمایه‌داری و دموکراسی‌های صوری و ننگین آن که عامل فقر و بدبختی، فلاکت، حبس، دیکتاتوری، سرکوب، جنگ افروزی و خرافه‌ پروری ا‌ست و به خاطر سود محوری و پاسبانی از نظام استثمار گرانه‌ اش، امروزه در سرتاسر دنیا  شرایطی بی نهایت غیر انسانی‌ ایجاد کرده و موج اعتراض مردمی به مشکلات و مصائب در نقاط مختلف دنیا از جمله آمریکا، انگلیس، سایر نقاط اروپا، مصر و … بر انگیخته شده است. لازم است به کارگران و هم طبقه‌ای‌های‌مان هشدار بدهیم که آنان باید اصل نظام سرمایه داری را آماج حملات خود قرار دهند و نه فقط جناح‌های اکنون حاکم را؛ باید به هوش باشیم که ما کارگران نباید نیروی اعتراضی و طبقاتی خود را تبدیل به ابزاری برای سرنگونی یک جناح سرمایه‌داری و به قدرت رسیدن جناحی دیگر و احتمالن خوش رنگ و لعاب سرمایه‌داری کنیم. کارگران باید با اتکا بر نیروی طبقاتی خود و با حملات سازماندهی شده و متشکل علیه نظام سرمایه‌داری، هم به سرنگونی حاکمیت‌های موجود و دیکتاتوری های حاکم بپردازند و هم بتوانند نیروی طبقاتی و سیاسی خود را به جای آن حاکم کنند. در صورتی که اعتراضات و نبرد و ستیز کارگران به صورت متشکل و سازمان‌یافته باشد در کمترین حالت ممکن، آنان خواهند توانست بسیاری از خواسته‌ها و مطالبات خود را به حاکمیت‌های سرمایه داری تحمیل کنند.

ما کارگران  برای دگرگون کردن وضعیت سیاسی-اقتصادی در ایران، به هر جنگ خارجی علیه خود نه میگوییم، ما هرگز تسلیم فریب و توهم پراکنی هیچ کدام از جناح‌های داخلی و خارجی سرمایه‌داری نمی‌شویم. ما به کمک و یاری هیچ دولت سرمایه‌داری اعم از آمریکا، چین، روسیه، انگلیس، فرانسه و… باور نداریم. برای ما سرمایه‌داری احمدی نژاد-خامنه ای- سپاه با جناح دیگر که فعلن اندکی از قدرت رانده شده یعنی اصلاح‌طلبان و لیبراال‌ها از جمله کروبی- موسوی- خاتمی و یا هرگونه سرمایه‌داری از نوع کراواتی، لیبرال، نولیبرال، ناسیونالیست، مذهبی، سلطنتی و یا هر شکل دیگری از سرمایه‌دارن فرقی نمی‌کند! ما تنها و تنها باید با اتکا بر نیروی طبقاتی خودمان و با ایجاد و تقویت و گسترش تشکل‌های خودساخته و مستقل از دولت، کارفرما و سرمایه داران و با ایجاد و یا تقویت سازمان‌ها و نهاد‌های سیاسی و کارگری خود، با نبردی فراگیر علیه کلیت نظام سرمایه‌داری ستیز کنیم.

ما کارگران  باید به دقت اَشکال مبارزه‌ سازمان‌یافته و متشکل خود را بر اساس شرایط و بر اساس توازن قوا انتخاب کنیم. اکنون علاوه بر مبارزات علنی، متشکل، متحد، گسترده، توده ای و اجتماعی و فراگیر و به موازات آن، بعضی از ما کارگران باید بتوانیم هسته‌های مخفی، کمیته‌ها و محافل مخفی را در محل کار و زندگی خود ایجاد کنیم. ما نباید تمام نیرو و امکانات خود را در معرض دید و حمله‌ی نظام سرمایه‌داری قرار دهیم.

بار دیگر تاکید می‌کنیم که برای مقابله با معضلات پیش رو، ما کارگران هیچ چاره‌ای جز ایجاد تشکل‌های خود ساخته و مستقل نداریم و لازم است به افشا و مبارزه با باورهای آشتی‌جویانه با نظام سرمایه داری بپردازیم زیرا خواسته‌های ما با چانه‌زنی و امید و توهم به سرمایه‌داری و با مذاکره و خواهش به دست نمی‌آید!

در این  راستا و در آستانه‌ی روز جهانی کارگر – یازده اردیبهشت – که روز جشن و خروش جهانی کارگران و اعلام و تجدید همبستگی بین‌المللی طبقه‌ی جهانی کارگر است، ضمن این که تمامی کارگران را به مبارزه‌ی متشکل و سازماندهی شده علیه نظام سرمایه‌داری در ایران فرا می‌خوانیم، در تقابل با نام گذاری این سال به “سال جهاد اقتصادی” توسط رهبر حاکمیت سرمایه داری اسلامی، ما سال ۱۳۹۰ را سال تقویت و گسترش “ستیز طبقاتی” و ” نبرد کارگری” اعلام می‌داریم و مطالبات هشت گانه ی ذیل را به عنوان اهم مطالبات کارگران ایران اعلام می‌داریم.

ما از تمامی کارگران، فعالان کارگری، تشکل‌ها، رسانه‌ها، نهاد ها و سازمان‌هایی که به امر تقویت مبارزه‌ی طبقاتی باوردارند می‌خواهیم که با انتشار و گسترش بیانیه‌های این شورا و مطالبات هشت گانه‌ی اعلام شده، ما و مبارزه‌ی مشترک‌مان را یاری رسانند.

به علاوه  هرگونه نظر و یا پیشنهاد درباره ی مفاد بیانیه‌ها، مطالبات هشت گانه و یا هر پیشنهاد درباره‌ی برگزاری مراسم در روز ۱۱ اردیبهشت از طریق ایمیل رسمی ما (  (۱may۱۳۹۰@gmail.com قابل دریافت، بررسی و اقدام است.  

مطالبات هشت گانه‌ی کارگران ایران – سال ۱۳۹۰

۱- ما کارگران برای مقابله با قراردادهای موقت، سفید امضا و قراردادهای شرکت‌های پیمان‌کاری با اتحاد و آگاهی و با ایجاد تشکل های خود دست به مبارزه خواهیم زد.

۲- حذف یارانه‌ها هجوم به سفره‌ی خالی کارگران است؛ ما ضمن گسترده کردن اقدام برای نپرداختن قبض‌های آب، برق، تلفن و گاز از هر طریق ممکن دیگر و به صورت متحد و متشکل با این اقدام و طرح ِ ضد کارگری مبارزه خواهیم کرد.

۳- ما اعلام و تعیین حداقل دستمزد ۳۳۰ هزار تومان که چندین برابر زیر خط فقر است و توسط نهاد سرمایه‌داری شواری‌عالی کار تعیین شده و نیز روش ضد کارگری و خائنانه‌ی سه جانبه گرایی را محکوم می‌کنیم؛ در روش سه جانبه گرایی، مذاکره و توافق بین نمایندگان کارفرمایان و نماینده دولت (که همگی از طبقه‌ی سرمایه‌دار هستند) از یک سو و ازسوی دیگر نماینده‌ی کارگران انجام می‌گیرد و کارگران در مقابل دو رای سرمایه داری بازنده خواهند بود. ما اعلام می‌داریم که افزایش دستمزد با خواهش و توافق و مذاکره حاصل نمی‌شود. کارگران باید با اعتراض و نمایش قدرت و اعتصاب و با مبارزه‌ی متشکل و متحد دستمزدهایی متناسب با استاندارهای زندگی را به سرمایه‌داری تحمیل کنند.

۴- کارگران و فعالان کارگری زندانی باید آزاد شوند و ما هر گونه دستگیری، اخراج و تحت فشار قرار دادن کارگران را محکوم نموده و به صورت گسترده برای آزادی آنان مبارزه خواهیم کرد.

۵- ما کارگران برای دست‌یابی به آزادی بیان، آزادی تشکل، تحزب، اعتصاب، آزادی قلم و آزادی تمامی زندانیان سیاسی و پایان یافتن احکام ضد انسانی اعدام ،همزمان با دیگر مطالبات‌مان مبارزه خواهیم کرد.

۶- پیروزی کارگران جز با اتحاد متشکل و سازمان‌یافته‌ی تمامی اقشار طبقه‌ی کارگر اعم از کارگران صنعتی، معلمان، پرستاران، کارگران بخش خدمات، معادن، کارگران کشاورزی و … ممکن نیست. ما ضمن اتحاد با تمام کارگران ایران و منطقه و حمایت از مطالبات کارگران مهاجر در ایران از جمله کارگران افغانی ،خود را متحد و پشتیبان مبارزات کارگران در سراسر جهان می‌دانیم.

۷- ما برای دست‌یابی به مطالبات اقتصادی-سیاسی خود بر علیه تمامی جناح‌ها و حاکمیت‌های داخلی و خارجی سرمایه‌داری اعم از اصول‌گرا و اصلاح‌طلب در ایران و اعم از دولت‌های سرمایه‌داری آمریکا،چین، روسیه، اروپایی و … تنها و تنها با اتکا بر نیروی طبقاتی کارگری خود، مبارزه خواهیم کرد.

۸- نظام سرمایه‌داری از تبعیض جنسیتی-اقتصادی- سیاسی- اجتماعی علیه زنان بهره و سود می‌برد، همچنین کار کودکان منبع سود‌های سرشار برای نظام انگلی سرمایه داری‌ست؛ ما برای متشکل کردن هر گونه مبارزه برای دست‌یابی زنان به مطالبات طبقاتی خود و نیز برای تقویت جنبش لغو کار کودک از هیچ مبارزه‌ای فروگذار نخواهیم کرد.

شورای برگزاری مراسم  روز جهانی کارگر  سال ۱۳۹۰

بیانیه  شماره۱ – سال ستیز طبقاتی به جای جهاد اقتصادی

۱۸ فروردین‌ماه ۱۳۹۰

۱may۱۳۹۰@gmail.com
دسته‌بندی شده در: اطلاعیه ]]> http://shadochdt.wordpress.com/2011/04/21/5499/feed/ 0 shadochdt 1may-1390.jpg