خيلي ممنون از توضيحات در مورد نيروهاي ضد كمونيست و ضد كارگر

من بر اين باورم كه هيچ قله اي نيست كه فتح كردني نباشد.انسان مي تواند و مجبور است كه اگر مي خواهد نابود نگردد؛ جامعه موجود طبقاتي را تغيير بلكه نابود نموده و بر ويرانه هاي آن يناي جامعه اي بريزد كه در آن نعم مادي توليد شده بر طبق رفع نيازهاي انسانها سامان يابد. ولي براي ساختن چنين جامعه اي طبقه كارگر نمي تواند سازمان نيابد و حزب خود را به وجود نياورد و اين هم همانطور كه خودت نوشته اي سخت و طولاني ولي شدني بوسيله خود كارگران و پي بردگان به نقش طبقه تاريخ ساز طبقه كارگر، مبارزه خود را هر بيشتر در راه برداشتن موانع سازمان يابي توده اي طبقاتي و حزبي طبقه كارگر و همراه و در كنار طبقه سازمان و سامان دهيم.

با درود. بنفشه

و اما در مورد دو نكته مي خواهم كوتاه صحبت نمايم و مفصل آنها را براي بعد به گذارم.

١- در كورد حزب توده و اكثريت؛ من هم كاملا با شما موافقم كه اين نوع سازمان ها و احزاب هيچ ربطي به كمونيسم ماركسي- لنيني ندارند و هيچ گاه نيز نداشته اند. اگر به تاريخ چه آنها نگاهي بياندازيم؛ اولي از رفورميسم سليمان ميرزا اسكندي و سوسياليسم استاليني مخلوط به اسلامگرائي سرچشمه مي گيرد و ديگري نيز از وحدت خلقيون انقلابي(مائوئيسم و چه گورائيسم) و نسل انقلابي بورزوازي ملي؛ بعد از شكست حزب توده در سال هاي دهه ١٣٣٠ ( كودتاي ٢٨ مرداد) و پيرروزي دست نشاندگان كاپيتاليسم امپرياليستي غربي به سركزدكي كاپيتاليسم آمريكائي سرچشمه مي گيرد. اين نيرو يغني اكثريت قبل و بعد از انقلاب ٥٧ به دامن حزب توده بر مي گردد و در جنايت هايش بر ضد نيروهاي راديكال و انقلابي و تودههاي رنجديده و در ركاب جمهوري اسلامي شركت و شمشير مي زند كه هنوز هم ادامه دارد. بحث بيشتر را به بعد موكول مي كنم. با اميد اين كه از نقطه نظرات شما و ديگران نيز من و كارگران ايران بيشتر مطلع و بهره گرديم.
٢- در رابطه با احزاب سه گانه و ديدگاه منصور حكمت؛ در آينده حتما در اين رابطه مطلب خواهيم نوشت؛ ولي آيا شما كتاب ايرج آذرين بنام دردفاع از ماركسيسم و در نقد مشي جديد حزب كمونيست كارگري و نوشته ي رضا مقدم به نام در اين بن بست؛ سه حزب كمونيست كارگري در پايان راه و مقاله موضع حزب كمونيست كارگري در رابطه با برخورد به دولت ها از ايرج آذرين و رضا مقدم را مطالعه كرده ايد؟
٣- در رابطه با چپ راديكال و انقلابي هم در آينده بايد كار كنيم تا زمينه را براي به وجود آمدن حزب كمونيستي يا سوسياليستي(ماركسي- لنيني) آماده شود. من معتقد هستم كه يكي از موانع ؛ توجه كنيد يكي از موانع پا گيري حزب كارگران كمونيست اين سازمانها و احزاب هستند. البته در اين رابطه نيز ما در اتحاد سوسياليستي كارگري نوشته هاي زير را داريم: الف تزهائي در باره چپ؛ خط مشي سوسياليسم كارگري؛ مصوب كنفرانس سه اتحاد سوسياليستي كارگري و نورستارگان مرده نوشتۀ ایرج اَذرین ونيز عروج سوسياليسم كارگري در ايران نوشته جمعي از فعالين سوسياليست داخل ايران را داريم ولي باز هم احتياج مبرم به نقدهاي عميق مي باشد.
آرزوي موفقيت شما عزيزان را دارم. بايد دانست خيلي كار داريم و فاصله زماني هميشه كم؛ چون هر روز اين نظم انسانكش به جانباختن و رنج و شكنجه هزاران انسان بلكه ميليونها انسان در ايران و جهان به پايان مي رسد.

به نظر من همان طور كه در كمنت قبلي نوشتم؛ احزاب سه گانه اساسا خود را با حزب و جامعه و حزب شخصيت ها و مديا و مخصوصا حزب و قدرت سياسي ( اين نوع نگاه را گدينز تئوري سين بريتانيائي در رابطه با حزب جديد كارگر انگليس؛ حزب بلر تئوريزه نموده است و منصور حكمت از ايشان اقتباس كرده است. )مشخص و تعريف مي كنند. اين نگاه ربطي به سوسياليسم كارگري و يا كمونيسم كارگري (سوسياليسم ماركسي) به نظر من نداردو و اما در باره اينكه نوشته ايد؛ بايد در باره كمونيسم نوشت؛ من با شما موافقم؛ اما ماركس در نقد برنامه گوتا اين مسئله را بيان مي كند. كه جامعه كمونيستي ( توجه كنيد كه ماركس از يك جامعه كمونيست در دو فاز صحبت مي كند و نه سوسياليسم و كمونيسم) داراي دو فاز است؛ در فاز اول كه از درون جامعه سرمايه داري متولد شده است؛ هنوز طبقات و دولت طبقاتي يعني ديكتاتوري پرولتري را يدك مي كشد. اين دولت مخصوص كه براي اولين بار در تاريخ دولت طبقه اصلي استثمار شده بر عليه طبقه استثمارگر است با زدودن طبقات از جامعه؛ خود را نيز از هيز انتفاع خارج مي كند و به خواب ابدي فرو خواهد رفت. در اين فاز هنوز جامعه از نابرابريهاي جامعه طبقاتي زنج مي برد و چنين است كه هر كس به اندازه توانش كار مي كند و به اندازه كارش از نعم توليد شده برداشت مي كند و اما در فاز دوم جامعه كمونيستي كه اساسا جامعه اي بين المللي است و نه ملي به نظر من ديگر نه از مالكيت خصوصي وطبقات و مبارزه طبقات و دولت بمثابه دستگاه سركوب يك طبقه بوسيله طبقه ديگر است؛ نشاني نيست و نعم مادي به وفور توليد مي شود. جامعه مي تواند بر پرچمش اين شعار را حك كند. از هركس به اندازه توان و به هركس به اندازه نياز.
پس در اين جا مي بينيم كه از يك جامعه كمونيستي در دو فاز اول و دوم صحبت در ميان است؛ واز سوسياليسم بعنوان مرحله اول و كمونيسم بعنوان مرحله دوم خبري نيست. براي آگاهي بيشتر مي تواني به همين كتاب يعني نقد برنامه گوتا كه حتما خوانده ايد؛ دوباره مراجعه نمائي.
موفق و پيروز باشيد

اينكه فرق هائي مثل هر پديده ديگري در جهتن در احزاب سه گانه هم وجود دارند آري. مثلا در بر خورد به جنبش توده هاي به خاسته ايران در همين امروز. اما به نظر من در پايه و اساس با همديگر فرقي ندارند و اساسا كماكان از يك استزاتزي؛ اگر بتوان استزاتزي ناميد پيروي مي كنند. استراتزي سه جريان هنوز همان تئوري (حزب و جامعه؛ جزب شخصيت ها و حزب و قدرت سياسي) را تشكيل مي دهد و اين جا و آن جا تفاوت دارند.
ولي در مورد كمونيسم وسوسياليسم؛ من هماكنون خودم را متعلق به آن رگه از كمونيسم ماركسي؛ سوسياليسم كارگري مي دانم كه فرقي بين كمونيسم و سوسياليسم نمي بيند و متعقد است كه رهائي كارگران و رهائي كل جامعه بدست كارگران انجام خواهد گرفت و نه طبقات ديگر. خود كارگران بايد بيش از همه براي رهائي خود رنج و زحمت بكشند و براي به سرانجام رساندنش كه با جكومت كارگري در شكل شوراهاي كارگري خواهد بود و نه حزبي؛ بايد خزب شان را به وجود بياورند.
با اميد اين كه بتوانيم ما هم در هموار كردن و برداشتن موانع بر سر راه متشكل شدن كارگران و به همراه كارگران سوسياليست و كمونيست قدمي هر چند كه خيلي خيلي كوچك بر داريم.
شاد باشيد
حميد قرباني

خيلي ممنون و سپاس از شمل رفيق عزيز بنفشه

همان طور كه در كامنت قبلي نيز نوشتم؛ ديكتاتوري آشكار و زمخت سرمايه در ايران و مخصوصا در شكل و قواره قرون وسطائي اسلامي يك پديده ي عيني و واقعي است كه بهيچ سريشم حتي به بدترين ديكتاتوريهاي معمولي سرمايه داري نمي شود مقايسه كرد. اما در دل اين ديكتاتوري است كه امروزه مبارزات توده اي و كارگري جاري هستند. در دل اين ديكتاتوري سرمايه بايد ديد كه سوسياليست هاي كارگري (يا كمونيست هاي كارگري) چگونه مي توانند حزب خودشان كه حتما حزبي انترناسيوناليست و ضد سرمايه است بسازند. حتما در ساختن و توده اي شدن چنين حزبي؛ سوسياليست هاي برخاسته از طبقات ديگر هم نقشي بسزا خواهند داشت. ولي نيروي اصلي كادري و رهبري آنرا به نظر من از دورن مبارزه طبقاتي طبقه كارگر بر عليه سرمايه و دولتش؛ يعني خود رهبران عملي و آگاه بر ماركسيسم جنبش كارگري هستند كه براي رهائي خود به نيروي طبقاتي خود در ستاد رهبري طبقه براي گردآوري نيروي طبقه و ديگر جنبش ها گردهم جمع مي شوند و نه اساسا نيروي برخاسته از طبقات ديگر حال با رويكرد رهایي طبقه كارگر! اما اينكه نوشته ايد “احزاب سوسياليست كارآئي خود را از دست داده اند؛” بايد بگويم كه متإسفانه احزاب كمونيست و حتي بنام كمونيست كارگري نيز اگر وضعيت بدتر از سوسياليست نداشته باشند؛ بهتر نيستند. مثلا به خود ايران نگاه كن؛ اين احزاب سه گانه ”كمونيست كارگري“ به هر چيزي شباهت دارند جز حزب كارگران كمونيست و يا سوسياليست. آيا بي غير از اين است؟ و به طور دقيق بگويم از نظر من فرقي بين سوسياليست ماركسي و كمونيسم ماركسي موجود نيست. ماركس و انگلس اين را در مانيبست توضيح داده اند.
موفقيت شما را كه در متشكل شدن كارگران در تشكل هاي توده اي طبقاتي شان ( صنفي و سياسي) براي پيروزي بر دولت سرمايه اسلامي است را خواهانم.

رفقاي عزيز؛ اينكه ديكتاتوري در جامعه اي چون ايران يك مانع مهم و اصلي در قلع و قمع چپ و مخصوصا كمونيست ها است؛ فكر كنم براي همه ما پذيرفته شده است. و باز اين مسئله چپ انقلابي و راديكال (من اصلا نيروهائي چون اكثزيت و حزب توده را چپ نمي دانم. چون اين ها از مدافعين جمهوري اسلامي بودند و هستند و متاسفانه بايد بگويم خواهند بود.) را بايد با مفروض داشتن ديكتاتوري لجام گسيخته مورد نقد و بررسي قرار داد. به نظر من در اين بحث حق با بهروز است؛ چون چپ ايران؛ چپي انقلابي اما نه از زاويه كارگري و در ضديت با سرمايه و با تكيه بر مبارزه طبقاتي كارگران بر عليه نظم موجود و معطوف شدن بر سازماندهي اين مبارزه حي و حاضر بلكه متكي بر نيروي خلق و يا اكنون بر مردم و…( نوشته هاي رهبران كنوني حككا ها را نگاه كنيد)؛ و برعليه امپرياليسم و آن هم نه امپرياليسم بعنوان بالاترين مرحله سرمايه داري بلكه بعنوان يك سياست؛ سياست غارتگرانه و ديكتاتوري شاه و بعد ديكتاتوري مذهبي جمهوري اسلامي. امروز هم برخي به نوعي طرفدار سكولاريسم غربي( تو بخوان امپرياليستي) برعليه اسلام سياسي هستند. چپ اگر چپ سوسياليستي است بايد تكليف خود را بنيادا با اين سياست هر دم دنبال يك جنبش روان شدن؛ مشخص نمايد و خود را جزئي از جنبش طبقه كارگر بداند و با افت و خيز آن جفت شود؛ تا بتواند برديكتاتوري سرمايه چيره گردد. و گرنه كار هاي ديگر؛ در نهايت به منافع سرمايه و به ضرر كارگران و توده هاي ستم ديده و استثمار شده تمام خواهد شد. چپ در جامعه ايران فداكاري هاي بي نظير از خود نشان داده است ولي اين فداكاريها همواره بعلت متكي نشدن بر پايه طبقاتي اش ملاخور شده است. حزب سوسياليست و يا كمونيست حزب كارگران سوسياليست و از دل مبارزه طبقاتي جاري اساسا و با شركت سوسياليست هائي از طبقات ديگر ساخته مي شود و نه حزب كادرهاي برخاسته از فرزندان روشنفكر و روشن بين طبقات دارااساسا و با شركت آحادي از طبقه كارگر. چپ ايران به نظر من ازكمبود يك سياست و استراتزي كارگري رنج برده و هنوز نيز مي برد.